บทที่ 1147 ความหนักแน่น

ใบหน้าของอวี่ลิ่งฉายแววหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เหตุผลที่หน้าไม้กล ไม่ค่อยมีอานุภาพรุนแรงนักในสนามรบแบบเผชิญหน้า และมักใช้เพื่อการข่มขวัญเสียมากกว่า ก็เพราะอัตราการยิงของมันไม่เร็วนัก โดยเฉพาะหน้าไม้กลขนาดใหญ่ ยิ่งทรงพลังเท่าไหร่ อัตราการยิงก็ยิ่งช้าลงเท่านั้น เพราะต้องใช้ทหารหลายคนหมุนกว้านเพื่อขึ้นสายอย่างช้า ๆ และในระยะยิงของหน้าไม้กล ส่วนใหญ่ยิงได้เพียงสองถึงสามชุด ทหารฝ่ายศัตรูก็จะบุกมาถึงใต้กำแพงเมือง เข้าสู่มุมอับของหน้าไม้กลแล้ว

แต่การโจมตีของต้าถังในครั้งนี้มีความเร็วระดับไหนกัน? ไม่เพียงแต่มีระยะยิงที่ไกลผิดปกติ แม้แต่อัตราการยิงก็ยังรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ หรือว่าทหารของพวกเขามีพละกำลังดุจเทพเจ้า? มิฉะนั้นทำไมถึงขึ้นสายหน้าไม้ได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบเช่นนี้? หากหน้าไม้กลมีความเร็วในการขึ้นสายระดับนี้ ภัยคุกคามของมันย่อมเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ดูที่กองหน้าของโครยอตอนนี้สิ ใบหน้าของทุกคนแทบจะเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก อัตราการยิงเร็วเกินไป! เร็วเสียจนพวกเขาตั้งรับไม่ทัน เพราะถ้าเป็นธนูธรรมดา ยังพอใช้โล่ป้องกันได้ แต่หน้าไม้กลนั้นไม่มีสิ่งใดป้องกันได้เลย โล่แทบทุกชนิดเปราะบางราวกับกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน และต่อให้ลูกหน้าไม้เพียงแค่เฉียดผ่านร่างกาย ก็สามารถกระชากเนื้อหลุดออกไปเป็นก้อนใหญ่ บาดแผลเช่นนี้ในสนามรบล้วนหมายถึงความตาย

"ถอยทัพ! ถอยทัพ! ตีฆ้องถอยทัพ!" อวี่ลิ่งตะโกนสุดเสียง ออกคำสั่งทันที

ด้วยอัตราการยิงของหน้าไม้กลระดับนี้ กองหน้าหนึ่งพันนายของพวกเขา หากจะฝ่าระยะทางห้าร้อยเมตรนี้เข้ามา ต่อให้วิ่งด้วยความเร็วสูงสุด ก็คงต้องตายไปหลายร้อยคน และเมื่อเข้ามาใกล้กว่านี้ ก็ยังต้องเจอกับระดมยิงจากธนูอีก เขาไม่เชื่อหรอกว่าต้าถังจะมีแค่หน้าไม้กล ในเมื่อหน้าไม้กลของต้าถังยังน่ากลัวขนาดนี้ ธนูของพวกเขาย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน