บทที่ 1148 ห้ามใครสอดมือ

เมื่อกองทัพโครยอถอยทัพไปแล้ว หน่วยลาดตระเวนย่อมต้องจับตาดูพวกเขาไว้อย่างใกล้ชิด ส่วนหลี่เต้าจงก็กำลังครุ่นคิดอยู่ที่นี่ว่า นอกเหนือจากการปฏิบัติการตามปกติแล้ว ควรทำอย่างไรอีกเพื่อให้สามารถข่มขวัญโครยอและในขณะเดียวกันก็รักษาเสถียรภาพของสถานการณ์ปัจจุบันได้? วิชาที่องค์ชายฉินหวางเคยสอนไว้ ยังมีอะไรอีกบ้างที่ยังไม่ได้นำมาใช้

"ไปตามปาร์คชินจงมา" หลี่เต้าจงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเรียกทหารองครักษ์เข้ามา "รับทราบ!"

หลี่เต้าจงไม่ได้จากไปไหน แต่ยังคงรออย่างเงียบสงบอยู่บนกำแพงเมือง ประมาณหนึ่งเค่อ (15 นาที) ปาร์คชินจงก็รีบเดินทางมาถึงกำแพงเมือง "แถวเมืองนี้มีแร่ธาตุอะไรบ้างไหม?" หลี่เต้าจงมองปาร์คชินจงแล้วถาม "หา?" ปาร์คชินจงงุนงง แร่ธาตุแถวนี้? เรื่องนี้ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ถ้าข้ารู้ก็คงรายงานเบื้องบนไปนานแล้ว "เรื่องนี้... ปัจจุบันยังไม่พบแร่ธาตุอะไรขอรับ" ปาร์คชินจงตอบอย่างลังเล

หลี่เต้าจงพยักหน้า เขาไม่ได้ซักไซ้ต่อ องค์ชายเคยตรัสว่า ในยุคสมัยนี้การสำรวจแร่ธาตุรอบ ๆ พื้นที่เป็นเรื่องยากมาก แร่ธาตุหลายชนิดแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบ เว้นแต่จะมีเทคโนโลยีการสำรวจที่ยอดเยี่ยมกว่านี้ วิธีการที่พวกเขาสามารถทำได้ในปัจจุบัน จริง ๆ แล้วก็คือ "จ้างงานแทนการแจกของสงเคราะห์" ขอเพียงให้ราษฎรเหล่านี้มีงานทำ มีข้าวกิน ปัญหาก็จะไม่ใหญ่โต แต่เรื่องนี้ ต้าถังยังไม่สามารถทำได้ตั้งแต่แรกเริ่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อศัตรูปรากฏตัวแล้ว และงานป้องกันเมืองในช่วงแรกบางส่วนได้เสร็จสิ้นไปแล้ว การจะทำเช่นนี้อีกก็ไม่มีความจำเป็นแล้ว ดังนั้น ในขณะนี้ ราษฎรกว่าสองหมื่นคนที่อพยพมา แทบทั้งหมดจึงตกอยู่ในความรับผิดชอบของขุนนางชิลลา

แน่นอนว่า ราษฎรดั้งเดิมของเมืองนี้ย่อมได้รับผลกระทบเช่นกัน โดยเฉพาะราษฎรที่อาศัยอยู่นอกเมืองและยึดอาชีพเกษตรกรรมเป็นหลัก การให้พวกเขามาอยู่ในเมืองชั่วคราวพอทำได้ แต่จะให้อยู่ระยะยาวแทบจะเป็นไปไม่ได้ เพราะพวกเขาไม่มีทักษะในการยังชีพอื่น ๆ นอกจากนี้ ผู้อยู่อาศัยในเมืองนี้เองก็ต้องพึ่งพาพ่อค้าข้าวจากที่ต่าง ๆ ขนส่งเสบียงมาให้ หากไม่มีเสบียงเพิ่มเติม ชาวเมืองเหล่านี้ก็ไม่มีทางหาอาหารเลี้ยงตัวเองได้