บทที่ 1149 ยังไงองค์ชายก็เก่งกาจที่สุด

"ไม่เข้าใจ" หนิวจิ้นต๋ามองหลี่เต้าจง แล้วส่ายหัวอย่างเด็ดขาด "เจ้าชื่อ 'ซิ่ว' ไม่ใช่หรือ?" หลี่เต้าจงรู้สึกขำจนน้ำตาไหล พูดไปแล้วหนิวจิ้นต๋ายังมีอายุมากกว่าหลี่เต้าจงไม่กี่ปีด้วยซ้ำ "ฮิฮิ ท่านแม่ทัพก็รู้ไม่ใช่หรือว่า ปกติขาดอะไรก็ตั้งชื่ออย่างนั้น? แม้ข้าจะชื่อหนิวซิ่วก็จริง แต่เรื่องพวกนี้ข้าไม่ถนัดจริง ๆ" หนิวจิ้นต๋าหัวเราะแห้ง ๆ

"แต่ไม่เป็นไร ข้าไม่เข้าใจ แต่ผู้ตรวจการทางการเมืองเข้าใจก็พอแล้ว" หนิวจิ้นต๋าถอดใจไปแล้ว นิสัยของเขาคล้ายคลึงกับเฉิงเหยาจินอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว อันที่จริงความรู้ของหนิวจิ้นต๋าก็ไม่ถือว่าแย่ แต่เรื่องการเข้าสังคมและการวางตัวนั้นถือว่าธรรมดามาก เขามีความมุทะลุดุดันคล้ายกับเฉิงเหยาจิน แต่ในเรื่องเล่ห์เหลี่ยมการเข้าสังคมนั้นเทียบชั้นกับ "เฒ่าเฉิง" ไม่ติดเลย การจะเรียนรู้ความหน้าหนาของเฉิงเหยาจินนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย

"เอาเถอะ เอาเถอะ เจ้ารู้ตัวเองก็พอ แต่เรื่องพวกนี้เจ้าก็ต้องเรียนรู้ไว้บ้าง ต้าถังของเราตอนนี้ไม่มีข้อจำกัดเรื่องช่องทางการเลื่อนยศ ด้วยความดีความชอบของเจ้า ในอนาคตการได้เลื่อนยศเป็นพลเอก ย่อมเป็นเรื่องแน่นอน" หลี่เต้าจงมองหนิวจิ้นต๋าแล้วกล่าว เขาและหนิวจิ้นต๋ามีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ปีนี้ต่างก็อายุประมาณสี่สิบ แม้จะเป็นผู้บังคับบัญชากับผู้ใต้บังคับบัญชา แต่ส่วนใหญ่ก็แทบไม่ต่างจากเพื่อนร่วมงาน การพูดคุยจึงเป็นกันเองมาก

"จะเป็นพลเอกหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก แต่การได้รบตามองค์ชายฉินหวางนั้นสะใจจริง ๆ การศึกของต้าถังในช่วงหลายปีมานี้ช่างสาแก่ใจยิ่งนัก ส่วนเรื่องอื่น ๆ ข้าไม่อยากไปวุ่นวาย ถ้าต้องเป็นเหมือนท่านแม่ทัพที่ต้องเข้าประชุมขุนนางทุกวัน คงยุ่งยากน่าดู" หนิวจิ้นต๋าส่ายหัวเบา ๆ

"เจ้าไม่อยากเข้าประชุมขุนนางก็ไม่เป็นไร เมื่อดินแดนต้าถังกว้างใหญ่ขึ้น การปฏิรูประบบทหารของต้าถังย่อมต้องมีการแบ่งเขตยุทธบริเวณ ถึงตอนนั้นเจ้าก็แค่ไปประจำการในเขตยุทธบริเวณใหม่ก็พอ แถมในอนาคตจะมีการแยกอำนาจทหารและการเมืองออกจากกัน เรื่องการบริหารบ้านเมืองเจ้าไม่ต้องยุ่ง เจ้าแค่ดูแลเรื่องการฝึกทหารและการรบของตัวเองก็พอ" หลี่เต้าจงกล่าวอย่างจนใจ