บทที่ 1153 บางสิ่งกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ

สำหรับคำพูดของหลี่ซื่อหมิน จ่างซุนฮองเฮาและพระชายาหยางต่างก็จนใจเล็กน้อย แต่พวกนางย่อมไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรค์นี้ แม้ว่าอีกสองคนในเรื่องจะเป็นลูกชายของพวกนางก็ตาม หากเรื่องนี้เกิดขึ้นในสมัยราชวงศ์ชิงหรือราชวงศ์หมิง คงต้องเขียนบทละครแนวชิงดีชิงเด่นในวังกันสักหลายล้านคำ แล้วค่อยมาตัดสินว่าใครจะได้เป็นจักรพรรดิ สุดท้ายหลังจากสืบราชสมบัติ เรื่องราวก็จบลง เพราะดูเหมือนว่าตำแหน่งนั้นคือจุดสิ้นสุด ส่วนเมื่อขึ้นไปนั่งแล้วจะทำอะไร ก็ดูเหมือนจะมีแต่เสวยสุขเท่านั้น

แต่สำหรับต้าถังในปัจจุบัน ทั้งสองคนไม่ได้มีความคิดอื่นใด พักเรื่องความสัมพันธ์ไว้ก่อน เอาแค่สถานการณ์ตอนนี้ พวกนางก็ไม่อยากให้ลูกชายต้องมาแย่งชิงกันจนตายไปข้างหนึ่ง ที่สำคัญที่สุดคือ เจ้าตัวเขาไม่อยากแย่ง คนอื่นจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ "แล้วทางเราจะปล่อยข่าวพวกนี้ออกไปไหมเพคะ? อันที่จริงพวกเรารู้ไม่มากนัก ตระกูลขุนนางพวกนั้นมีช่องทางรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว" จ่างซุนฮองเฮาถอนหายใจ สิ่งที่นางพูดถึงย่อมหมายถึงผลงานของบัณฑิตที่ได้รับการจัดสรรตำแหน่งเหล่านี้ "พวกเขาน่าจะอยากรู้ท่าทีของข้ามากกว่า พวกเจ้าก็แค่บอกไปว่าข้าพอใจมากก็พอ" หลี่ซื่อหมินส่ายหน้ากล่าว "รับทราบเพคะ"

เมื่อหลี่ซื่อหมินเปิดไฟเขียว ข่าวสารย่อมแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ของบางอย่างถ้าจะปิดก็ปิดมิดชิด แต่ถ้าไม่อยากปิด มันก็หลุดรอดออกไปได้ง่ายดายเช่นกัน

หลังจากจัดสรรตำแหน่งให้ผู้สอบผ่านระดับ เจี่ย (เอก) เรียบร้อยแล้ว บัณฑิตระดับเจี่ยกว่าสามร้อยคนในเขตฉางอันและปริมณฑลเป็นกลุ่มแรกที่ตอบรับ สำหรับปัญญาชนต้าถังในยุคนี้ เป้าหมายสูงสุดของพวกเขาคือการเข้ารับราชการ มีชื่อเสียงจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ ได้รับบรรดาศักดิ์และตำแหน่งเสนาบดี และตอนนี้เพียงแค่การสอบครั้งนี้ พวกเขาก็ได้รับโอกาสนี้แล้ว หากเป็นในอดีต ต่อให้เป็นระบบการสอบคัดเลือกขุนนาง ก็ไม่อนุญาตให้พวกเขารับราชการในวัยนี้ โดยเฉพาะเมื่อขุนนางจำนวนมากในต้าถังยังไม่ถึงเวลาเกษียณอายุ แน่นอนว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะการขยายหน่วยงานต่าง ๆ ของต้าถัง ทำให้ต้องการขุนนางจำนวนมาก พวกเขาจึงมีโอกาส

อย่างไรเสียพวกเขาก็ยังเป็นคนหนุ่มสาว เมื่อได้รับโอกาสเช่นนี้ ย่อมตื่นเต้นดีใจเป็นธรรมดา จึงตอบตกลงทันที เมื่อพวกเขาตกลงรับราชการ งานในลำดับต่อไปก็เรียบง่าย พวกเขาจะมีช่วง ทดลองงาน ยาวนานถึงสองปี ในช่วงเวลานี้พวกเขาจะต้องทำงานแทบไม่ต่างจากขุนนางจริง ๆ และมีอำนาจในการจัดการกิจธุระประจำวันเทียบเท่ากัน หากภายในสองปีไม่มีความผิดพลาด หรือความผิดพลาดอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้ พวกเขาจะได้รับการแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งจริง ตามระดับขั้นที่เหมาะสม