บทที่ 1155 อิทธิพลขององค์ชายฉินหวาง

ซ่านกัง ลูกชายของซ่านหลินก็อยู่ที่นั่นด้วย ในขณะนี้ซ่านกังมึนงงไปทั้งตัว จริงอยู่ที่เขาไปสอบ แต่ก่อนไปสอบเขาไม่ได้คิดอะไรมากนัก แม้ว่าปีนี้เขาจะอายุ 16 ปี ซึ่งในชนบทถือว่าโตพอที่จะมีลูกมีเต้า เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วสำหรับหลาย ๆ คน แต่ซ่านกังเพิ่งจะอายุ 16 ปี และไม่เคยออกจากหมู่บ้านมาก่อน ประสบการณ์ชีวิตจึงมีน้อยนิด จู่ ๆ ก็มีคนมาบอกให้เขาไปเป็นขุนนาง บอกว่าผลสอบของเขาได้ผลดีเยี่ยม ชั่วขณะหนึ่งซ่านกังย่อมมึนงงเป็นธรรมดา แต่ในความมึนงงนั้นยังแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับจู่ ๆ ภาระหนักอึ้งก็ถูกกดทับลงมาบนบ่า ทั้งที่เขาไม่เคยนึกถึงภาระนี้มาก่อนเลย

"ซ่านกัง มานี่สิ" เจียวอู๋หมาซึ่งรู้จักซ่านกังดี กวักมือเรียก ซ่านกังเดินงง ๆ เข้าไปข้างหน้า ขุนนางหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเจียวอู๋หมาก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า: "สวัสดีนักเรียนซ่านกัง นี่คือหนังสือตอบรับเข้าทำงานของเจ้า บนหนังสือนี้มีลายเซ็นที่องค์ชายฉินหวางทรงลงพระนามด้วยพระองค์เอง" พูดไปพลาง เขาก็ยื่นหนังสือตอบรับที่พับไว้อย่างดี มีแผ่นไม้สลักลายวิจิตรประกบอยู่ ส่งให้ซ่านกัง

เมื่อได้ยินว่าเป็นลายเซ็นขององค์ชายฉินหวาง ตาของหลายคนก็แดงก่ำด้วยความอิจฉา แม้แต่ซ่านหลินยังมองด้วยความคาดหวัง ซ่านกังยื่นมือที่สั่นเทาออกไปรับมา เขาอดใจไม่ไหว รีบเปิดออกดูทันที สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชื่อของเขา: นักเรียนซ่านกัง ยินดีด้วยที่เจ้าผ่านการสอบในครั้งนี้ และได้รับสิทธิ์ในการเข้ารับราชการ

"เมื่อคนคนหนึ่งก้าวออกจากกรอบเดิม ๆ ของตน เงยหน้ามองไปรอบทิศและมองไปยังที่ไกลแสนไกล เขาควรจะมีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ เมื่อคนมีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด จิตใจก็จะยังคงเต็มเปี่ยมและมีความสุข บันไดต้องสร้างขึ้นทีละขั้น ความเป็นจริงในปัจจุบันคือรากฐานของอุดมการณ์ในอนาคต หากคิดแต่เรื่องอนาคตโดยไม่เริ่มจากความเป็นจริง ก็จะไร้ซึ่งรากฐาน และอุดมการณ์จะกลายเป็นเพียงภาพฝัน อนาคตของเจ้าไม่ควรถูกจำกัดด้วยชาติกำเนิด ลูกผู้ชายหากไม่แสดงปณิธานอันยิ่งใหญ่ ก็เสียชาติเกิดที่ได้ร่างกายนองแปดศอกมา หวังว่าสักวันจะได้จุดเทียนสนทนากับเจ้าในยามค่ำคืน"

— องค์ชายฉินหวางแห่งต้าถัง, หลี่เค่อ

ถ้อยคำเหล่านี้ดูธรรมดา แต่ในเวลานี้กลับทำให้มือของซ่านกังสั่นเทา เขาได้เรียนรู้อะไรมากมายในโรงเรียน เข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ มากขึ้น เขาเข้าใจดีว่าองค์ชายทรงทุ่มเทเพื่อต้าถังมากเพียงใด และเมื่อได้เห็นข้อความเหล่านี้ เขารู้สึกสะเทือนใจจริง ๆ ที่แท้องค์ชายก็คอยให้กำลังใจพวกเขามาตลอด หวังให้พวกเขาก้าวออกไป และสามารถแทนที่คนจากตระกูลขุนนางเหล่านั้นได้ แม้เขายังเด็ก แม้ความสามารถในตอนนี้จะมีจำกัด แต่เขาเชื่อมั่นว่า เขาจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน