บทที่ 1169 สาส์นถึงราษฎรทั่วหล้า

สวีอินอยู่ในห้องขังของกองกำลังรักษาความปลอดภัยด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง เพราะนับตั้งแต่ถูกจับเข้ามาจนถึงตอนนี้ นอกจากครั้งนั้นที่แทบไม่ได้พูดอะไรเลย เขาก็ไม่ได้รับการสอบสวนใด ๆ อีก แม้ความสะอาดของห้องขังนี้จะเหนือความคาดหมายของเขา รวมถึงอาหารการกินที่จัดให้ก็ไม่ได้แย่ แม้จะเทียบกับที่บ้านไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าคุกอื่น ๆ ที่เขาเคยเห็นมาไม่รู้กี่เท่า ทว่าเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อสัมผัสชีวิตในคุกเสียหน่อย

สวีอินถูกขังอยู่ห้าวัน จนกระทั่งวันที่ห้า ผู่จิ่วไป๋ คนเดิมก็กลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้เขาคุมตัวสวีอินออกจากห้องขัง แต่ไม่ได้พาเดินไปไกล ที่ห้องโถงกลางเรือนจำ ขุนนางคนใหม่มองสวีอินแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า "ข้าคือหัวหน้าผู้พิพากษาประจำสาขาศาลต้าหลี่ (ต้าหลี่ซื่อ) บัดนี้ขอพิพากษาความผิดของนักโทษ สวีอิน แห่งตระกูลสวีสายหลางหยา ดังนี้"

"นักโทษสวีอิน มีเจตนาฆาตกรรมญาติของขุนนางราชสำนัก เพื่อฉวยโอกาสสร้างบุญคุณ หวังผลตอบแทนเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน ก่อความวุ่นวายต่อราชวงศ์ ทำลายความสงบเรียบร้อยของราชสำนัก และบ่อนทำลายศีลธรรมอันดีของสังคม บัดนี้หลักฐานครบถ้วน ทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุ ข้อเท็จจริงกระจ่างแจ้ง จึงพิพากษาประหารชีวิตนักโทษสวีอินทันที! และปรับตระกูลสวีแห่งหลางหยาเป็นเงินสามแสนกวน!" ขุนนางศาลต้าหลี่อ่านคำพิพากษาในมือเสียงดังฟังชัด

สิ้นเสียงคำพิพากษา สมองของสวีอินขาวโพลนไปหมด ร่างกายทรุดฮวบลงกองกับพื้นทันที ในโลกนี้คนที่ไม่กลัวตายย่อมมีน้อย แต่สวีอินไม่เคยคาดคิดเลยว่า เพียงแค่ชั่ววูบที่ต้องการดึงตัวหวังซีมาเป็นพวก จะนำมาซึ่งจุดจบเช่นนี้ เขายังไม่ได้ฆ่าใครเลยนะ! พ่อของหวังซีก็แค่ขาหัก รักษาหายแล้วก็ไม่เป็นไรไม่ใช่หรือ

"กระหม่อม... กระหม่อม..." สวีอินอยากจะแก้ตัว แต่เขารู้ดีว่า... พูดไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะในปัจจุบัน คดีโทษประหารชีวิตทั่วต้าถังมีค่อนข้างน้อย ดังนั้นนับตั้งแต่รัชศกเจินกวนเป็นต้นมา หลี่ซื่อหมินจะต้องตรวจสอบคดีโทษประหารชีวิตด้วยพระองค์เองเสมอ หมายความว่า ในเมื่อคำพิพากษาลงมาเร็วขนาดนี้ แสดงว่าเรื่องนี้ฝ่าบาทและองค์ชายที่อยู่ไกลถึงฉางอันทรงทราบเรื่องแล้ว ในเมื่อฝ่าบาทและองค์ชายทรงทราบแล้ว เขาจะพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์