บทที่ 1170 เพียงร่างกายที่แตกสลายนี้ ก็เพียงพอแล้ว

"ความมั่งคั่ง ความรุ่งเรือง และสันติภาพของต้าถัง ข้าไม่อาจสร้างขึ้นได้เพียงลำพัง หากแต่ต้องการความร่วมแรงร่วมใจจากราษฎรทั่วหล้า และชาวต้าถังทุกคน"

"ความรุ่งเรืองหรือล่มสลายของแผ่นดิน เป็นความรับผิดชอบของทุกคน"

"มีเพียงชาวต้าถังทุกคนทุ่มเทแรงกายแรงใจ ความฝันของข้าจึงจะเป็นจริง ความพยายามของข้าจึงจะไม่สูญเปล่า"

"วันนี้ความผิดพลาดได้เกิดขึ้นแล้ว บางทีมองในอีกมุมหนึ่ง มันอาจเป็นเรื่องดี เพราะมันได้เตือนสติพวกเรา มันบอกเราว่า อนาคตที่งดงามไม่ได้นอนรอให้เราไปไขว่คว้า แต่เป็นสมบัติล้ำค่าที่เราจะได้มาก็ต่อเมื่อเอาชนะอุปสรรคนานัปการ"

"ข้า หลี่เค่อ องค์ชายฉินหวางแห่งต้าถัง ข้าอยู่ที่นี่ ณ เมืองฉางอัน ข้ายินดีที่จะพยายามเพื่อวันนั้น... แต่ข้ารู้ดีว่า ลำพังข้าคนเดียวทำไม่ได้ ต่อให้รวมเสด็จพ่อของข้า และเชื้อพระวงศ์ต้าถังทุกคน ก็ยังทำไม่ได้"

"ข้ายังต้องการผู้ร่วมเดินทางอีกมากมายนับไม่ถ้วน ข้าไม่รู้ว่ายังมีอีกกี่คนที่ยินดีจะก้าวเดินไปบนเส้นทางที่ขรุขระและเต็มไปด้วยขวากหนามสายนี้"

"เพราะข้าหวังว่า อนาคตของต้าถังจะเป็นผลจากความพยายามของชาวต้าถังทุกคน ไม่ใช่ของกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ข้าหวังว่าในอนาคต ต้าถังจะสามารถขับเคลื่อนไปได้อย่างอิสระแม้จะขาดใครคนใดคนหนึ่งไป เพราะพวกเราทุกคนคือฟันเฟืองที่เล็กที่สุด แต่สำคัญที่สุดของประเทศนี้"

"ในอนาคต พวกเราทุกคนไม่ต้องร้องขอให้ใครมาช่วยกอบกู้ เพราะเราจะกอบกู้ตัวเราเอง นี่คือชาวต้าถังทุกคนที่ธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา! ข้าหวังว่าชาวต้าถังทุกคน จะเปรียบดั่งนกนางแอ่นทะเลที่โผบินเหนือมหาสมุทรแม้ในยามพายุโหมกระหน่ำ ส่งเสียงร้องดังกึกก้อง ท้าทายให้พายุนั้นรุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก!"

"ไม่ว่าอย่างไร บนเส้นทางสายนี้ ต่อให้เหลือข้าเพียงคนเดียว ข้าก็จะมุ่งหน้าต่อไป เพราะนี่คือทางที่ข้าเลือกเอง ไม่ว่าจะมีผู้ร่วมทางหรือไม่ ข้าแค่อยากจะบอกว่า ข้ารอพวกเจ้าอยู่ที่นี่"

บทความนี้ไม่ได้ประณามใคร และไม่ได้กล่าวโทษกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง แต่บทความธรรมดา ๆ บทนี้ กลับทำให้เลือดในอกของหวังซีเดือดพล่าน เพราะเขาเข้าใจองค์ชาย เขาเข้าใจความฝันขององค์ชาย พอลองคิดดู ปัญหาความยากลำบากที่เขากลัดกลุ้มก่อนหน้านี้ช่างเล็กน้อยเหลือเกิน ประเทศชาติ ๆ หากไม่มีประเทศ (กั๋ว) แล้วจะมีบ้าน (เจีย) ได้อย่างไร? หากรังนกคว่ำลง ไข่ในรังจะสมบูรณ์อยู่ได้หรือ? หากสิ้นชาติ บ้านก็ต้องแตกสาแหรกขาด

เหมือนที่องค์ชายตรัสไว้ พระองค์ไม่รู้ว่ามีผู้ร่วมทางในใต้หล้ามากน้อยเพียงใด แต่เขาหวังซี ยินดีที่จะเป็นผู้ร่วมทางขององค์ชาย! บนเส้นทางแห่งการพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินนี้ แม้จะไม่อาจเรียกตนเองว่าเป็นสหายรู้ใจขององค์ชายได้ แต่การได้มีผู้ให้ติดตาม ก็เพียงพอแล้ว

หวังซีรู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง เพราะเขาคือผู้ประสบเหตุในเรื่องนี้โดยตรง เขาขายที่นาของครอบครัวด้วยความเร็วสูงสุด พาบิดามารดาและน้อง ๆ กลับฉางอันอย่างเร่งด่วน ติดต่อนายหน้าซื้อขายบ้าน หาซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในย่านที่กันดารของฉางอัน เสร็จสรรพแล้ว หวังซีก็ทุ่มเทให้กับการทำงานทันที

แต่สิ่งที่หวังซีไม่รู้คือ หนังสือพิมพ์ฉบับนี้ ผู้เข้าสอบทุกคนล้วนได้อ่าน แม้พวกเขาจะไม่ใช่ผู้ประสบเหตุ แต่ถ้อยคำขององค์ชายก็ทำให้เลือดในอกของพวกเขาเดือดพล่านเช่นกัน! องค์ชายยอมแลกด้วยการล่วงเกินขุนนางทั่วหล้า กล้าเสี่ยงทำสิ่งที่คนทั้งโลกไม่เห็นด้วย ปฏิรูปกฎระเบียบที่สืบทอดมานับพันปี ตัดสิทธิพิเศษของตระกูลขุนนางที่มีมานับพันปี เพื่อแสวงหาหนทางเช่นนี้ให้แก่ราษฎรอย่างพวกเขา แล้วพวกเขาจะทนลำบากแค่นี้ไม่ได้เชียวหรือ?