บทที่ 1184 เหตุผันผวนในแดนหนานหมาน (ตอนจบ)

เสือดาวและเสือโคร่งล้วนมีอาศัยอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ผืนนี้ แต่เมื่อมีช้างเดินทางมาด้วย สัตว์ป่าขนาดใหญ่เหล่านี้จึงแทบไม่กล้าเข้าโจมตีพวกเขา เนื่องจากกองคาราวานได้ลงทะเบียนแจ้งกับทางการเป็นพิเศษ พวกเขาจึงได้รับอนุญาตให้สวมชุดเกราะที่ทำขึ้นพิเศษในท้องถิ่น นั่นคือ เกราะหวายไม่ใช่ว่าทางการเสียดายเกราะเหล็ก แต่ในสภาพป่าดงดิบเช่นนี้ เกราะหวายมีความคล่องตัวและสะดวกกว่าเกราะเหล็กมาก ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังได้รับอนุญาตให้พกพาอาวุธครบมือ แม้แต่ หน้าไม้ ก็ยังได้รับอนุญาตให้พกพาได้ถึงห้าคัน แต่ชิ้นส่วนเหล็กบนหน้าไม้ทุกชิ้นจะมีหมายเลขกำกับพิเศษ ห้ามไม่ให้หลุดรอดออกไปภายนอก ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยสูงสุดของพวกเขานั่นเอง

"พี่น้องทั้งหลาย ฮึดอีกนิด อีกไม่กี่ลี้ก็จะถึงแล้ว พอไปถึงเราจะพักสักสองวันค่อยเดินทางกลับ!" หนิงซาน ตะโกนบอกลูกน้อง เขาเกิดในตระกูลทางแถบหลิ่งหนาน ดังนั้นจึงคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแถบนี้เป็นอย่างดี เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงที่ตั้งของตำบลซินปู้ ทุกคนก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา แม้ที่นี่จะมีคนไม่มาก แต่ได้ยินมาว่าซินปู้ได้ติดต่อกับชนเผ่าใกล้เคียงหลายเผ่าแล้ว และชนเผ่าเหล่านี้ก็มีความคิดที่จะอพยพลงมาตั้งถิ่นฐานด้านล่าง ซึ่งพวกเขาล้วนสนใจเป็นอย่างมาก ในอนาคตประชากรที่นี่จะต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วแน่นอน

สิ้นเสียงของหนิงซาน จู่ ๆ ก็มีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้นในป่าด้านหน้า หนิงซานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตะโกนสั่งการทันที "ทุกคนระวังตัว!" คนในกองคาราวานดึงบังเหียนม้าหยุดทันที และรีบผูกม้าติดกันเพื่อป้องกันไม่ให้พวกมันตื่นตกใจหนีไป จากนั้นทุกคนก็รวมกลุ่มกันเพื่อเตรียมพร้อม

ทันทีที่กองคาราวานตั้งขบวนเสร็จ ร่างคนไม่กี่ร่างก็มุดออกมาจากพุ่มไม้ในป่าด้านหน้า "นั่นหัวหน้าหนิงใช่ไหม?" เสียงที่ติดสำเนียงท้องถิ่นดังขึ้น "นั่น อามูลา หรือ?" หนิงซานถามกลับทันที "ข้าเอง พวกท่านมากันสักที" ชายอายุราวสามสิบกว่าปี นำชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าอีกสองคนรีบมุดออกมาจากป่า เมื่อเห็นสภาพของพวกเขา หนิงซานก็ตกใจ เสื้อผ้าของทั้งสองคนขาดวิ่นหลายแห่ง และมีรอยเลือดติดอยู่อย่างชัดเจน

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?" หนิงซานถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที "พวกเราถูกโจมตี เป็นฝีมือของคน เผ่าหมางและ เผ่าว่าง" อามูลาตอบรัวเร็ว "เจ้าแน่ใจนะ?" หนิงซานเลิกคิ้ว "แน่ใจ ตำบลซินปู้ของเราถูกพวกมันปล้นสะดม ทั้งตำบลไม่เหลืออะไรเลย" พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของอามูลาก็เต็มไปด้วยความเคียดแค้น