บทที่ 1189 ส่งนารีหนึ่งนางพลีเพื่อชาติ

เมื่อเห็นหลี่เค่อตอบตกลงรับหน้าที่นี้อย่างสบาย ๆ หลี่ซื่อหมินก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พูดตามตรง บางครั้งพระองค์ก็รู้สึกว่าลูกชายคนนี้ช่างไร้เดียงสานัก ราวกับไม่เคยผ่านบททดสอบอันโหดร้ายของสังคมมาก่อน

พอลองคิดดูดี ๆ ดูเหมือนหลี่เค่อจะไม่เคยโดนสังคมเล่นงานจริง ๆ นั่นแหละ มีแต่เขาที่เป็นฝ่ายเล่นงานคนอื่น ยอมเจ็บตัวเพื่ออัดคนอื่นให้น่วม คนอื่นเขามีคติ "สังหารข้าศึกหนึ่งพัน สูญเสียฝ่ายตนแปดร้อย" แต่สำหรับหลี่เค่อคือ "ข้ายอมเสียฝ่ายตนหนึ่งพัน เพื่อสังหารเจ้าแปดร้อย" (ยอมเจ็บหนักกว่าขอแค่ได้เล่นงานเจ้า) และเพราะนิสัยเสียแบบนี้แหละ ตั้งแต่เล็กจนโตจึงไม่ค่อยมีใครกล้าตอแยเขา อย่างน้อยก็ไม่กล้าตอแยแบบกัดไม่ปล่อย

คิดดูแล้ว การที่เขาไม่เคยโดนสังคมสั่งสอนจึงเป็นเรื่องปกติ อีกทั้งเขาไม่เหมือนพวกเฉิงเฉียนหรือหลี่ไท่ ที่มีขุนนางคอยห้อมล้อมติดตามมาตั้งแต่เด็ก เจ้าเด็กนี่ไม่ชอบพวกขุนนางเหล่านั้นมาแต่ไหนแต่ไร อย่างน้อยก็ในตอนที่ยังอายุน้อย เขามักจะใช้คนธรรมดา แล้วฟูมฟักขึ้นมาด้วยตัวเองเสียมากกว่า

ในขณะที่หลี่เฉิงเฉียนและคนอื่น ๆ ถูกอาจารย์และที่ปรึกษากรอกหูด้วยทักษะและแนวคิดการแย่งชิงอำนาจ หลี่เค่อกลับบริสุทธิ์ผุดผ่องดั่งดอกบัวขาว ไม่เคยแปดเปื้อนสิ่งเหล่านี้ ต้องบอกว่าโชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์ คนที่ไม่รู้อะไรเลยอย่างเขานี่แหละ กลับใช้ความจริงใจแก้ไขปัญหาของราชวงศ์ต้าถัง และแก้ไขปัญหาที่หลี่ซื่อหมินปวดหัวมาโดยตลอดได้สำเร็จ

เมื่อเห็นหลี่ซื่อหมินไม่มีปฏิกิริยาต่อต้าน และหลี่เค่อก็ตอบรับอย่างตรงไปตรงมา เหล่าขุนนางที่เหลือต่างก็พูดไม่ออกไปตาม ๆ กัน แน่นอนว่าพวกเขาคิดไม่ถึงหรอกว่า ตอนนี้ความคิดของหลี่ซื่อหมินล่องลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว นับตั้งแต่หลี่เค่อเข้ามาดูแลภาพรวม หลี่ซื่อหมินก็มักจะเหม่อลอยเวลาว่าราชการบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ