บทที่ 120 ไม่เล่นไปตามกฎเกณฑ์

        “เตี้ยนเซี่ย ข้าคิดว่าฉีกั๋วกงผู้นี้มีเจตนาไม่ดี พระองค์ไม่ควรจะทรงดีพระทัยเช่นนี้” เถียนเหมิงและหยางอันหนิงคณิกาอันดับหนึ่งสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ย่อมต้องได้อ่านหนังสือพิมพ์นี้เช่นกัน พวกเขาคิดว่าหลี่เค่อเป็นเพราะคู่แข่งชมเขาถึงได้ดีใจ กล่าวอย่างกังวลอยู่บ้าง

        “ฮ่าๆ พวกเจ้าไม่เข้าใจ นี่คือการชมข้างั้นรึ? พวกเจ้าคิดผิดกันหมดแล้ว นี่คือการใส่ร้ายข้า” หลี่เค่อยิ้มสองทีแล้วกล่าว “พวกเจ้าดูสิ ข้างหน้านี่กำลังชมข้าว่ามีความสามารถอันยอดเยี่ยม ข้างหลังก็บอกว่าเมื่อสิบกว่าวันก่อน พ่อข้าได้ให้บัณฑิตผู้ทรงภูมิปัญญาสองสามร้อยคนแก่ข้า พวกเจ้าลองไตร่ตรองดูให้ดีๆ ชื่อเสียงของข้าหลี่เค่อคืออะไร? ความประทับใจแรก พูดมาโดยตรง”

        “คนเถื่อน” หยางอันหนิงสี่คนและเถียนเหมิงกล่าวออกมาโดยไม่รู้ตัว

        “ใช่ ทั้งเมืองฉางอัน ไม่สิ ทั้งต้าถังต่างก็รู้ดีว่าชื่อเสียงของข้าหลี่เค่อคือคนเถื่อน พวกเขาในตอนนี้มาชมข้าว่ามีความสามารถ คนธรรมดาชั่วคราวจะไม่คิดอะไรมากขนาดนั้น แต่มีคำพูดหนึ่งเรียกว่าบัณฑิตดูแคลนกันเอง คนที่เคยเรียนหนังสือมาต่างก็มักจะคิดว่าตนเองถึงจะเป็นผู้ที่มีความสามารถที่สุด”

        “ดังนั้น พวกเขาในตอนที่เห็นสิ่งนี้ ความประทับใจแรกก็คือไม่เชื่อ! จากนั้นพอมองไปข้างหลัง ฝ่าบาททรงมอบบัณฑิตผู้ทรงภูมิปัญญาสองสามร้อยคนให้แก่ข้า ก็จะมีความคิดหนึ่งขึ้นมาทันที โอ้ ไม่แปลกใจเลยที่สู่หวางจู่ๆ ก็มีความสามารถขึ้นมา ที่แท้ก็เพราะมีบัณฑิตผู้ทรงภูมิปัญญาเหล่านี้ ความนัยก็คือข้าล้วนแต่ลอกมา” หลี่เค่อยิ้ม