บทที่ 1240 เพื่อให้พวกเรารอดชีวิต

หลังจากรับพับผ้ามาครบหมดแล้ว ทหารต้าถังบอกให้เขานำของไปรวมกันที่จุดรวมพลเดิม จุดที่สอนสานรองเท้าฟาง แล้วรออยู่ที่นั่น

เมื่อมาถึงจุดรวมพล พู่เอ้อร์ก็นั่งลงบนกองฟางอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะใช้มือลูบคลำผ้าป่านในมือ... นี่มันหนาเกินไปหรือเปล่า? ชิลลาก็มีผ้าป่าน แต่ผ้าป่านของชิลลาไม่ได้หนาขนาดนี้ แถมเนื้อผ้ายังห่างจนมองทะลุเห็นอีกฝั่งได้ ช่องว่างใหญ่มาก นั่นคือคุณภาพผ้าป่านของชิลลา

แต่ผ้าป่านของต้าถังผืนนี้... พู่เอ้อร์ไม่รู้ว่าทอขึ้นมาได้อย่างไร แต่ฝีเข็มช่างถี่ยิบ ไม่เพียงแค่ถี่ยิบ แต่ไม่รู้ใช้กรรมวิธีใดในการทอ มันดูหนานุ่มกว่าผ้าป่านทั่วไปมากนัก เขาไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร

แต่ผ้าป่านคุณภาพดีขนาดนี้ ต้าถังกลับแจกจ่ายให้คนงานอย่างพวกเขาง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ?

นอกจากเสื้อผ้าหนึ่งชุด พับผ้าผืนนี้ก็เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขาดีใจจนเนื้อเต้น ผ้าพับนี้หนักมาก จากน้ำหนักก็รู้ได้ว่า มันคงเพียงพอสำหรับตัดเสื้อผ้าให้คนทั้งครอบครัวได้คนละชุด แถมยังมีเหลือ