บทที่ 1341 ข้าเปิดอกพูดตรงๆ ว่าต้องการให้ยอมจำนน

จนกระทั่งเขาควบม้ามาถึงหน้าค่ายทหารเกาจวี้ลี่ หลิวซานจึงรั้งบังเหียนหยุดม้า ประสานมือคารวะบนหลังม้า แล้วตะโกนบอกแนวรบข้าศึกที่ตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าด้วยเสียงอันดัง

"พี่น้องทั้งหลาย รบกวนช่วยหลีกทางหน่อย ข้าจะบอกจุดที่ฝังระเบิดให้"

ทหารเกาจวี้ลี่ทุกคนมองดูทหารต้าถังตรงหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน ในแววตาของพวกเขามีทั้งความสงสัยใคร่รู้ ความหวาดกลัว แต่สิ่งที่ไม่มีเลยคือความเกลียดชัง เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายทำนั้น... มันเปิดเผยและลูกผู้ชายเกินไป แม้จะเป็นศัตรูแต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจะเกลียดลงได้อย่างไร

"หลีกทาง!" นายกองเกาจวี้ลี่ที่อยู่หน้าสุดเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะออกคำสั่ง

"พรึ่บ"