บทที่ 144 นี่มิใช่ว่าพูดคุยกันง่ายดีหรอกรึ

        เมื่อครุ่นคิดในสมองเล็กน้อย หลี่จางก็ตอบตกลงโดยตรง เขาประสานมือคารวะ “เตี้ยนเซี่ยทรงมีเมตตา ยินดีที่จะให้โอกาสข้าผู้นี้ เช่นนั้นข้าจะให้คนโยกย้ายเงินอีกสามแสนก้วนเข้ามาร่วมด้วย แต่ว่าความหมายของส่วนแบ่งสี่ส่วนเก้าที่เตี้ยนเซี่ยตรัสก่อนหน้านี้คือ?”

        “นี่ก็คือหนึ่งในเหตุผลที่ข้าพูดกับท่านว่า พ่อข้าจะต้องทรงอนุญาตอย่างแน่นอน ส่วนแบ่ง ข้าเรียกมันว่าหุ้น พวกท่านตระกูลตุนหวงออกเงินห้าแสนก้วน สามารถได้หุ้นสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ และที่เหลืออีกห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ส่วนหนึ่งเป็นของพ่อข้า และส่วนหนึ่งเป็นของข้า หากในอนาคตธุรกิจใหญ่ขึ้น ท่านตระกูลหลี่ยินดีที่จะนำผู้ถือหุ้นคนอื่นเข้ามา ก็ไม่มีปัญหา”

        “และการตัดสินใจที่สำคัญของห้างสรรพสินค้า ต้องให้ผู้ถือหุ้นที่ถือหุ้นเกินห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์เป็นคนตัดสินใจ แน่นอนว่าส่วนใหญ่แล้ว สิทธิในการออกเสียงของเสด็จพ่อของข้าจะมอบให้พวกท่านเป็นผู้ถือแทน ท้ายที่สุดแล้วเรื่องของคนในวงการต้องให้คนในวงการมาทำ แต่กำไรต้องส่งมอบอย่างสมเหตุสมผล” หลี่เค่อยิ้ม

        ธุรกิจเฟอร์นิเจอร์นี้ดูเหมือนจะไม่ใหญ่ แต่ในความเป็นจริงแล้วกระจายอยู่ทั่วประเทศ ดำเนินกิจการโดยเพียงเจ้าเดียว ย่อมไม่เล็กอย่างแน่นอน

        ห้าแสนก้วนแลกกับหุ้นครึ่งหนึ่ง พวกเขาย่อมต้องเห็นด้วยอย่างแน่นอน