บทที่ 160 ชีวิตช่างเงียบเหงาราวกับหิมะเสียจริง

        ทุกคนต่างก็ออกจากห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนอย่างรวดเร็ว แต่หลังจากที่พวกเขาออกมาแล้ว ที่หน้าประตู คนผู้หนึ่งก็กล่าวเสียงดังขึ้นมา “ทุกท่าน พวกเรารวมตัวกันที่นี่ก็ไม่ง่าย หรือว่า พวกเราจะไปรวมตัวกันที่ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนสาขาตลาดตะวันตกสักหน่อยดีหรือไม่? ข้าเลี้ยงเอง วันนี้มีความรู้สึกบางอย่างอยากจะพูดคุยกับทุกคน”

        “ใช่ ทุกท่านหากไม่มีเรื่องสำคัญอะไร ข้ากับคุณชายไป๋ก็ขอเชิญอย่างจริงใจ” คนอีกคนหนึ่งก็กล่าวเสียงดังขึ้นมา

        วันนี้คนที่มาที่นี่ล้วนแต่เป็นผู้รับผิดชอบของแต่ละบ้าน หลี่เค่อเชิญมา และสถานะของพวกเขาไม่สูงนัก หากไม่มาประมุขตระกูลหรือผู้ที่สามารถตัดสินใจได้ นั่นก็คือการไม่ให้หน้าหลี่เค่อ

        แม้แต่สกุลเจิ้งแห่งสิงหยางหลี่เค่อก็ยังจัดการจนตายได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลเล็กๆ อย่างพวกเขา? คนเหล่านี้ล้วนแต่เป็นหัวแหลม สองสามคนนี้พอพูดขึ้น ทุกคนก็รู้ตัวขึ้นมาทันทีว่า นี่คือมีเรื่องจะพูด

        พวกเขารีบยิ้มแล้วพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย