บทที่ 161 เพิ่มต้นทุนให้ข้าหนึ่งร้อยเท่า

       “ผลผลิตเหล็กดิบและปูนซีเมนต์เป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่เค่อถามทันที เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสามารถในการผลิตสินค้าบางส่วนของเขาในปริมาณมาก เขาย่อมต้องให้ความสำคัญอยู่แล้ว

        “เหล็กดิบหากดูจากผลผลิตของเตาสูงทั่วไปแล้ว อย่างน้อยก็เป็นหนึ่งร้อยเท่าของผลผลิตในปัจจุบันของต้าถัง และผลผลิตเหล็กกล้าต่อเตาเดียวก็เป็นสามร้อยถึงหนึ่งพันเท่าของต้าถัง ที่สำคัญคือไม่ว่าจะเป็นการหลอมเหล็กด้วยเตาสูงหรือการหลอมเหล็กกล้าด้วยเตาเรียบ พวกเราก็สามารถสร้างเตาสูงและเตาเรียบขึ้นมาเป็นจำนวนมากได้” เถียนเหมิงกระซิบเสียงเบา ไม่ใช่ว่าเขาไม่ระวัง ของสิ่งนี้หากแพร่ออกไป คาดว่าตระกูลขุนนางเก่าแก่คงจะต้องบ้าคลั่งอีกแน่ อย่างไรเสียตระกูลจ่างซุนก็ต้องบ้าคลั่ง

        หลี่เค่อแค่นเสียงเย็นชา เทคโนโลยีการหลอมเหล็กของต้าถังได้ก้าวหน้าไปมากเมื่อเทียบกับราชวงศ์ฮั่นแล้ว แต่สิ่งที่หลี่เค่อนำออกมาคือการหลอมเหล็กด้วยเตาสูงที่อิงจากพื้นฐานสมัยใหม่ ตรงนี้หลายคนง่ายที่จะเกิดความเข้าใจผิด ก็คือการหลอมเหล็กกล้าด้วยเตาสูง ที่มีความเข้าใจผิดนี้ก็เพราะยุคหลังเคยเห็นแล้วก็เคยมีช่วงเวลาที่บ้าคลั่งในการหลอมเหล็กกล้าด้วยเตาดินเผา

        อันที่จริงเหล็กกล้าที่หลอมออกมาจากเตาดินเผาล้วนแต่เป็นเศษเหล็ก โดยพื้นฐานแล้วใช้ไม่ได้ และวัตถุดิบของเตาดินเผาก็ไม่ใช่แร่เหล็ก แต่เป็นเศษเหล็ก ดังนั้นเดิมทีก็ไม่มีความสามารถในการปฏิบัติการใดๆ

        กลับกันการหลอมเหล็กกลับเป็นไปได้ การหลอมเหล็กด้วยเตาสูงที่ผ่านการออกแบบทางวิทยาศาสตร์ในยุคหลังถึงแม้จะไม่ใช่การหลอมเหล็กที่ทันสมัย แต่ก็เป็นการทำได้ดีที่สุดภายใต้เงื่อนไขพื้นฐานที่อ่อนแอแล้ว