บทที่ 162 ข้าช่างยากจนเหลือเกิน!

        คำพูดของเถียนเหมิงทำให้หลี่เค่อยิ้มอย่างโล่งใจ ก็ยังใช้ได้ ไม่ได้ฝึกฝนมาเปล่าๆ อย่างน้อยก็เข้าใจหลักการเหล่านี้แล้ว

        “อีกสองวันให้หลังพิมพ์รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังเพิ่มหนึ่งฉบับ ชี้แจงสถานการณ์ให้ชาวบ้านทราบ นอกจากนี้รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังของลั่วหยางให้พิมพ์เพิ่มติดต่อกันสามวัน ประชาสัมพันธ์เรื่องที่เกิดขึ้นในฉางอันให้เป็นเอกภาพก่อน จากนั้นค่อยตามเนื้อหาของรายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังของฉางอัน”

        “นอกจากนี้ เรื่องที่พ่อค้ามากมายบริจาคในครั้งนี้ รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถังครั้งต่อไปให้ประชาสัมพันธ์อย่างหนัก! คนเขาบริจาคเงินแล้ว ก็ต้องให้คนเขาได้ชื่อเสียง!” หลี่เค่อกล่าวอย่างรวดเร็ว “ยังมีอีก การคลังของจวนเรา ไม่สามารถให้คนนอกรู้ได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าหลี่เค่อก็คือยาจกคนหนึ่ง เข้าใจหรือไม่?!”

        “ขอรับ…” เถียนเหมิงรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง เขาไม่รู้จะบรรยายเตี้ยนเซี่ยของตนเองอย่างไร นี่ว่างๆ ก็พูดคำศัพท์ที่ไม่น่าฟังให้ตนเอง

        “เอาล่ะ เจ้าไปยุ่งก่อนเถอะ เจ็ดวันให้หลังเริ่มลงมือก่อสร้าง แต่มีอยู่ข้อหนึ่ง ห้ามรบกวนประชาชน! ให้เงินชดเชยแก่ร้านค้าเล็กๆ เหล่านั้น!” หลี่เค่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็นึกถึงที่ที่จะใช้เงินได้อีกที่หนึ่ง! พูดตามตรง หลี่เค่อตอนนี้ไม่กลัวที่จะใช้เงินให้ชาวบ้านเลย!