บทที่ 186: จ่างซุนเฒ่าเจ้าเล่ห์เริ่มใช้แผนสกปรก

เมื่อเห็นหลี่เฉิงเฉียนนิ่งอึ้งไป จ่างซุนอู๋จี้ก็กล่าวต่อไปอย่างแผ่วเบา: “แม้ว่าสิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่จะมีเหตุผลทั้งหมด แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับพระทัยของฝ่าบาทแต่เพียงผู้เดียว หากฝ่าบาททรงดึงดันที่จะแต่งตั้งหลี่เค่อเป็นรัชทายาทเล่า? อย่างน้อยที่ข้ารู้คือฝางเสวียนหลิงและเว่ยเจิงอาจจะคัดค้าน แต่แรงคัดค้านคงไม่หนักแน่นนัก ส่วนเซียวอวี่จะต้องสนับสนุนเป็นแน่ อย่าลืมว่าในราชสำนักยังมีขุนนางส่วนหนึ่งที่เป็นขุนนางเก่าจากราชวงศ์สุย”

หลี่เฉิงเฉียนนิ่งเงียบไป เป็นเวลานานเขาจึงเงยหน้าขึ้นมองจ่างซุนอู๋จี้แล้วถามว่า: “เช่นนั้น ไม่ทราบว่าความหมายของท่านลุงคือ? ข้าควรจะรับมืออย่างไร”

“ข้าไม่ได้ให้เจ้ารับมืออะไร ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้าให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ อย่าได้ละเลยหลี่เค่ออีกต่อไป เจ้าลองดูเถิดว่าตอนนี้ชื่อเสียงของหลี่เค่อในหมู่ชาวบ้านเมืองฉางอันนั้นสูงส่งเพียงใด? สายตาของเจ้าก็อย่าได้จับจ้องอยู่แต่ที่หลี่ไท่ ในแง่หนึ่งแล้ว พวกเราทุกคนต่างดูแคลนหลี่เค่อต่ำไป” จ่างซุนอู๋จี้กล่าวเสียงเรียบ

“คำพูดของท่านลุงช่างถูกต้องยิ่งนัก” หลี่เฉิงเฉียนสูดหายใจเข้าลึก พยักหน้ารับ “ดูท่าแล้ว น้องสามก็เป็นภัยคุกคามจริงๆ”

“อืม ในภายภาคหน้าหากเจ้ามีเรื่องใดก็สามารถมาบอกข้าได้โดยตรง” จ่างซุนอู๋จี้กล่าวเสริม “ข้าจะคอยช่วยเหลือเจ้าในราชสำนักเอง”