บทที่ 187: ข้าจะลงมือแล้ว

หลี่เค่อยิ้มแหะๆ พลางลุกขึ้นจากพื้น จากนั้นก็ขยับเข้าไปนั่งข้างๆ หลี่ซื่อหมิน แล้วรีบทำตัวน่ารักทันที: “ท่านพ่อจ๋า ทรงทอดพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ ผลงานของลูกยอดเยี่ยมมากเลยใช่หรือไม่!”

หลี่ซื่อหมินถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัวเพราะคำว่า “ท่านพ่อจ๋า” ของหลี่เค่อ “เจ้าพูดจาดีๆ เป็นหรือไม่?!” หลี่ซื่อหมินเอนองค์ถอยหลังเล็กน้อยด้วยสีพระพักตร์รังเกียจ

“แฮ่ม เสด็จพ่อ พระองค์ตรัสมาเถิดพ่ะย่ะค่ะ ว่าการที่ลูกให้รางวัลแก่ช่างฝีมือมันได้ผลหรือไม่!” หลี่เค่อเริ่มอวดอ้างผลงาน

“นี่ก็เป็นสิ่งที่ช่างฝีมือคิดค้นขึ้นมาเช่นกันรึ?” สีพระพักตร์ของหลี่ซื่อหมินก็จริงจังขึ้นเล็กน้อย

“พ่ะย่ะค่ะ ถนนนี้เป็นเพียงถนนคอนกรีตที่ทำจากการผสมปูนซีเมนต์กับเศษหินและทรายเท่านั้น แม้ว่าในการใช้งานระยะยาว หากนับเป็นประวัติศาสตร์หลายสิบปี มันอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งทนทานเท่าศิลาทั้งแผ่น แต่ความยืดหยุ่นในการขึ้นรูปของมันสูงกว่า ทั้งยังซ่อมแซมได้ง่ายและรวดเร็วกว่า เพียงสิบสองชั่วยามก็สามารถแข็งตัวได้แล้ว”