บทที่ 188: ฉินหวางเตี้ยนเซี่ยแห่งต้าถัง

หลังจากทูลแจ้งหลี่ซื่อหมินแล้ว หลี่เค่อก็เร่งความเร็วในการผลิตให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก อย่างมากก็แค่ให้คนสร้างเครื่องจักรที่เกี่ยวข้องเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย พูดตามตรง ตอนนี้หลี่เค่อไม่ขาดแคลนคนจริงๆ

กำลังคนที่จำเป็นสำหรับการบูรณะเมืองฉางอันนั้นที่จริงแล้วไม่ได้มากมายอย่างที่คิด เพราะการบูรณะถนนในแต่ละครั้งไม่ควรจะยาวเกินไป มิเช่นนั้นจะทำให้การจราจรในเมืองฉางอันติดขัด กำลังคนที่สามารถใช้ได้จึงมีจำกัด

ส่วนผู้ไม่มีทะเบียนบ้านที่หลี่เค่อซื้อมาและได้ลงนามในสัญญาแล้วทั้งหมด ถูกโยกย้ายไปทำงานเย็บเกราะหมิงกวงและผลิตผาลไถ จากนั้นจึงย้ายช่างฝีมือที่เดิมทำงานในส่วนนี้ ซึ่งผ่านการ “ฝึกอบรม” และมีความภักดีอย่างยิ่งยวด ไปประจำการที่โรงงานเหล็กกล้าและโรงงานปูนซีเมนต์แทน

สามวันต่อมา หลี่เค่อก็เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อยเพื่อเตรียมเข้าเฝ้า แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเฒ่าพ่อของตนเองให้เขามาเข้าเฝ้าเพื่ออะไร แต่หลี่เค่อก็ยังคงมาอย่างว่าง่าย

เพียงแต่สิ่งที่หลี่เค่อคาดไม่ถึงก็คือ เมื่อเขามาถึงสถานที่ เขาก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าขุนนางที่มาในวันนี้ช่างพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างยิ่ง ขุนนางหลายคนที่ปกติได้รับอนุญาตพิเศษไม่ต้องเข้าเฝ้าเนื่องจากติดราชการก็มากันครบทุกคน รวมถึงองค์ชายที่มีพระชันษาตั้งแต่สิบสี่ปีขึ้นไปก็เสด็จมากันพร้อมหน้า