บทที่ 189: ข้าจะทำให้ตระกูลจ่างซุนของเจ้าสิ้นเนื้อประดาตัว

ในเมื่อหลี่ซื่อหมินให้เขาไปวังหลัง หลี่เค่อย่อมต้องไปเข้าเฝ้าจ่างซุนฮองเฮาก่อน แต่เมื่อหลี่เค่อมาถึงตำหนักลี่เจิ้ง สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจเล็กน้อยก็คือ ในสวนเล็กๆ หน้าตำหนัก เขาได้พบกับจ่างซุนฮองเฮาที่กำลังทรงเล่นอยู่กับองค์หญิงซื่อจื่อ

หลังจากให้นางกำนัลเข้าไปทูลรายงานแล้ว จ่างซุนฮองเฮาก็ทรงกวักพระหัตถ์เรียกหลี่เค่อด้วยรอยสรวล ในตอนนี้บนพระพักตร์ของจ่างซุนฮองเฮามีสีแดงระเรื่อขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หลี่เค่อรู้สึกทึ่งอยู่บ้าง ยาแก้อักเสบจากยุคสมัยใหม่นี่มันได้ผลดีขนาดนี้เลยรึ? เขาจำได้ว่าในประวัติศาสตร์ ดูเหมือนว่าตั้งแต่ต้นปีเจินกวนที่เก้า จ่างซุนฮองเฮาก็ทรงประชวรล้มป่วยลงนอนติดพระแท่น จนกระทั่งสวรรคตก็แทบจะไม่ได้ทรงลุกขึ้นมาอีกเลย

“นี่ไม่ใช่ฉินหวางเตี้ยนเซี่ยแห่งต้าถังของเรารึ? เร็วเข้า มาคารวะฉินหวางเตี้ยนเซี่ย” จ่างซุนฮองเฮาตรัสพลางกลั้นพระสรวล

“คารวะฉินหวางเตี้ยนเซี่ย” เหล่านางกำนัลทั้งหมดต่างก็ย่อกายคารวะพร้อมกัน

“ไม่ต้องมากพิธี เสด็จแม่ก็อย่าทรงล้อเลียนลูกเลยพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อรู้สึกอับอายเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าก่อนที่จะเสด็จออกว่าราชการ หลี่ซื่อหมินได้ให้คนมาแจ้งข่าวแก่ทุกคนในวังหลังแล้ว “พระวรกายของเสด็จแม่เป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ?”