บทที่ 191: หมดหนทางรอดแล้ว รอวันตายซะเถอะ

จ่างซุนอู๋จี้ยังไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ เพราะอย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แต่ในอีกเพียงไม่กี่วันต่อมา จ่างซุนอู๋จี้ก็ตระหนักได้อย่างถ่องแท้ ประการแรกคือปรมาจารย์ช่างฝีมือและช่างฝึกหัดทั้งหมดในร้านค้าของตระกูลตนเอง ยกเว้นผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน ได้หนีไปจนหมดสิ้น

คนที่เหลืออยู่พอจะผลิตของใช้เองได้ ส่วนเรื่องการจำหน่าย... ยังไม่ต้องพูดถึงปัญหาเรื่องต้นทุน อย่างน้อยที่สุดคือผลิตเท่าไหร่ก็ขาดทุนเท่านั้น ประการที่สองคือเขาสืบมาได้ว่าร้านตีเหล็กของตระกูลเฉิงเหย่าจินก็กำลังจำหน่ายผาลไถคูหยวน มีดทำครัว กระทะเหล็ก และเครื่องเหล็กอื่นๆ เช่นเดียวกับหลี่เค่อ และราคาก็มีเพียงหนึ่งในสามของราคาที่พวกเขาเคยขาย

แค่สอบถามเพียงเล็กน้อยก็รู้ได้ทันทีว่า แท่งเหล็กดิบในบ้านของเฉิงเหย่าจินนั้นหลี่เค่อเป็นผู้จัดหาให้โดยตรง ต้นทุนเท่าไหร่ไม่รู้ ราคาที่จัดหาให้เท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่การที่ตอนนี้เฉิงเหย่าจินสามารถรักษาระดับค่าจ้างที่สูงไว้ได้พร้อมกับยังขายแท่งเหล็กดิบเหล่านี้ได้ นั่นหมายความว่าราคาที่หลี่เค่อให้กับเขานั้นมีกำไรอย่างแน่นอน

นี่ก็หมายความถึงอีกเรื่องหนึ่ง หลี่เค่อยังมีกำลังเหลือพอที่จะจำหน่ายแท่งเหล็กดิบให้แก่ภายนอกได้

จ่างซุนอู๋จี้ถึงกับนิ่งเงียบไปทั้งคน ท่าไม้ตายนี้... หมดหนทางแก้ไข ไม่เหมือนกับวิธีของ ‘รายงานรายสัปดาห์แห่งต้าถัง’ ที่ทำให้พวกเขาหมดหนทางจนต้องยอมรับความพ่ายแพ้ แต่นี่คือการ... ใช้กลยุทธ์ทางธุรกิจบีบคั้นพวกเขาจนหมดหนทางตั้งแต่ต้นจนจบ