บทที่ 214: เจ้ากำลังฝันหวานอะไรอยู่

“ไม่มี” มู่หรงซุ่นเม้มริมฝีปาก เอ่ยปากอย่างซื่อสัตย์

“ดังนั้น หลังจากที่ข้าได้คำนวณอย่างละเอียดแล้ว เจ้าเพียงแค่ต้องชดใช้ทองคำให้ข้า 30000 สือก็พอแล้ว” หลี่เค่ออ้าปากก็พูดออกมาเลย

“พรวด...” หลี่จิ้งที่อยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำลายของตนเอง แม้ว่าทองคำในต้าถังจะไม่ใช่เงินตรา แต่ทองคำตั้งแต่โบราณกาลมาก็สามารถใช้แทนเงินตราได้เสมอ ตระกูลขุนนางจำนวนไม่น้อยต่างก็เก็บทองคำไว้มากมาย

ส่วนมู่หรงซุ่นยิ่งมึนงงไปใหญ่ เตี้ยนเซี่ยท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกำลังพูดอะไรอยู่? ทองคำ 30000 สือรึ? ท่านเอาถู่กู่ฮุนทั้งแคว้นไปขายก็ยังไม่พอเลย

แต่มู่หรงซุ่นกลับไม่ได้ต่อรองราคา เพราะเขารู้ดีว่าตนเองไม่มีคุณสมบัติพอ หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มู่หรงซุ่นจึงเอ่ยปากว่า “เตี้ยนเซี่ย ค่าชดเชยจำนวนนี้ ข้ายินยอมรับได้ รอให้ข้าได้สืบทอดตำแหน่งข่านแห่งถู่กู่ฮุนแล้ว ในแต่ละปีจะจัดหาม้าศึกและฝูงแกะให้แก่ต้าถังตามจำนวนที่กำหนดเพื่อชดใช้หนี้”