บทที่ 215: ต่อไปฉินหวางเตี้ยนเซี่ยก็คือปราการหลังที่แข็งแกร่งของเจ้า

มู่หรงซุ่นไม่กล้านั่งเต็มก้น แต่นั่งเพียงครึ่งก้นเท่านั้น

“ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล ข้าคนนี้ต่อคนของตนเองแล้วย่อมใจกว้างเสมอ” หลี่เค่อยิ้มพลางเอ่ยปาก

“ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ยที่ทรงเข้าพระทัย ถู่กู่ฮุนกระทำความผิดใหญ่หลวงถึงเพียงนี้ ยังสามารถได้รับการอภัยจากเตี้ยนเซี่ยได้ นับเป็นความเมตตากรุณาอย่างใหญ่หลวงของเตี้ยนเซี่ยโดยแท้ ซุ่นซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดมิได้! หากเตี้ยนเซี่ยมีบัญชาใด ซุ่นยอมลุยน้ำลุยไฟ ไม่เกี่ยงงอน” มู่หรงซุ่นกล่าวอย่างชอบธรรม

“เรื่องนี้ไม่โทษเจ้า เพราะอย่างไรเสียนี่คือความผิดที่บิดาของเจ้าก่อขึ้น ก่อนหน้านี้เจ้าก็ไม่ใช่ข่าน เจ้าก็ตัดสินใจเรื่องเช่นนี้ไม่ได้ ดังนั้นจึงพอจะมีเหตุผลให้อภัยได้ ตอนนี้เจ้าสามารถกลับใจได้ นั่นก็หมายความว่าเจ้าคือสหายของต้าถังเรา! และต้าถังเราต่อสหายแล้วย่อมเป็นมิตรอย่างยิ่งเสมอ!” หลี่เค่อยิ้มพลางเอ่ยปาก

สีหน้าของหลี่จิ้งแปลกประหลาดอยู่บ้าง สำรวจดูหลี่เค่อเล็กน้อย นี่คือฉินหวางเตี้ยนเซี่ยงั้นรึ? เขารู้สึกว่าที่นั่งอยู่ที่นี่ในตอนนี้นั้นกลับคล้ายกับตู้หรูฮุ่ยที่ล่วงลับไปแล้ว เจ้าคนนั้นพูดอย่างหนึ่งแต่ในใจคิดอีกอย่างหนึ่งโดยสิ้นเชิง