บทที่ 216: จุดเริ่มต้น

มู่หรงซุ่นใช้เวลาหนึ่งวัน ก็ได้ขุดทรัพย์สมบัติที่เขารู้จักกลับมาทั้งหมด พูดตามตรง ตระกูลขุนนางชอบฝังเงินหลี่เค่อรู้ดี แต่ไม่คิดว่าแม้แต่ขุนนางของชนเผ่าเร่ร่อนเหล่านี้ก็ชอบฝังเงินเช่นกัน แต่ในไม่ช้าหลี่เค่อก็เดาสาเหตุได้ นั่นก็คือพวกเขารู้ว่าต้าถังจะบุกเข้ามาแล้ว หากไม่ซ่อนเงินไว้ การจะนำติดตัวไปนั้นยากมาก

เพราะเงินมากมายขนาดนั้นทำได้เพียงใช้รถม้าขนไปเท่านั้น และความสามารถในการเคลื่อนที่ของรถม้านั้นอ่อนแอเกินไป หลายสถานที่เดิมขึ้นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงฝังไว้เท่านั้น

ทรัพย์สมบัติที่ขุดกลับมาได้นั้นมากกว่าที่หลี่เค่อจินตนาการไว้ ในนี้รวมถึงทรัพย์สมบัติทั้งหมดของมู่หรงฝูหยุน และทรัพย์สมบัติของขุนนางทั้งหมดในถู่กู่ฮุน ในจำนวนนี้มีเงินอยู่ประมาณหนึ่งแสนก้วน แต่ปริมาณทองคำกลับมีไม่น้อย มีถึง 110 สือ ถึงกับมีทองคำเกือบ 7 ตัน

ปริมาณนี้เกินความคาดหมายของหลี่เค่อจริงๆ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าซีอวี้มีการใช้ทองคำเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย แต่เพียงแค่ถู่กู่ฮุนแห่งเดียวก็สามารถรวบรวมทองคำได้เกือบ 7 ตัน นี่ก็นับว่าไม่น้อยเลยทีเดียว ความบริสุทธิ์ของทองคำเหล่านี้ย่อมไม่สามารถสูงเท่ากับในยุคหลังได้อย่างแน่นอน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเครื่องประดับทองคำและภาชนะสีทองต่างๆ เป็นหลัก เช่นหน้ากากสีทอง เครื่องประดับศีรษะ และอื่นๆ

หลี่เค่อรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ของเหล่านี้หากถูกฝังอยู่ใต้ดิน คาดว่าอีกหนึ่งพันกว่าปีให้หลังก็คงจะเป็นโบราณวัตถุต่างๆ ไปแล้ว จากรูปแบบของเครื่องประดับศีรษะ หน้ากาก เครื่องทองคำเหล่านี้มองเห็นได้ว่า ส่วนใหญ่ล้วนมาจากวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า นี่เกรงว่าคงจะเป็นทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ราชวงศ์ถู่กู่ฮุนสะสมมาตลอดประวัติศาสตร์สามร้อยกว่าปีแล้ว