บทที่ 238: เสื้อผ้าอาหารเพียงพอจึงรู้จักเกียรติยศศักดิ์ศรี

เมื่อมองดูสีหน้าที่ลังเลของหนิวจิ้นต๋า หลี่เค่อก็กล่าวโดยตรงว่า “แม่ทัพหนิวโปรดพูดตรงๆ”

“อันเสินก่าน อายุสิบห้าปีขอรับ” ในปากของหนิวจิ้นต๋าได้เอ่ยชื่อหนึ่งออกมา

“หืม?” ชื่อนี้ค่อนข้างจะแปลกอยู่บ้าง แต่หนิวจิ้นต๋าได้แนะนำขึ้นมาเป็นพิเศษ “มีที่มาที่ไปอย่างไร?” หลี่เค่อถาม

“เป็นหลานชายคนโตของหรงกั๋วกง มีความรู้ดี และนิสัยก็สุขุมเยือกเย็น การปกครองฝ่ายบุ๋นและการทหารฝ่ายบู๊ล้วนไม่เลวขอรับ” หนิวจิ้นต๋าเอ่ยปาก

“โอ้?” หลี่เค่อเลิกคิ้วขึ้น หรงกั๋วกง ก็คืออันซิงกุ้ย อันซิงกุ้ยในต้าถังถือได้ว่าเป็นประเภทที่ไม่โดดเด่นอะไรนัก แต่พลังของสกุลอันนั้นไม่ต้องสงสัยเลย ทั้งหลงโย่วเต้าอาจกล่าวได้ว่าล้วนอยู่ในขอบเขตอิทธิพลของสกุลอัน ในปีนั้นต้าถังยึดหลี่กุ่ยที่สร้างแคว้นอยู่ที่หลงโย่วเต้าได้ อันซิงกุ้ยอาจกล่าวได้ว่าใช้กำลังของตนเองคนเดียว ไม่เสียทหารแม้แต่นายเดียว