บทที่ 270: การก่อตั้ง

หลังจากที่หลี่เจิ้งอ่านถึงตรงนี้ก็หยุดลง แล้วจึงยิ้มแย้มกล่าวว่า “ยังไม่รีบขอบคุณเตี้ยนเซี่ยอีก”

“ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ย แต่ว่าหลี่เจิ้ง... มือของข้านี่ขาดไปสามนิ้วแล้ว นี่จะยังทำอะไรได้อีก?” หวังเถี่ยยื่นมือขวาของตนเองออกมา เหลือเพียงนิ้วโป้งและนิ้วชี้สองนิ้วเท่านั้น

“เฮ้ เจ้าเด็กนี่อย่าได้อยู่ในความสุขแล้วไม่รู้จักความสุขเลย เตี้ยนเซี่ยตรัสว่า ที่จะว่าจ้างก็คือครอบครัวของพวกท่าน นั่นหมายความว่าไม่ใช่แค่ท่าน ท่านยังมีเมียของท่านอีก ล้วนเป็นสมาชิกของพื้นที่บริการ และเตี้ยนเซี่ยทรงยินดีจะให้เงินเดือนแก่ท่านกับเมียของท่านเดือนละ 150 เหวิน!” หลี่เจิ้งกล่าวอย่างผิดหวัง

“หา?!” หวังเถี่ยครั้งนี้ตกใจจริงๆ แล้ว เดือนละ 150 เหวินรึ?! นี่... และยังเป็นเขากับเมียของเขาสองคนอีกรึ? นี่หมายความว่าหนึ่งปีลงมาเงินที่พวกเขาหาได้ก็จะมากกว่าการทำนามากโข!

“นี่... หลี่เจิ้งข้าพอจะทราบได้หรือไม่ว่าเตี้ยนเซี่ยจะให้พวกเราทำอะไร สาเหตุหลักคือข้ากับเมียข้าก็เป็นแต่ทำนา ข้ากลัวว่าจะทำให้เรื่องของเตี้ยนเซี่ยล่าช้า” หวังเถี่ยเกาศีรษะของตนเอง กล่าวอย่างลังเล