บทที่ 277: จุดประสงค์ที่แท้จริง

“ท่านทูตหวัง ข้าเห็นว่าบาดแผลของท่านก็ค่อนข้างจะรุนแรง มิสู้พักผ่อนหนึ่งวัน พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาคุยกันใหม่ดีหรือไม่?” ซงจ้านกั้นปู้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเอ่ยปากถาม

“มิต้อง บาดแผลของข้าไม่มี... ปัญหา” พูดถึงตอนกลาง หวังเจิ้งถูกความเจ็บปวดทำให้หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวต่อไป เขาพยายามบังคับตนเองให้คิดถึงเรื่องราวระหว่างสองแคว้นเพื่อเบี่ยงเบนความเจ็บปวด

“เช่นนั้นข้าบอกว่า มู่หรงซุ่นกับถู่ฟานของพวกเราไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ไม่ทราบว่าท่านทูตจะเชื่อหรือไม่?” ซงจ้านกั้นปู้ถาม

“ข้ายินดีจะเชื่อ แต่ว่านั่นต้องดูว่าเตี้ยนเซี่ยจะทรงเชื่อหรือไม่! ก่อนที่ข้าจะออกเดินทาง แม่ทัพเซวียว่านเช่อ เซวียว่านจวิน และอื่นๆ ของต้าถังเราได้นำทัพใหญ่มุ่งหน้าไปยังทางเหนือของเทือกเขาคุนหลุนแล้ว ไม่ทราบว่าท่านจ้านผู่ได้รับข่าวสารหรือไม่ เพราะพวกเราพบว่ากองกำลังที่เหลืออยู่ของมู่หรงซุ่นก็เคลื่อนไหวอยู่ทางเหนือของเทือกเขาคุนหลุน”

“ต่อมาแม่ทัพหลายท่านได้รุกคืบไปถึงตีนเขาทางเหนือของเทือกเขาคุนหลุนแล้ว และกองกำลังที่เหลืออยู่ของมู่หรงซุ่นก็ได้ข้ามเทือกเขาคุนหลุนเข้าสู่ดินแดนถู่ฟานแล้ว” หวังเจิ้งเอ่ยปาก