บทที่ 279: ขุนนางราชสำนักต้าถังยังดูไม่ออกเลยว่าพวกเจ้ามีดีอะไร (แก้ไขเนื้อหาแล้ว)

หลี่เค่อไม่ได้หวาดกลัวที่จะจัดหาเครื่องมือเพิ่มผลผลิตให้แก่ทู่ฟาน ตัวอย่างเช่นของอย่างคันไถโค้งที่สามารถเพิ่มผลผลิตและเพิ่มแสนยานุภาพของชาติได้

ทำไมน่ะรึ? เพราะว่าแก่นแท้ของทู่ฟานคือระบบทาสที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการขูดรีดของระบบทุนนิยม หากแก่นแท้ของการขูดรีด แก่นแท้ของชนชั้น แก่นแท้ของสังคมไม่เปลี่ยนแปลง ต่อให้เครื่องมือจะแข็งแกร่งเพียงใด อันที่จริงแล้วก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงที่แข็งแกร่งดุจเหล็กได้ นั่นก็คือเครื่องมือเหล่านี้ในท้ายที่สุดก็ยังคงเป็นทาสที่ใช้งาน ยังคงเป็นคนที่ใช้งาน

เมื่อจิตใจของคนที่ใช้เครื่องมือเหล่านี้เปลี่ยนแปลงไป ผู้ขูดรีดที่ตั้งอยู่บนทาสเหล่านี้ ก็จะเหมือนกับวิมานในอากาศ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลายเป็นการปูทางให้ผู้อื่น นี่เรียกว่าท่านเผยแพร่ข้าเก็บเกี่ยว

วันรุ่งขึ้น หลังจากที่หวังเจิ้งและคนอื่นๆ ตื่นขึ้นมากินอาหารเช้าที่ตนเองเตรียมไว้เสร็จแล้ว ก็ได้แจ้งความประสงค์ต่อบุคลากรที่ทางทู่ฟานรับผิดชอบจัดแจงในด้านนี้ว่าต้องการจะเข้าพบซงจ้านกานปู้ทันที ขณะเดียวกันที่ยื่นข้อเรียกร้องนี้ หวังเจิ้งก็ได้ให้ทุกคนในคณะทูตเริ่มเก็บสัมภาระ เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางในวันนี้ได้ทุกเมื่อ

อีกฝ่ายกลับก็เด็ดเดี่ยวเช่นกัน ตอบกลับโดยตรงว่าจ้านผูได้สั่งการไว้แล้ว พวกเขาจะเดินทางไปเมื่อไหร่ก็ได้