บทที่ 314: นี่คือ ‘ไร้ซึ่งความปรารถนาจึงแข็งแกร่ง’ งั้นหรือ

หลี่เค่อหยุดการควบม้าของตนเอง แต่หลี่เฉิงเฉียนกลับไม่ได้หยุด เขาไม่ได้ขี่ม้ามานานมากแล้ว ครั้งนี้ได้มีโอกาสและสถานที่อันเหมาะสม แน่นอนว่าต้องขี่ให้หนำใจสักหน่อย อีกอย่าง การขี่ม้าในป่าอาจจะเกิดอุบัติเหตุได้ แต่ในสนามแห่งนี้ย่อมไม่มีปัญหานั้น

แม้ว่าจะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว อากาศที่หนาวเย็นพัดผ่านใบหน้าไม่หยุด บางครั้งลมหนาวก็พัดแรงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แต่หลี่เฉิงเฉียนกลับรู้สึกสดชื่นอย่างยิ่ง ความรู้สึกโล่งสบายที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่ว ราวกับว่าความอึดอัดทั้งหมดที่เคยมีได้มลายหายไปกับสายลมแห่งการควบตะบึง

ความคิดของหลี่เฉิงเฉียนค่อยๆ สงบและแจ่มชัดขึ้น เป็นความแจ่มชัดที่ไม่เคยมีมาก่อน สิ่งที่หลี่เค่อพูดมานั้นมีประโยชน์ต่อเขาหรือไม่? แน่นอนว่ามี! หากเป็นเขาในอดีต บางทีเขาอาจจะตอบตกลงโดยไม่ลังเล แล้วกลับไปคิดว่าจะเขียนฎีกาอย่างไร แต่ตอนนี้หลี่เฉิงเฉียนกลับไม่คิดเช่นนั้นแล้ว

หลี่เค่อมองเขาเป็นพี่น้อง เขาก็มองหลี่เค่อเป็นพี่น้องเช่นกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ จะแบ่งแยกอะไรกันอีกเล่า แต่เขาก็ยังมีคำถามหนึ่งข้อที่อยากจะถามหลี่เค่อ

เมื่อวิ่งไปอีกหนึ่งรอบ และมาหยุดอยู่ข้างๆ หลี่เค่อและองค์หญิงฉางเล่อ หลี่เฉิงเฉียนถึงได้สังเกตเห็นว่า องค์หญิงจิ้นหยางและเด็กๆ อีกสองสามคนกำลังขี่ "ม้าใต้ต้นผลไม้" ที่ส่งมาจากเขตหลิ่งหนาน เป็นม้าป่าชนิดหนึ่งของที่นั่นที่ถูกนำมาเลี้ยงให้เชื่อง เป็นของบรรณาการของราชวงศ์มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ฮั่น และในสมัยราชวงศ์ถังก็ยังมีการส่งม้าชนิดนี้มาเป็นบรรณาการอยู่