บทที่ 337: การเปลี่ยนแปลงเหล่านั้น

ตำหนักบูรพา หลี่เฉิงเฉียนกำลังพักผ่อนอยู่ในสวน ไกลออกไปคือบุตรชายของเขาที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ ส่วนหลี่เฉิงเฉียนเองก็นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้ที่มีเบาะรองหนาๆ แม้ว่าอากาศข้างนอกจะหนาวเย็นอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับอากาศที่ขุ่นมัวในห้องแล้ว เขาชอบอยู่ข้างนอกมากกว่า

“องค์ชาย ท่าน...จะทรงไม่ทำอะไรเลยไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ” ที่ปรึกษาคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่เฉิงเฉียนทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก

“โอ้? ทำอะไร?” หลี่เฉิงเฉียนเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่สงบนิ่ง ดวงตาของเขายังไม่ละจากหนังสือเลยแม้แต่น้อย

“องค์ชาย ท่านยังคงเป็นรัชทายาทอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ! และท่านก็ไม่ได้ทรงประชวรเลยแม้แต่น้อย นี่...เห็นได้ชัดว่าเป็นหลี่ไท่ที่ยุยงฝ่าบาท” ที่ปรึกษาผู้นี้ร้อนใจอยู่บ้าง

“ข้ารู้ว่าเจ้าร้อนใจ แต่เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป” หลี่เฉิงเฉียนกล่าวอย่างเรียบเฉย