บทที่ 338: มาในนามขององค์ชาย

เมื่อมาถึงหน้ากระโจมของบ้านตัวซี หลี่เยียนก็พลิกตัวลงจากม้า ทักษะการขี่ม้าของนางยังไม่ดีนัก การขี่ม้าเป็นเวลานานทำให้ขาทั้งสองข้างของนางปวดเมื่อยอยู่บ้าง แต่ก็พยายามประคองตัวลงมาอย่างสุดความสามารถ บนใบหน้าของหลี่เยียนประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น แม้ว่าแก้มจะถูกลมหนาวพัดจนแดงก่ำ หรือแม้กระทั่งเริ่มจะหยาบกร้าน

“ท่านผู้เฒ่าตัวซี สวัสดีเจ้าค่ะ ข้าคือเลขานุการขององค์ชาย ข้าชื่อหลี่เยียน ท่านนี้คือรองผู้พิทักษ์ซีโจวในปัจจุบัน พวกเรามาในนามขององค์ชายเพื่อมาเยี่ยมเยียนท่าน” หลี่เยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สนิทสนม และริเริ่มที่จะยื่นมือของตนเองออกไป

“หา? คา...คารวะท่านเลขาหลี่ ท่านแม่ทัพหลี่” ท่านผู้เฒ่าตัวซีตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา หมายจะคุกเข่าลงไป แต่หลี่เยียนกลับเร็วกว่าก้าวหนึ่ง เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จากนั้นก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ประคองท่านผู้เฒ่าตัวซีไว้

“ท่านผู้เฒ่า ท่านห้ามคุกเข่าเด็ดขาดนะเจ้าคะ องค์ชายตรัสว่า ซีโจวของเราในชีวิตประจำวันไม่ต้องคุกเข่าให้ใคร” หลี่เยียนไม่หลีกเลี่ยง มือเล็กๆ ขาวผ่องที่ถอดถุงมือออกแล้วจับมือที่หยาบกร้าน หนาวเย็น และเต็มไปด้วยแผลจากความเย็นกัดของท่านผู้เฒ่าตัวซีไว้

มือของท่านผู้เฒ่าตัวสั่นเทา ริมฝีปากของเขาสั่นระริกอยู่ชั่วขณะไม่รู้จะพูดอะไรดี ที่เป็นเช่นนี้เพราะสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลของฝ่ามือของหลี่เยียน เขาถูกการกระทำของอีกฝ่ายทำให้ทำอะไรไม่ถูก ข้า...มือของข้านี่จะไป...จะไปจับมือของทูตขององค์ชายได้อย่างไร