บทที่ 339: มันเหลือเชื่อรึ? ไม่เหลือเชื่อ

คืนวันนั้น ตอนที่หลี่เต้าจงและคนอื่นๆ กำลังตั้งค่ายอยู่ที่แห่งหนึ่ง ท้องของหลี่เยียนก็รู้สึกไม่ค่อยจะสบายเท่าไหร่ ตอนบ่ายเข้าห้องส้วมไปหลายครั้ง แม้กระทั่งแก้มที่เดิมทีถูกลมหนาวพัดจนแดงระเรื่อก็ซีดเซียวอยู่บ้าง

“เจ้าจะว่าไป...เฮ้อ พรุ่งนี้ท่านพ่อจะดื่มน้ำถ้วยนี้เอง” หลี่เต้าจงถอนหายใจ ในกระโจมไม่มีคนอื่นอยู่ หลี่เต้าจงจึงพูดตรงๆ

หลี่เต้าจงไม่ใช่คนโง่ กลอุบายบางอย่างถ้าไม่ใช้ก็คิดไม่ถึง แต่พอใช้แล้ว หลี่เต้าจงย่อมมองออกอย่างแน่นอน แต่เขาจะไม่พูดออกมาและก็จะไม่เปิดโปง พูดตามตรง เขาเชื่อว่าถ้าหากหลี่เค่ออยู่ด้วยตนเอง ย่อมจะต้องดื่มน้ำถ้วยนี้ด้วยตนเองอย่างแน่นอน

“ไม่ได้เพคะ ท่านดื่มแล้วผลลัพธ์ไม่ดีเท่าหม่อมฉัน ในการรับรู้ของคนเรา ความแตกต่างอย่างรุนแรงระหว่างความงามกับความอัปลักษณ์ ความสูงส่งกับความต่ำต้อย ความบริสุทธิ์กับความสกปรก คือสิ่งที่สามารถกระตุ้นการรับรู้ของคนเราได้มากที่สุด หม่อมฉันเป็นหญิงสาวที่งดงาม เป็นเลขานุการขององค์ชายฉินหวาง และทั้งตัวหม่อมฉันก็แต่งกายสะอาดสะอ้าน เมื่อเปรียบเทียบกับน้ำถ้วยนั้นแล้วผลลัพธ์จะดีที่สุด” หลี่เยียนกล่าวเสียงเบา “ในเมื่อหม่อมฉันมาแล้ว หม่อมฉันก็ต้องทำให้ดีที่สุด”

“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง พรุ่งนี้หม่อมฉันขอน้ำร้อนดื่มก็ไม่เป็นไรแล้ว วันนี้ที่บ้านของพวกเขาเป็นน้ำเย็น ดังนั้นเลยท้องเสียอยู่บ้าง” หลี่เยียนปลอบใจหลี่เต้าจงประโยคหนึ่ง