บทที่ 340: ท่านเจิ้งกั๋วกงมาแล้ว

หลี่ไท่จะทำอะไรได้ ได้แต่ลุกขึ้นเท่านั้นเอง เพียงแต่ที่ทำให้เขารู้สึกพูดไม่ออกก็คือ ท่านเจิ้งกั๋วกงอายุมากขนาดนี้แล้ว ตื่นเช้าขนาดนี้เลยรึ? เช้าขนาดนี้ก็มารอเข้าพบตนเองแล้ว ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร

แต่หลี่ไท่ก็ยังคงลุกขึ้นก่อน สวมเสื้อผ้า ชำระล้างร่างกายเสร็จสิ้น เดินออกจากตำหนักเหลียงอี๋ อากาศที่หนาวเย็นภายนอกทำให้หลี่ไท่รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที นี่มันหนาวเกินไปแล้ว แต่หลี่ไท่ก็ทำได้เพียงทำตามรับสั่งของหลี่ซื่อหมินที่ฉางหลินถ่ายทอดมา เริ่มออกกำลังกาย

เพียงแต่เขาไม่ได้ยืนหยัดได้นานเท่าไหร่ ทั้งคนก็เหมือนจะเป็นอัมพาตไปแล้ว แต่องครักษ์ก็บอกแล้วว่า นี่เป็นปริมาณที่เสด็จพ่อของเขากำหนดไว้ เขาต้องทำให้สำเร็จ

หลี่ไท่ทำได้เพียงยืนหยัดอย่างสุดความสามารถ

ลากร่างกายที่อ่อนเพลียกลับมายังตำหนักเหลียงอี๋ หลังจากทานอาหารเช้าที่เตรียมไว้แล้ว หลี่ไท่ถึงได้รู้สึกว่าตนเองมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง และทางฝั่งฉางหลินก็ได้เร่งให้เขารีบไปที่ห้องหนังสือแล้ว เพราะท่านเจิ้งกั๋วกงรอมานานเกินไปแล้ว และท่านเจิ้งกั๋วกงก็ชราภาพแล้ว หากรอนานเกินไป ติดไข้หวัดขึ้นมาก็จะไม่ดี