บทที่ 443: เราจะใช้คุณธรรมไปบีบบังคับคนอื่นไม่ได้

ทุกคนต่างรู้สึกพูดไม่ออก เว่ยฉือเจ้าทึ่มนี่เจ้าโง่รึเปล่า? ฉ่า! เจ้าเอ่ยปากแบบนี้แล้วคนอื่นจะไม่ต้องเอ่ยปากตามรึ? แต่ทุกคนก็รู้ดีว่านี่มันช่างสอดคล้องกับนิสัยของเจ้าทึ่มคนนี้เสียจริง เว่ยฉือจิ้งเต๋อในอดีตเคยเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของฉางอันอยู่สองวัน แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องล้อเลียน และยังเป็นเพราะแม้ว่าตระกูลใหญ่จะล้วนมีบ้านอยู่ในฉางอัน แต่บ้านหลักของพวกเขากลับไม่ได้อยู่ที่ฉางอัน

และในฉางอันโดยพื้นฐานแล้วก็มีแต่ขุนนางชั้นสูง ในตอนนั้นที่เขาสามารถเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของฉางอันได้ ก็ย่อมเป็นเพราะหลี่ซื่อหมินได้พระราชทานเงินทองให้เป็นจำนวนมาก แต่เว่ยฉือเจ้าทึ่มเองก็เป็นคนใจกว้าง เงินทองมากมายที่หลี่ซื่อหมินประทานให้ เขาก็มอบให้แก่สหายเก่าและแม่ทัพนายกองบางส่วนที่เคยร่วมรบกับเขา

ตอนนี้ในเมื่อองค์ชายจะทรงสร้างสุสานวีรชนแห่งชาติและอนุสาวรีย์วีรชน ไม่ต้องถามเลย ด้วยนิสัยอย่างเว่ยฉือเจ้าทึ่มย่อมต้องบริจาคเงินอย่างแน่นอน

ปัญหาคือ เจ้าตะโกนออกมาตอนนี้ นี่มันไม่ใช่การมัดมือชกหรอกรึ? เจ้าบริจาคแล้ว ขุนนางคนไหนในที่นี้จะไม่บริจาคได้บ้าง?

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้เจ้าทึ่มนี่เอ่ยปากไปแล้วเล่า เมื่อเขาเอ่ยปากแล้ว คนอื่นๆ ก็ย่อมต้องตาม