บทที่ 55 น้องสาวเยอะขึ้นแล้ว มีความสุขหรือไม่?

       “คารวะพี่สามเพคะ!”

        “คารวะสู่หวางเตี้ยนเซี่ยเพคะ”

        เสียงเจื้อยแจ้วของเหล่าน้องสาวและนางกำนัลของพวกนางดังขึ้นพร้อมกัน หลี่เค่อถึงกับโง่งันไป! หลี่ซื่อหมินไม่ได้ทรงส่งองค์หญิงมาทั้งหมดจริงๆ แต่คนที่ไม่ถูกส่งมาก็มีเพียงองค์หญิงฉางซานและซินเฉิงสององค์น้อยๆ สององค์นี้ยังคงดื่มนมอยู่ แน่นอนว่าส่งมาไม่ได้

        และที่เหลือ… มุมปากของหลี่เค่อกระตุกไม่หยุด ตรงหน้าเขามีองค์หญิงสิบสี่องค์…

        ท่านพ่อ ท่านโหดเหี้ยม! ท่านคอยดูเถอะ ปีหน้าข้าจะแต่งหวางเฟย รับอนุภรรยามาพร้อมกันหลายๆ คน ข้าจะให้กำเนิดหลานให้ท่านกองหนึ่ง ทำให้ท่านรำคาญจนตายไปเลย!

        ในจำนวนนี้ฉางเล่อคือผู้ที่โตที่สุด เพราะพี่สาวสองสามคนที่โตกว่าฉางเล่อได้แต่งงานออกไปหมดแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะมา

        ส่วนคนที่เล็กกว่าฉางเล่อนั้น เพราะเหตุผลที่หลี่เค่อขัดขวางการแต่งงานของฉางเล่อ เวลาที่ควรจะแต่งงานของสองสามคนนี้ก็ย่อมต้องเลื่อนออกไปเช่นกัน ตอนนี้ต่างก็ยังอยู่ในวัยแรกรุ่น ยังไม่ได้ออกเรือน

        แล้ว… หลี่ซื่อหมินก็ทรงส่งมาทั้งหมดรวดเดียว หากไม่ใช่เพราะองค์หญิงฉางซานและซินเฉิงสององค์น้อยๆ ยังดื่มนมอยู่ พระองค์เกรงว่าคงจะกวาดเด็กน้อยในวังหลังมาทั้งหมดแล้วกระมัง?!

        แต่เมื่อมองดูเด็กสาวกลุ่มหนึ่งที่ยิ้มแย้มอยู่ตรงหน้า หลี่เค่อจะทำอะไรได้อีก? ล้วนแต่เป็นน้องสาวของตนเองทั้งนั้น ถึงแม้จะมีบางคนที่เขาไม่คุ้นเคยนัก แต่เมื่อเทียบกับองค์ชายองค์อื่นแล้ว พี่สามอย่างเขาก็นับว่าคุ้นเคยกว่า

        “มาๆๆ มาที่นี่ของข้าแล้วก็ไม่ต้องเกรงใจ เถียนเหมิง จัดห้อง” หลี่เค่อรีบกล่าวทักทาย โชคดีที่คฤหาสน์สู่หวางของข้าสร้างไว้ใหญ่พอ! ห้องพักมีเพียงพอ การจัดหาที่พักให้น้องสาวเหล่านี้ไม่มีปัญหา

        องค์หญิงสิบสี่องค์ มีหลายคนที่อันที่จริงหลี่เค่อไม่ได้คุ้นเคยนัก ที่ค่อนข้างคุ้นเคยก็คือฉางเล่อ, อวี้จาง, เฉิงหยาง, จิ้นหยาง องค์หญิงอวี้จางเพราะมารดาคลอดนางอย่างยากลำบาก ดังนั้นนางจึงถูกจ่างซุนฮองเฮาเลี้ยงดูมาด้วยพระองค์เอง อายุน้อยกว่าฉางเล่อเพียงหนึ่งปี

        และอย่างเกาหยาง, ปาหลิงเหล่านี้ กับหลี่เค่อก็นับว่าคุ้นเคย นี่ก็เป็นเพราะหลี่เค่อปฏิบัติต่อน้องสาวเหล่านี้ค่อนข้างดีแล้ว องค์ชายองค์อื่นกับน้องสาวเหล่านี้ยิ่งไม่คุ้นเคยเข้าไปใหญ่ นอกจากจะเป็นพี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน

        เพราะพระสนมที่ให้กำเนิดองค์หญิงเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นพระสนมชั้นผู้น้อยธรรมดา ไม่ค่อยมีสถานะอะไร พระสนมที่มีสถานะในวังหลังก็มีเพียงไม่กี่คน และองค์ชายที่ไม่เกี่ยวข้องกับพระสนมธรรมดาเหล่านี้ นอกจากเทศกาลสำคัญแล้ว ก็จะไม่มีการติดต่อกันเลย

        แต่เด็กสาวเหล่านี้ต่อหลี่เค่อก็ยังคงมีความสงสัยอยู่บ้าง ชื่อเสียงของหลี่เค่อพวกนางต่างก็รู้ดี แต่ก็ไม่ได้กลัว เพราะพวกนางต่างก็รู้ดีว่าหลี่เค่อปฏิบัติต่อน้องสาวเหล่านี้ไม่เลว และยังเป็นเสด็จพ่อที่ให้พวกนางมา

        ทางด้านเถียนเหมิงก็เริ่มสั่งการให้นางกำนัลไปจัดห้องให้องค์หญิงเหล่านี้ก่อน ส่วนหลี่เค่อนั้นก็แอบขยิบตาให้ฉางเล่อ ฉางเล่อแอบหัวเราะสองที แล้วอยู่รั้งท้าย

        หลังจากที่เด็กสาวทั้งหลายเข้าไปข้างในหมดแล้ว หลี่เค่อถึงได้รีบเดินไปข้างกายฉางเล่อแล้วกระซิบเสียงเบา “เจ้าไปปลอบพวกนางให้ดีก่อน พี่สามจะไปเอาของมาหน่อย เดิมทีเตรียมของขวัญไว้ให้พวกเจ้าแล้ว ผลคือตอนนี้ไม่พอแล้ว”

        “ข้าทราบแล้วเพคะ” ฉางเล่อแอบหัวเราะ แล้วก็กระซิบเสียงเบา “เสด็จพ่อให้พวกเรามาด้วยกัน ข้าก็จนปัญญา”

        “ข้ารู้ เหมือนกับนิสัยของชิงเหอ หากไม่ใช่คำสั่งของเสด็จพ่อ เดิมทีนางเป็นไปไม่ได้ที่จะจากไปหรอก” หลี่เค่อพยักหน้าอย่างจนปัญญา เขาย่อมรู้ดีว่าเป็นหลี่ซื่อหมินที่เป็นคนจัดการ

        “เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเพคะ” ฉางเล่อหัวเราะเบาๆ สองที แล้วก็หันหลังเดินจากไป

        หลี่เค่อส่ายหน้า ก็เปลี่ยนทิศทางไปโดยตรงเช่นกัน เดิมทีเขาเตรียมของขวัญไว้ให้ฉางเล่อพวกเขาแล้ว น้องสาวเหล่านี้อันที่จริงก็มีเช่นกัน แต่ตอนนี้ของขวัญพิเศษไม่พอแล้วนี่นา ทำได้เพียงเข้าไปวุ่นวายในมิติอีกครั้ง

        อันที่จริงของขวัญที่เขาเตรียมไว้ก็คือตุ๊กตาบางส่วน ในอาคารสำนักงานทั้งหลังมีพนักงานผู้หญิงอยู่มากมาย และหญิงสาวที่ชอบตุ๊กตาและอื่นๆ ก็มีไม่น้อย ตุ๊กตาเหล่านี้ไม่ว่าจะเป็นในสำนักงานหรือในหอพักของพวกนางก็มี

        จำนวนที่นำออกมาครั้งก่อนย่อมไม่เพียงพอแน่นอน หลี่เค่อทำได้เพียงกลับเข้าไปค้นหาอีกครั้ง นำออกมาอีกหน่อย ถือโอกาสดูว่ามีของอื่นที่เหมาะจะทำเป็นของขวัญอีกหรือไม่

        แน่นอนว่า ของที่ทันสมัยเกินไปย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะนำออกมา ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ชายเหล่านี้มีมากเกินไป ในระยะเวลาอันสั้นเขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างขึ้นมาได้ หากนำออกมาแล้วถูกคนอื่นเห็นเข้า อยากจะได้บ้าง เขาก็ไม่มีทางอธิบายที่มาได้

        ในคลังสินค้าที่เตรียมไว้โดยเฉพาะ หลี่เค่อก็นำตุ๊กตาบางส่วนออกมาอย่างรวดเร็ว ตุ๊กตาเหล่านี้มีทั้งตัวใหญ่และตัวเล็ก หลี่เค่อนำออกมาทั้งหมดยี่สิบกว่าตัว มีบางตัวที่เล็กเกินไป ก็เลยนำสองสามตัวมารวมกัน

        นอกจากนี้ หลี่เค่อยังนำหวีสมัยใหม่อย่างหวีเขาสัตว์ออกมาด้วย

        หวีเป็นสิ่งที่เด็กผู้หญิงทุกคนต้องใช้ วัสดุของสิ่งเหล่านี้ในยุคนี้เดิมทีก็ไม่มีใครวิเคราะห์ออกมาได้ และหวีก็ไม่ใช่ของที่หาได้ยากอะไร ที่สำคัญคือค่อนข้างจะประณีต ก็สามารถใช้เป็นของขวัญได้

        อย่างไรเสียของจิปาถะต่างๆ หลี่เค่อก็เตรียมไว้ไม่น้อย

        แต่ก็มีของบางอย่างที่ต้องให้หลี่เค่อจัดการ เช่น ป้ายบางอันที่มีวันผลิต ที่อยู่ผู้ผลิต และอื่นๆ ต้องตัดทิ้ง

        ส่วนป้ายที่ไม่สำคัญเหล่านั้นก็ไม่เป็นไร จะเป็นอย่างไรก็ช่างมันเถอะ ปล่อยให้มันพังไป เขาขี้เกียจจะไปคิดอะไรมากขนาดนั้น ให้คนอื่นเดาไปเถอะ หากเดาออกมาได้ หลี่เค่อนับว่าพวกเขาชนะ

        ก็เพราะว่าเวลาในมิตินอกจากหลี่เค่อแล้วล้วนแต่หยุดนิ่ง แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้เขาเหนื่อยพอดู

        จริงๆ นะ ท่านพ่อ ท่านโหดเหี้ยม! หากไม่ใช่เพราะมีน้องสาวมากมายขนาดนี้ หลี่เค่อย่อมไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้

        หลังจากเตรียมการเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็พลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาอีก ที่บ้านไม่มีผู้หญิง!

        นางกำนัลย่อมต้องมีอยู่แล้ว แต่การจะต้อนรับองค์หญิงเหล่านี้ ให้นางกำนัลย่อมไม่ได้แน่นอน และมีบางคำพูด หลี่เค่อก็ไม่สามารถพูดกับนางกำนัลได้

        เรียกทหารองครักษ์คนหนึ่งมา หลี่เค่อก็เอ่ยปากโดยตรง “ไปหาเถียนเหมิง ให้เขาใช้ความเร็วที่เร็วที่สุดนำหยางอันหนิง หลิ่วชิงฉาน หยางลี่ และหยางเยว่มาที่คฤหาสน์สู่หวาง”

        “ขอรับ”

        หลี่เค่อยังไม่ได้แต่งภรรยา ส่วนอนุภรรยาก็ไม่มี ดังนั้นจึงไม่มีคนที่เหมาะสม หากมีเพียงฉางเล่อพวกนางสองสามคนก็ไม่เป็นไร ท้ายที่สุดแล้วก็คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว แต่มีน้องสาวสองสามคนที่เดิมทีไม่เคยเจอหน้ากันไม่กี่ครั้ง ดังนั้นจึงต้องหาหญิงสาวมาพูดคุยกับพวกนางก็จะสะดวกกว่า

        อันที่จริงการให้หยางอันหนิงพวกนางมาก็ไม่ค่อยจะเหมาะสมนัก ท้ายที่สุดแล้วพวกนางก็ล้วนแต่เป็นผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน เพียงแต่พวกนางมีวัฒนธรรม อ่านหนังสือออก รู้จักกาลเทศะมากกว่า เคยพบเจอองค์ชายและผู้สูงศักดิ์มามากกว่า นางกำนัลธรรมดา กับองค์หญิงเหล่านี้ไม่กล้าที่จะพูดคุยตามอำเภอใจจริงๆ

        ส่วนสถานะหญิงสาวในหอคณิกานั้นไม่เป็นไร ในต้าถัง หอคณิกาไม่เหมือนกับยุคหลัง ที่เป็นธุรกิจค้าประเวณี หอคณิกาของต้าถังเป็นสถานบันเทิงที่สูงส่งอย่างยิ่ง ดังนั้นต่อหญิงสาวในหอคณิกาเหล่านี้ ทุกคนก็จะไม่ใช้สายตาแบบนั้นมองคน

        หลังจากสั่งการเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็ทิ้งของเหล่านี้ไว้ที่เดิมชั่วคราว จากนั้นจึงไปหาน้องสาวเหล่านี้ของตนเองที่อยู่ข้างหลัง

        พวกนางในขณะนี้ต่างก็อยู่ในสวนสนุกที่หลี่เค่อเตรียมไว้

        ถูกต้อง ในคฤหาสน์สู่หวาง หลี่เค่อได้สร้างสวนสนุกแห่งหนึ่งให้ตนเอง เดิมทีเตรียมไว้ให้ลูกในอนาคตของเขา ตอนนี้… ช่างเถอะ น้องสาวเหล่านี้อายุก็ยังไม่มากนัก

        เมื่อเทียบกับสวนสนุกในยุคหลังยังเทียบไม่ได้ เหมือนกับโรงเรียนอนุบาลมากกว่า… เช่น มีชิงช้า มีไม้กระดก และยังมีสไลเดอร์ และเครื่องเล่นที่เรียบง่ายทั่วไปอื่นๆ สิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้อันที่จริงหลายอย่างในสมัยโบราณก็มีอยู่แล้ว เช่น ชิงช้า ไม้กระดก เป็นต้น

        แต่ที่นี่ของหลี่เค่อนั้นแตกต่างออกไป อย่างน้อย… ก็ประณีตกว่า?

        เป็นจริงดังคาด หลี่เค่อยังอยู่ห่างจากสวนสนุกอยู่ระยะหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของน้องสาวที่ค่อนข้างเล็กอย่างจิ้นหยาง เฉิงหยาง และเกาหยางที่ดังออกมาจากข้างใน