บทที่ 56 ที่นี่ของพี่สามสนุกจังเลย

        เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูสวนสนุก หลี่เค่อก็เงยหน้าขึ้นมอง น้องสาวสิบสี่คน คนที่อายุค่อนข้างมากสองสามคน อย่างเช่นฉางเล่อ, อวี้จาง, ปาหลิง, ผู่อัน, ตงหยาง, หลินชวน ต่างก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ บ้างก็อ่านหนังสืออย่างเงียบๆ บ้างก็พูดคุยหัวเราะกันเบาๆ

        ส่วนคนที่อายุค่อนข้างน้อย อย่างเช่นชิงเหอ, หลันหลิง, จิ้นอัน, อันคัง, ซินซิง, เฉิงหยาง, เกาหยาง, จิ้นหยาง อายุยังน้อย ก็มีบางคนที่อายุมากกว่าหน่อยกำลังพาน้องสาวที่เล็กกว่าเล่นอยู่

        ในจำนวนนี้อายุของจิ้นหยางนั้นน้อยที่สุด ส่วนเกาหยางอายุก็ไม่มากนัก มีอายุไม่ถึงห้าขวบ

        อันที่จริงระหว่างเกาหยางและจิ้นหยางเดิมทียังมีเด็กสาวตัวน้อยอีกคนหนึ่งที่ได้รับบรรดาศักดิ์จินซาน น่าเสียดายที่นางเสียชีวิตตั้งแต่อายุไม่ถึงหนึ่งขวบ

        ภาพตรงหน้านี้ช่างดูปรองดองยิ่งนัก พูดตามตรง ชาติที่แล้วหลี่เค่ออยากจะมีน้องสาวเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีน้องสาวมากมายขนาดนี้ คาดว่าคงจะมีแต่ในราชวงศ์สมัยโบราณเท่านั้นที่จะมีน้องสาวมากมายขนาดนี้ได้

        นี่มันเหมือนกับโรงเรียนอนุบาลเล็กๆ เลย

        เด็กสาวตัวน้อยแต่ละคนล้วนแต่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ท้ายที่สุดแล้วหลี่ซื่อหมินอันที่จริงก็หน้าตาหล่อเหลามาก เพียงแต่ตอนนี้พระองค์ทรงอ้วนขึ้นแล้ว ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นได้สืบทอดมาอยู่บนใบหน้าของหลี่เค่ออย่างสมบูรณ์แบบ

        และพระสนมของหลี่ซื่อหมินรูปโฉมย่อมไม่เลว ดังนั้นหน้าตาของโอรสธิดาของพระองค์ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะแย่

        ดูท่าว่า ที่นี่ของตนเองยังคงสนุกกว่า อย่างเช่นวังหลวงอันกว้างใหญ่นั้นคือกักขังคนจนโง่ไปเลย ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมถึงมีคนมากมายขนาดนั้นชอบที่จะเป็นฮ่องเต้องค์นั้น

        หลี่เค่อส่ายหน้าเล็กน้อย แม้แต่องค์หญิงชิงเหอที่มีนิสัยเย็นชา ปกติอยู่ในวังไม่ค่อยยิ้มแย้มพูดจา ตอนนี้ก็ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า พาน้องสาวเล่นอย่างมีความสุข เห็นได้ชัดว่านิสัยปกติของนางนั้นส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะอิทธิพลของสภาพแวดล้อม

        ร่างกายของจิ้นหยางไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้พอได้เล่นขึ้นมา ใบหน้าเล็กๆ ของนางกลับแดงระเรื่อ ก็ไม่ได้มีอาการที่ไม่เหมาะสมอะไร

        หลี่เค่อที่ยืนอยู่ที่ประตูมองดูอย่างเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เป็นจิ้นหยางที่กำลังเล่นเพลินๆ อยู่ที่นั่นบังเอิญเงยหน้าขึ้นมาเห็นหลี่เค่อ ก็หัวเราะ “คิกคัก” แล้ววิ่งมาทางหลี่เค่อทันที “พี่สาม พี่สาม”

        จิ้นหยางยังพูดไม่ค่อยชัดนัก มีสำเนียงเล็กน้อย ตอนวิ่งก็ค่อนข้างจะโซซัดโซเซ แต่ก็ไม่มีอะไร ที่สำคัญคืออยู่ในวัง นางกำนัลที่คอยดูแลจิ้นหยางย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะอนุญาตให้นางวิ่งเช่นนี้

        “โอ๋” หลี่เค่อยิ้มแล้วขานรับหนึ่งที แล้วก็ย่อตัวลงกับที่ รอจนจิ้นหยางวิ่งมาถึง หลี่เค่อถึงได้อุ้มนางขึ้นมาโดยตรง

        “ซื่อจื่อ เจ้าช่างสายตาดีเสียจริง พี่สามเพิ่งจะมาเจ้าก็เห็นแล้ว” หลี่เค่อยื่นมือไปบีบจมูกของนางเบาๆ โธ่เอ๊ย เด็กสาวตัวน้อยน่ารักเกินไปแล้ว ทำไมอาเหนียงของตนเองถึงไม่ให้กำเนิดหลี่อินมาเป็นลูกสาวนะ หากหลี่อินเป็นน้องสาว คงจะน่ารักมากแน่ๆ ไม่เหมือนตอนนี้เลย น่าโมโหจะตาย

        “แน่นอนอยู่แล้ว ซื่อจื่อคอยมองหาพี่สามอยู่ตลอดเลยเจ้าค่ะ” ใบหน้าเล็กๆ ของจิ้นหยางยิ้มจนกลายเป็นดอกไม้ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว

        หากไม่ใช่เพราะข้ามาถึงก่อนแล้ว ข้าคงจะเชื่อแล้ว ดังนั้นจะว่าไปแล้ว เด็กสาวตัวเล็กขนาดนี้ก็พูดคำหวานเป็นแล้ว

        “ที่นี่ของพี่สามสนุกหรือไม่?” หลี่เค่อยิ้มแล้วถาม

        “สนุกเจ้าค่ะ!” ตอนที่จิ้นหยางพยักหน้าดวงตาก็เปล่งประกาย ที่นี่สนุกกว่าในวังหลวงเยอะเลย ที่สำคัญคือ ที่นี่ไม่มีใครมาจำกัดนาง

        นางกำนัลในวังหลวงย่อมไม่กล้าทำเช่นนี้ ให้นางวิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นตามอำเภอใจ พอมาถึงที่นี่ ถึงแม้นางจะพานางกำนัลมาด้วย แต่นางกำนัลคนนั้นที่นี่เดิมทีไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร ทำได้เพียงมองดูอยู่ข้างๆ อย่างอกสั่นขวัญแขวน

        “เตี้ยนเซี่ย… จิ้นหยางเตี้ยนเซี่ยทรงพระวรกายไม่ค่อยแข็งแรงนะเจ้าคะ” นางกำนัลที่ตามจิ้นหยางมาฉวยโอกาสเข้ามาใกล้ กระซิบเสียงเบา

        “วางใจเถอะ ให้นางเล่นให้เต็มที่ ไม่เป็นไร เด็กในวัยนี้ยิ่งออกกำลังกายมากกลับยิ่งไม่ค่อยมีปัญหาอะไรใหญ่โต เจ้าวางใจเถอะ หากนางมีปัญหาอะไรขึ้นมา ก็โทษเจ้าไม่ได้ นอกจากว่าพ่อข้าจะมาตัดหัวข้าด้วย” หลี่เค่อเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วจึงกล่าว นางกำนัลเหล่านี้ก็ไม่ง่ายเลย คนที่ดูแลเกิดเรื่องขึ้นมา พวกนางอาจจะต้องเสียชีวิต

        ถึงแม้จะมาอยู่ในโลกนี้แปดปีแล้ว ในฐานะหลี่เค่อที่ได้รับการศึกษาแบบสมัยใหม่มาสามสิบกว่าปี ก็ยังคงไม่ชินอยู่บ้าง

        “เจ้าค่ะ” นางกำนัลรีบโค้งตัวคารวะ ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน

        หลี่เค่ออุ้มจิ้นหยางเดินเข้าไปในกลุ่มของเหล่าองค์หญิงทางนั้น ส่วนนางกำนัลคนนี้ก็แอบมองแผ่นหลังของหลี่เค่อ ดวงตาเปล่งประกาย สู่หวางเตี้ยนเซี่ย… ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน

        ไม่เคยมีองค์ชายองค์ใด หรือจะพูดว่า ไม่เคยมีชนชั้นสูงคนใดที่จะพูดคุยกับนางอย่างสงบสุขเช่นนี้ ที่สำคัญคือ ตอนที่สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสกับนาง นางสามารถรู้สึกได้ว่า สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทรงปฏิบัติต่อนางเหมือนเป็นมนุษย์คนหนึ่งจริงๆ และยังเข้าใจความกังวลของนางอีกด้วย

        น่าเสียดาย ตนเองเป็นนางกำนัลคนสนิทของจิ้นหยางเตี้ยนเซี่ย หากเป็นนางกำนัลคนสนิทของหญิงสาวในตระกูลขุนนางอื่น ตนเองก็ยังมีโอกาสได้ติดตามไปเป็นสินเดิมให้สู่หวางเตี้ยนเซี่ย เป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยได้

        ไม่รู้ว่าในอนาคตใครจะมีวาสนาดีขนาดนั้น

        การกระทำของจิ้นหยางได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนมานานแล้ว แต่จิ้นหยางกำลังพูดคุยกับหลี่เค่ออยู่ ทุกคนจึงได้แต่ยิ้มไม่ได้รบกวน

        เมื่อเห็นหลี่เค่ออุ้มจิ้นหยางเดินเข้ามา ทุกคนก็หยุดการกระทำของตนเองทันที กำลังจะทักทาย

        หลี่เค่อโบกมือโดยตรงแล้วกล่าวเสียงดัง “มาถึงที่นี่ของพี่สามแล้วก็สบายๆ หน่อย พวกเจ้าเล่นกันต่อไป ไม่ต้องสนใจพี่สาม คืนนี้พี่สามจะพาพวกเจ้าไปกินของอร่อยมื้อใหญ่”

        เมื่อได้ยินหลี่เค่อพูดเช่นนี้ น้องสาวหลายคนถึงได้ยิ้มกริ่มตอบเสียงดัง “ขอบคุณค่ะพี่สาม”

        “พี่สาม ปล่อยข้าลง ข้าก็จะไปเล่น” สำหรับจิ้นหยางแล้วการเล่นยังคงสำคัญกว่า ถูกหลี่เค่ออุ้มอยู่ครู่หนึ่งก็อยากจะลงแล้ว

        เมื่อวางจิ้นหยางลง ให้นางไปเล่น หลี่เค่อก็เดินไปนั่งลงข้างๆ ฉางเล่อพวกนางสองสามคน

        ฉางเล่อกับอวี้จาง ปาหลิง หลินชวนสี่คนนั่งอยู่ด้วยกัน

        เก้าอี้ที่พวกนางนั่งอยู่ก็เป็นเก้าอี้แขวนที่หลี่เค่อดัดแปลงตามแบบของยุคหลัง ก็คือคล้ายกับชิงช้า แต่แกว่งได้ไม่สูงขนาดนั้น ข้างล่างเป็นเก้าอี้ไม้ที่ทำขึ้นเป็นพิเศษปูด้วยเบาะรองนั่ง

        หลี่เค่อนั่งลงบนเก้าอี้ที่ยึดติดอยู่ข้างๆ พวกนาง แล้วยิ้ม “เป็นอย่างไรบ้าง? ที่นี่ของพี่สามสบายกว่าเยอะใช่ไหม?”

        “เพคะ ในวังค่อนข้างจะอึดอัดจริงๆ” ฉางเล่อยิ้มแล้วพยักหน้า คำพูดนี้ก็มีแต่นางที่สามารถพูดได้ น้องสาวคนอื่นๆ ไม่ค่อยกล้าพูด

        “เล่นไปอีกสองสามวันเถอะ เสด็จพ่อส่งพวกเจ้ามาก็เพื่อให้พวกเจ้ามาเล่น ตอนนี้อากาศยังไม่เริ่มอุ่นขึ้นอย่างเต็มที่ ที่นี่ของพี่สามตอนฤดูร้อนจะสนุกกว่านี้อีก แต่ว่าปีหน้า ที่นี่ก็น่าจะสนุกกว่านี้แล้ว” หลี่เค่อยิ้ม

        แผนการปรับปรุงสวนสนุกของเขาได้เริ่มขึ้นแล้ว ปูนซีเมนต์สูตรพื้นบ้านทำขึ้นมาได้ไม่ยาก หลี่เค่อเตรียมจะสร้างสวนขนาดใหญ่ในคฤหาสน์สู่หวางแห่งนี้ และปลูกไม้พุ่มบางชนิด ตัดแต่งตามแบบสวนของยุคหลัง ให้พวกมันถูกตัดแต่งออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

        สุดท้ายก็ดึงน้ำจากแม่น้ำเว่ยมา สร้างทะเลสาบเทียมขนาดใหญ่ขึ้นมา

        อีกหนึ่งพันกว่าปีข้างหน้า อย่าว่าแต่หลี่เค่อเลย แม้แต่สองหม่าในประเทศก็ยังเล่นคฤหาสน์ขนาดหลายตารางกิโลเมตรไม่ไหว แต่ตอนนี้หลี่เค่อสามารถทำได้

        ดังนั้น ใครจะไปอยากเป็นฮ่องเต้เฮงซวยองค์นั้นกัน

        หลี่เค่อเป็นอ๋อง ศักดินาคือหนึ่งหมื่นครัวเรือน แต่ในความเป็นจริงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ศักดินาตามจริง เพราะไม่มีคนและที่ดินมากขนาดนั้น แค่หลี่ซื่อหมินกับหลี่เยวียนก็มีโอรสธิดาเท่าไหร่แล้ว? จะไปแต่งตั้งให้หมดได้อย่างไร

        ศักดินาที่แท้จริงของหลี่เค่อมีเพียงหนึ่งพันครัวเรือน ที่เหลือแปดพันห้าร้อยครัวเรือนก็เป็นเพียงชื่อในนามที่แสดงถึงสถานะ แต่เมื่อคำนวณตามหนึ่งพันครัวเรือน แต่ละครัวเรือนมีที่นาอย่างน้อย 100 หมู่ นี่ก็คือหนึ่งแสนหมู่ที่ดิน แปลงเป็นหน่วยแล้ว ก็คือประมาณห้าสิบสี่ตารางกิโลเมตร นี่ยังไม่นับรวมที่ดินรกร้างและภูเขาที่พระราชทานให้หลี่เค่ออีก

        ดังนั้นที่ดินที่หลี่เค่อสามารถใช้ได้นั้นมีมากจริงๆ