บทที่ 554: นี่คือองค์ชายฉินหวาง

หลี่จื้ออยากจะร้องไห้ พอได้พัก เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนพื้นทันที เขาอยากจะร้องไห้

เขารู้สึกว่าขาและแขนไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไปแล้ว ผู้ฝึกสอนพวกนี้ช่างโหดร้ายเสียจริง ไม่มีความปรานีเลยแม้แต่น้อยเพียงเพราะพวกเขาเป็นองค์ชาย ขอเพียงไม่เป็นไปตามระเบียบ กิ่งหลิวในมือของพวกเขาก็ฟาดลงมาทันที

ถึงแม้ว่าที่ฟาดมานั้นอันที่จริงแล้วก็ไม่ได้เจ็บอะไร แต่ท่าทางนั่นแหละที่มันเหนื่อย! โดยเฉพาะท่า 'หนึ่งคำสั่งหนึ่งการเคลื่อนไหว' นั่น ปีศาจตนไหนกันที่คิดวิธีนี้ขึ้นมา? ขาของคนเราจะยกค้างไว้ตลอดเวลาได้อย่างไร? มือจะยกค้างไว้ตลอดเวลาได้อย่างไร? และยกค้างไว้ก็แล้วไป ความสูงอะไรนั่นลดลงก็จะโดนตี

ข้าคิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้รู้สึกว่านี่มันสบายกว่าการทำโจทย์คณิตศาสตร์? ยังมีอะไรอีกนะ ท่ายืนตรงเคารพธงชาติ... ยืดอกเชิดหน้าเก็บท้อง... ยืนทีหนึ่งก็อย่างน้อยหนึ่งเค่อเป็นอย่างต่ำ... เขารู้สึกเหมือนมีมดไต่ไปทั่วทั้งตัว

และข้างๆยังมีกลิ่นหอมของเนื้อลอยมาไม่ขาดสาย เขาตอนเช้าก็กินของมาแล้ว แต่ว่าตอนนี้ก็ยังหิวอยู่ดี!