บทที่ 555: ความสุขและความทุกข์ของคนเราไม่เหมือนกัน (ตอนต้น)

หลิวจ้าวเจ็บปวดอย่างยิ่ง เขาไม่ได้ปิดบังความโกรธและความเจ็บปวดบนใบหน้า อันที่จริงแล้วต่อให้จะปิดบังเขาก็ปิดบังไม่มิด

รวมถึงลูกน้องสามคนของเขาก็เป็นเช่นนี้เช่นกัน เพียงแต่ความเศร้าโศกของพวกเขาในสายตาของยอนแกโซมุน อาจจะเป็นความโกรธที่มุ่งเป้าไปยังต้าถัง

เขายังกระทั่งปลอบใจพวกเขาอย่างใจดีสองสามประโยค จากนั้นก็ปล่อยให้พวกเขาไปพักผ่อน

หลิวจ้าวและคนอื่นๆ ไม่ได้ปฏิเสธ

เมื่อหลิวจ้าวและคนอื่นๆ จากไปแล้ว ยอนแกโซมุนก็มองดูเงาหลังของพวกเขา แย้มยิ้มอย่างเรียบเฉย เขาไม่ได้จัดคนไปสอดแนมพวกเขา เพราะว่าเดิมทีพวกเขาก็คือลูกน้องที่ยอนแกโซมุนไว้วางใจที่สุด มิฉะนั้นแล้วภารกิจลอบสังหารองค์ชายแห่งต้าถังเช่นนี้เขาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมอบหมายให้อีกฝ่าย อีกทั้งหลิวจ้าวยังรู้ความลับของเขาไม่น้อย ตอนนี้พวกเขากับต้าถังมี "ความเกลียดชัง" แล้ว ก็จะยิ่งจงรักภักดีมากขึ้นไปอีก