บทที่ 556: ความสุขและความทุกข์ของคนเราไม่เหมือนกัน (ตอนจบ)

"ปี๊ด..." เมื่อเสียงแตรสัญญาณดับไฟอันไพเราะดังขึ้น เทียนไขในโรงนอนทุกหลังก็ถูกดับลง หลังจากกินข้าวเย็นวันนี้เสร็จ องค์ชายก็ได้ส่งช่างตัดผมฝีมือดีหนึ่งร้อยคนมาเล็มทรงผมให้แก่พวกเขาทุกคนอีกครั้งหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะสั้นกว่าที่พวกเขาตัดเองก่อนหน้านี้อยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ดูรกรุงรัง และยังดูดีขึ้นมาบ้าง

จะให้ตัดทรงสกินเฮดนั้นเป็นไปไม่ได้เลย ทรงสกินเฮดในยุคนี้ก็เทียบเท่ากับการถูกลงโทษแล้ว ผมของแต่ละคนถูกตัดให้เหลือความยาวประมาณห้าถึงหกเซนติเมตร รวมถึงตัวหลี่เค่อเองด้วย

และช่างตัดผมฝีมือดีเหล่านี้ ก็เป็นคนที่บริษัทการค้าเยว่ไหลฝึกฝนขึ้นมา การจะฝึกฝนคนเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก ฝีมือของพวกเขาก็ไม่นับว่าชำนาญเท่าไหร่ แน่นอนว่าทรงผมก็ต้องสวยงามเท่าไหร่ คำแนะนำที่หลี่เค่อสามารถให้แก่พวกเขาได้ก็คือการเล็มผมโดยรอบขึ้นไป ให้พวกเขาไปศึกษาวิจัยกันเอง

เชื่อว่าหลังจากที่ตัดให้คนห้าพันคนนี้เสร็จแล้ว ฝีมือของพวกเขาก็คงจะชำนาญขึ้นบ้าง จากนั้นก็ค่อยไปหาม้าสักสองสามตัว ใช้ขนแผงคอและอื่นๆ มาทำวิกผมสวมบนหัวไม้เพื่อฝึกฝน

ทรงผมของหลี่เค่อในอนาคตย่อมต้องไปตัดอยู่บ่อยๆ