บทที่ 66 การถวายชีวิตเพื่อเตี้ยนเซี่ยต้องต่อคิว

       สีหน้าของทุกคนต่างก็ค่อนข้างจะมึนงง ทหารธรรมดาเหล่านี้ ไม่เคยได้เรียนหนังสือและไม่รู้จักตัวอักษร หลักการใหญ่ๆ ล้วนต้องให้คนอื่นมาอธิบายให้พวกเขาฟัง จะไปรู้เรื่องที่หลี่เค่อพูดได้อย่างไร

        “ในการพูดถึงปัญหานี้ พวกเราต้องทำการวิเคราะห์ชนชั้นทางสังคมของต้าถังทั้งหมดก่อน” หลี่เค่อเอ่ยปากเรียบๆ “พูดอีกอย่างก็คือ ใครคือสาเหตุของทั้งหมดนี้ นี่คือปัญหาแรกสุด และก็เป็นปัญหาพื้นฐาน และปัญหานี้ ต้องเริ่มพูดจากชนชั้น”

        “ชนชั้นของต้าถังเป็นอย่างไร? ข้าเชื่อว่าทุกคนต่างก็รู้ดี บัณฑิต ชาวนา ช่างฝีมือ พ่อค้า ชนชั้นสูง คนธรรมดา แต่ในความเป็นจริงแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นโซ่ตรวนที่คนบางกลุ่มสวมให้ทุกคน ชนชั้นแรก ก็คือตระกูลขุนนางเก่าแก่ พวกเขาเป็นตัวแทนของผู้ควบคุมหลักของทั้งสังคม และยังเป็นกองกำลังที่ต่อต้านคนธรรมดาขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงที่สุด โดยเฉพาะตระกูลขุนนางใหญ่ ตระกูลใหญ่ พวกเขาก็เริ่มยืนหยัดอย่างมั่นคงในจุดยืนที่ต่อต้านความก้าวหน้าของสังคม ความก้าวหน้าของประเทศชาติ!”

        “ทำไมรึ? เพราะพวกเขาควบคุมทรัพยากรทางสังคมของทั้งประเทศ ควบคุมหนังสือที่ใช้เรียนรู้ความรู้เพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของคนธรรมดา ควบคุมความมั่งคั่งส่วนใหญ่ของสังคม! ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อนุญาตให้ใครมาทำลายระบบนี้โดยเด็ดขาด! หากมีใครลุกขึ้นยืนหยัด พวกเขาก็จะทุ่มเทพลังทั้งหมดเพื่อฆ่าคนผู้นี้!”

        “ชนชั้นที่สอง ชนชั้นนายทุนน้อยธรรมดา อะไรคือชนชั้นนายทุนน้อย ก็คือครอบครัวที่มีทรัพย์สินอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ไม่เพียงพอที่จะควบคุมทรัพยากรทางสังคมได้ แต่พวกเขาใช้ชีวิตดีกว่าคนธรรมดาส่วนใหญ่ คนกลุ่มนี้ชอบที่จะอยู่อย่างสงบสุขมากกว่า ความต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ปัจจุบันของพวกเขาไม่มากนัก แต่หากมีคนยินดีที่จะเปลี่ยนแปลง พวกเขาก็ยินดีที่จะติดตาม”

        “ชนชั้นที่สาม ก็คือคนธรรมดานับไม่ถ้วน พวกท่านทั้งหมดล้วนแต่เป็นหนึ่งในคนเหล่านี้ ในบ้านของพวกท่านไม่มีทรัพย์สิน แต่พวกท่านกลับยินดีที่จะอุทิศชีวิตของตนเองเพื่อการดำรงชีพ เพื่อประเทศชาติ แต่พวกท่านกลับไม่มีโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงชนชั้นของตนเองไปตลอดชีวิต ถึงกับว่าเมื่อใดที่ครอบครัวประสบเคราะห์ร้าย พวกท่านก็จำต้องขายทรัพย์สินที่ใหญ่ที่สุดในมือ ที่ดิน”

        “และในตอนนั้น พวกท่านที่ไม่มีนาสืบทอดแล้ว ก็จะตกลงไปในเหวลึกอีกแห่งหนึ่ง ผู้ไม่มีทะเบียนบ้าน หรือก็คือทะเบียนชนชั้นต่ำ กลายเป็นทาสของตระกูลขุนนางเก่าแก่”

        ดวงตาของทุกคนต่างก็เปล่งประกาย พวกเขาไม่มีวัฒนธรรม แต่เมื่อหลี่เค่อใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา ทุกคนต่างก็ฟังเข้าใจ! เมื่อลองนึกถึงสถานการณ์รอบตัวของตนเอง ขอเพียงแค่เปรียบเทียบยืนยันทีละอย่าง ก็จะเข้าใจได้โดยง่ายว่า ที่หลี่เค่อพูดมานั้นถูกต้อง!

        ส่วนจางสี่นั้นรู้สึกขนหัวลุกอยู่บ้าง… คำพูดของเตี้ยนเซี่ยนี่… นี่จะทำอะไรกันแน่!

        “ในตอนนี้ ข้าคิดว่าคงจะมีคนอยากจะถามแล้วว่า เช่นนั้นในฐานะฮ่องเต้ผู้เป็นชนชั้นสูงที่ใหญ่ที่สุดของต้าถังเล่า? ใช่ผู้ร้ายตัวจริงหรือไม่?!” หลี่เค่อก็โยนระเบิดอีกลูกหนึ่งออกมาอย่างเยือกเย็น

        ทุกคนต่างก็ถูกระเบิดจนค่อนข้างมึนงง คำพูดนี้… ไม่เคารพเบื้องสูงอย่างยิ่ง! แต่ก็ยังคงไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างก็ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

        “ไม่ พวกเจ้าคิดผิดแล้ว เพราะฮ่องเต้ของต้าถัง ราชวงศ์ ล้วนแต่ยืนอยู่ข้างเดียวกับพวกเจ้าทุกคน จะพูดให้เคร่งครัดแล้ว ราชวงศ์ก็จัดอยู่ในชนชั้นธรรมดา!” หลี่เค่อเริ่มสับเปลี่ยนแนวคิด

        ทหารข้างล่างต่างก็ค่อนข้างตะลึงไป ฝ่าบาทอยู่ข้างเดียวกับพวกเขางั้นรึ?

        “เพราะว่า ไม่ว่าจะเป็นข้า หรือพ่อของข้า ก็ล้วนแต่หวังว่าพวกเจ้าคนธรรมดาทุกคนจะยิ่งอยู่ยิ่งดี! เพราะทุกคนยิ่งอยู่ดี แผ่นดินต้าถังถึงจะยิ่งมั่นคงถาวร แผ่นดินมั่นคงถาวร ราชวงศ์ก็ย่อมจะยิ่งมีเสถียรภาพมากขึ้น ต้าถังพิชิตใต้หล้าอาศัยอะไร?! ก็คือพวกท่าน! คือประชาราษฎร์นับหมื่นนับแสน!”

        “ดังนั้นเสด็จพ่อของข้าเพื่อที่จะให้ทุกคนอยู่ดีกินดี จึงได้ผลักดันระบบนาเฉลี่ย มอบนาสืบทอดให้ชาวบ้านทุกคน ให้ทุกคนมีนาให้ไถ มีเสื้อผ้าให้ใส่ มีโรงเรียนให้เรียน ทุกคนสามารถสอบขุนนางได้ กลายเป็นเสาหลักของประเทศชาติ!”

        “ถึงแม้ข้าจะเป็นองค์ชาย แต่ข้าก็มีความฝันอยู่เสมอ ความฝันนี้หยั่งรากลึกอยู่ในต้าถัง หยั่งรากลึกอยู่ในพวกท่านประชาราษฎร์ธรรมดาเหล่านี้”

        “ข้าใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง ประเทศชาตินี้จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น จะเกรียงไกรไปทั่วสี่คาบสมุทร ไม่สมรสเชื่อมสัมพันธ์ ไม่จ่ายค่าปฏิกรรมสงคราม ไม่ยกดินแดน ไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการ โอรสสวรรค์พิทักษ์ประตูชาติ กษัตริย์ยอมตายเพื่อแผ่นดิน”

        “ข้าใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง นอกเมือง ในโรงน้ำชา ในหอคณิกา องค์ชายสามารถนั่งกับชาวบ้านได้ เหมือนกับท่านและข้า ร่วมแบ่งปันความรู้สึกฉันพี่น้อง หารือเรื่องราชการแผ่นดิน”

        “ข้าใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง ทุกคนมีหนังสือให้อ่าน มีนาให้ไถ มีเสื้อผ้าให้ใส่ มีบ้านให้อยู่ สามารถกินอิ่มนอนอุ่น ครอบครัวปรองดองทุกเรื่องราบรื่น”

        “ข้าใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง ลูกหลานของข้าหลี่เค่อจะได้อยู่ในประเทศที่ตัดสินสถานะทางสังคมและความมั่งคั่งด้วยความสามารถและคุณธรรมของพวกเขา ไม่ใช่ชาติกำเนิด”

        “ข้าใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง เด็กผู้หญิงและเด็กผู้ชายจะสามารถเดินบนถนนได้อย่างสง่างามเท่าเทียมกัน เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของประเทศชาติ ความสุขของประชาชน อุทิศกำลังของตนเอง ไม่ใช่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่แต่ในห้องนอน ทำได้เพียงดูแลสามีอบรมสั่งสอนบุตร กลายเป็นส่วนประกอบของผู้ชาย”

        “ข้าใฝ่ฝันว่าวันหนึ่ง ต้าถังจะสามารถทำได้อย่างแท้จริงว่า ณ ที่ใดมีตะวันจันทราสาดส่อง ณ ที่ใดมีธาราไหลผ่าน ที่นั่นล้วนคือแผ่นดินถัง!”

        “ข้าหลี่เค่อชั่วชีวิตนี้ จะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อ สร้างจิตใจให้ฟ้าดิน สร้างชะตาให้ปวงประชา สืบต่อวิชาที่ขาดหายไปของปราชญ์ในอดีต และนำพาสันติสุขมาสู่หมื่นชั่วอายุคน!”

        ขณะที่คำพูดแต่ละประโยคของหลี่เค่อเริ่มสูงส่งขึ้น ฝูงชนโดยรอบก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่อารมณ์ของจางสี่ก็เริ่มตื่นเต้นขึ้นมา ทุกคนต่างก็เงยหน้าขึ้นมองร่างนั้นบนแท่น ในขณะนี้เขาสูงส่งเพียงใด!

        เมื่อหลี่เค่อกล่าวประโยคสุดท้ายจบลง ทหารทั้งหมดแทบจะลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกัน แม้แต่จางสี่ก็ไม่เว้น ทุกคนคุกเข่าลงข้างหนึ่งโดยตรง ตะโกนเสียงดังลั่น “ขอถวายชีวิตเพื่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ย!”

        “ขอถวายชีวิตเพื่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ย!”

        “ขอถวายชีวิตเพื่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ย!”

        เสียงตะโกนที่พร้อมเพรียงกันดังสะท้อนไปทั่วริมฝั่งแม่น้ำเว่ย เพียงแต่ที่นี่ที่ได้ยิน ก็มีเพียงช่างฝีมือที่รับผิดชอบการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานที่อยู่ไกลออกไป

        เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเหล่านี้ ช่างฝีมือเหล่านี้ก็เบ้ปากอย่างดูถูก ถวายชีวิตเพื่อสู่หวางเตี้ยนเซี่ยงั้นรึ? จะถึงตาพวกเจ้ารึ พวกเรายังไม่ถึงตาเลย! หึ!

        หลี่เค่อรอให้ทุกคนระบายอารมณ์แล้ว ถึงได้ยกมือลง รอจนทุกคนเงียบลงแล้ว หลี่เค่อถึงได้กล่าวต่อไป “กำลังของพวกเรายังอ่อนแอมาก ข้าไม่กลัวที่จะบอกทุกคน ต่อให้เป็นพ่อของข้าต้องการจะขจัดอิทธิพลของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีต่อประเทศชาติ ก็ยังทำไม่ได้ ถึงแม้ข้าจะเป็นองค์ชาย ก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น”

        “ดังนั้นพวกเราต้องพัฒนาอย่างลับๆ อุดมการณ์ของพวกเราอาจจะไม่เป็นที่รู้จัก กิจการที่พวกเราต้องการจะทำอาจจะไม่โดดเด่นชั่วขณะ แต่จะคงอยู่ตลอดไป! ก็เหมือนกับประกายไฟ ถึงแม้จะเล็กน้อย แต่ประกายไฟก็ยังสามารถลามทุ่งได้! และกำลังของชาวบ้านแต่ละคนของพวกเราอาจจะเป็นเพียงหยดน้ำ แต่กำลังของชาวบ้านทั่วหล้ารวมกัน ก็คือคลื่นลมที่บ้าคลั่ง!”

        “ข้าหลี่เค่อจะพยายามอย่างเต็มที่ ให้พวกท่านแต่ละคนได้มีชีวิตที่ดี ขอเพียงแค่ข้ามีข้าวกินหนึ่งคำ ย่อมต้องมีให้ทุกคนกินหนึ่งคำ ข้าหวังว่าพวกท่านจะนำอุดมการณ์ของข้าไปเผยแพร่ต่อ เพราะมันไม่ใช่อุดมการณ์ของข้าหลี่เค่อคนเดียว แต่เป็นอุดมการณ์ของคนธรรมดาทั่วหล้า!”

        “ข้ารู้ว่าทุกคนไม่เคยได้เรียนหนังสือ แต่ไม่เป็นไร ข้าจะจัดให้พวกท่านหนึ่งหน่วย ส่งผู้ตรวจการทางการเมืองไปหนึ่งคน ภารกิจของเขาก็คือช่วยพวกท่านเข้าใจอุดมการณ์ของพวกท่าน ช่วยพวกท่านอ่านหนังสือรู้หนังสือ พวกท่านมีปัญหาอะไรก็สามารถบอกเขาได้ มีเรื่องอะไรที่คิดไม่ตกก็สามารถพูดคุยกับเขาได้”

        “ขอเพียงแค่ผู้ตรวจการทางการเมืองสามารถทำได้ เขาย่อมจะช่วยท่านอย่างแน่นอน หากเขาทำไม่ได้ ยังมีผู้บังคับบัญชาของเขา ผู้บังคับบัญชาของเขาทำไม่ได้ ยังมีข้า! หากข้าทำไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราก็จะพยายามไปด้วยกัน!”

        “ขอบพระทัยเตี้ยนเซี่ย!” ทุกคนก็ตะโกนเสียงดังขึ้นมาอีกครั้ง