บทที่ 67 ช่างเป็นโอรสที่ดีของเจิ้นเสียจริง

        หลังจากจบการปราศรัยให้แก่ทหารที่เกษียณอายุเหล่านี้ เถียนเหมิงก็รีบให้คนไปเริ่มจัดการเรื่องราวต่อไปของพวกเขาทันที อย่างแรกคือโครงสร้างโดยรวมของพวกเขายังไม่เปลี่ยนแปลง ให้จัดการตามระบบฝู่ปิงของต้าถังไปก่อน นอกเหนือจากการส่งผู้ตรวจการทางการเมืองไปให้แต่ละหน่วย

        สถานที่พักของพวกเขาชั่วคราวก็อยู่ที่สวนอุตสาหกรรม ที่นี่เถียนเหมิงได้สั่งการให้คนสร้างโรงนอนขนาดใหญ่แล้ว และยังมีโรงทำงานที่จะตามมาอีก

        ชั่วคราวพวกเขาจะทำการฝึกซ้อมอยู่ที่นี่ แต่ในแต่ละวันก็ยังคงมีคนมาบรรยายหลักสูตรบางอย่างให้พวกเขาฟัง

        อืม หลายปีมานี้ห้างสรรพสินค้าเยว่ไหลได้ฝึกฝนวิทยากรออกมามากมาย…

        เมื่อออกจากที่นี่ ฮั่วกังลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “เตี้ยนเซี่ย พวกเราจะจากไปเช่นนี้หรือขอรับ? ถึงแม้ข้าจะเชื่อในความภักดีที่พวกเขามีต่อต้าถัง แต่ก็กลัวว่าเผื่อมีคนของตระกูลขุนนางเก่าแก่แฝงตัวอยู่ในหมู่พวกเขา ก็จะไม่ดีนะขอรับ คำพูดของพระองค์หากถูกแพร่ออกไป ตระกูลขุนนางเก่าแก่เหล่านั้น หรือคนอย่างจ่างซุนอู๋จี้ก็ย่อมจะต้องทูลถอดถอนพระองค์ต่อฝ่าบาทอีกเป็นแน่”

        “วางใจเถอะ” หลี่เค่อยิ้ม ตระกูลขุนนางเก่าแก่รึ? มีบางเรื่องที่ฮั่วกังก็ยังไม่รู้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ตระกูลขุนนางเก่าแก่เหล่านั้นในเมืองฉางอัน ขอเพียงแค่พวกเขามีความเคลื่อนไหวเล็กน้อย หลี่เค่อก็รู้แล้ว

        หลี่เค่อไม่ไปสอดแนมพวกเขาก็ดีแล้ว พวกเขาน่ะรึ? หนึ่งคือพวกเขาไม่มีแนวคิดนั้น สองคือ พวกเขาจะทำอะไร… ตอนนี้อยากจะปิดบังหลี่เค่อก็ยากแล้ว

        “ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกพวกเขา แต่เป็นเพราะคนเหล่านั้นมักจะดูถูกพวกนักรบเหล่านี้มาโดยตลอด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทหารธรรมดาเหล่านี้ ความภักดีและการอุทิศตนที่คนเหล่านี้มีต่อต้าถัง พวกเขาเดิมทีไม่สามารถเข้าใจได้” หลี่เค่อหันกลับไปมองทหารเหล่านั้นที่เริ่มเข้าแถวจัดสรรที่พัก กล่าวเสียงเบา

        “อย่างมากที่สุด คำพูดเหล่านี้ก็แค่ส่งไปถึงหูของพ่อข้า คนอื่นโดยพื้นฐานแล้วเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้”

        “แล้วฝ่าบาททรงทราบ… ไม่มีปัญหารึขอรับ?” ฮั่วกังรู้สึกงงงวยอยู่บ้าง คำพูดเมื่อครู่ของหลี่เค่อค่อนข้างจะไม่เคารพเบื้องสูงอยู่บ้าง หากจะเอาเรื่องอย่างลึกซึ้งแล้ว ใส่ความให้หลี่เค่อว่าก่อกบฏก็ยังพูดได้

        “จะมีปัญหาอะไรได้ เรื่องก่อกบฏเปลี่ยนรัชทายาทข้าก็ยังกล้าพูดต่อหน้าพ่อข้าเลย เรื่องแค่นี้จะมีอะไร ไม่ต้องไปใส่ใจ” หลี่เค่อโบกมือ

        นี่ก็คือผลลัพธ์ของการที่ท่านสร้างความคาดหวังทางจิตใจให้คนคนหนึ่งแล้ว ความคาดหวังของอีกฝ่ายที่มีต่อท่านคือ 100 ผลคือท่านมีแค่ 60 เช่นนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ใส่ใจอะไรเลย

        แต่ว่า ทหารเหล่านี้ที่หลี่เค่อยึดมา ก็เพราะว่าพวกเขาเกี่ยวข้องกับแผนการหลายอย่างของหลี่เค่อเช่นกัน เขาต่อบัลลังก์นั้นไม่ได้สนใจจริงๆ แต่เขาก็ไม่อยากจะให้ฮ่องเต้มาควบคุมเขาตามอำเภอใจ หลี่ซื่อหมินในประวัติศาสตร์สวรรคตในปีเจินกวนที่ 23 นั่นหมายความว่าพ่อของเขายังสามารถอยู่ในตำแหน่งได้อีก 14 ปี

        เวลาสิบสี่ปี เพียงพอให้หลี่เค่อรวบรวมกองกำลังที่สามารถให้เขาเป็นสุขได้ตลอดชีวิตแล้ว

        เจ้าเด็กหลี่จื้อนั่นอันที่จริงก็ยังใช้ได้ เพียงแต่อู่เจ๋อเทียนค่อนข้างจะน่ารำคาญ หากไม่ไหวจริงๆ หลี่เค่อถึงตอนนั้นก็จัดการอู่เจ๋อเทียนล่วงหน้าก็พอ

        “ขอรับ” ฮั่วกังไม่พูดอะไรอีก เตี้ยนเซี่ยทรงเป็นผู้ที่มีความสุขุมลุ่มลึกในพระอุระ คนภายนอกมองไม่เห็นส่วนลึกในพระทัยของเตี้ยนเซี่ย มีเพียงฮั่วกังเท่านั้นที่รู้ว่าเตี้ยนเซี่ยทรงมีพระปรีชาสามารถยิ่งใหญ่เพียงใด

        ส่วนทหารเหล่านี้นั้น ถึงแม้พวกเขาจะเป็นทหาร แต่เป็นทหารแล้วใครบ้างจะไม่มีสหายร่วมรบสองสามคน? ให้พวกเขาไปติดต่อสหายร่วมรบ แล้วก็ไปช่วยเหลือครอบครัวของสหายร่วมรบของพวกเขา ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน ทหารระบบฝู่ปิงกว่าหกร้อยกองทัพทั่วหล้าต้าถัง หลี่เค่อสามารถส่งอิทธิพลไปได้กว่าครึ่ง!

        ทหารระบบฝู่ปิงสี่พันกว่าคนนี้มาจากทั่วทุกหนทุกแห่งของต้าถัง ที่สำคัญคือเป็นทหารราบที่หลงเหลือมาจากการกวาดล้างทูเจี๋ยตะวันออก และการโจมตีถู่กู่ฮhun เป็นทหารชั้นยอดที่ถูกเกณฑ์มาจากทุกสารทิศของต้าถัง

        หลังจากออกจากที่นี่แล้ว หลี่เค่อก็กลับไปที่คฤหาสน์สู่หวางของตนเอง ตอนนี้เขายังอยู่ในสถานะถูกกักบริเวณ แน่นอนว่าไม่สามารถจากไปตามอำเภอใจได้ แต่การมาที่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่มีปัญหาอะไร

        ระหว่างทางกลับ หลี่เค่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มีของบางอย่างที่ตนเองก็ควรจะเตรียมการขึ้นมาแล้ว หลังจากกลับไปแล้ว ตนเองจะไปหาเครื่องพิมพ์บางเครื่องดู ว่าจะมีที่ใช้ได้หรือไม่ เขาได้ขนเครื่องพิมพ์สำรองสามเครื่องออกมาจากฝ่ายพลาธิการแล้วก่อนหน้านี้ ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือไม่

        ทำตั๋วแลกเงินออกมาก่อน รอจนกว่าจะเริ่มรับผู้ลี้ภัยและขอทานแล้ว ตั๋วแลกเงินเหล่านี้ก็จะมีประโยชน์แล้ว

        ตอนเย็น หลังอาหารเย็น เถียนเหมิงก็เดินเข้ามาในห้องหนังสือของหลี่เค่ออย่างรวดเร็ว

        “เป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่เค่อมองดูเถียนเหมิงแล้วถาม

        “ทูลเตี้ยนเซี่ย มีเพียงเจ๋อชงตูเว่ยจางสี่ที่เขียนรายงานฉบับหนึ่งส่งเข้าไปในเมือง คนอื่นไม่มีข่าวคราวใดๆ ส่งออกไปขอรับ” เถียนเหมิงกล่าวอย่างจริงจัง

        “ไม่เลว” หลี่เค่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เขาก็รู้ดีว่าตระกูลขุนนางเก่าแก่ก็ดูถูกทหารเหล่านี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรวบรวมพวกเขามาทำการปฏิบัติการระดับสูงอย่างการเป็นสายลับแล้ว

        อีกอย่าง นอกจากตระกูลจ่างซุนแล้วคนอื่นก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรกับหลี่เค่อ จะไปส่งคนมาจับตาดูหลี่เค่อโดยใช่เหตุได้อย่างไร ในใจของพวกเขาแล้ว หลี่เค่อเดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องจับตาดู ในใจของพวกเขา หลี่เค่อจัดอยู่ในประเภทที่ไม่ว่าจะทำอะไร ก็มองเห็นได้ทะลุปรุโปร่ง

        ณ ตำหนักเหลียงอี๋ หลี่ซื่อหมินเพิ่งจะทรงจัดการราชกิจเสร็จ ถึงแม้จะเข้าประชุมราชสำนักห้าวันครั้ง แต่ราชกิจจำนวนมากที่สะสมในแต่ละวันก็ยังคงต้องให้หลี่ซื่อหมินทรงจัดการด้วยพระองค์เอง ราชกิจไม่น้อยในชั่วขณะหนึ่งพระองค์ก็ไม่สามารถตัดสินพระทัยได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงยืดเยื้อต่อไปเรื่อยๆ

        “ทูลเกล้า! ฝ่าบาท เจ๋อชงตูเว่ยจางสี่มีฎีกาทูลเกล้าพ่ะย่ะค่ะ” ทหารองครักษ์ข้างนอกเอ่ยปาก

        “นำขึ้นมา” หลี่ซื่อหมินพลันทรงกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที วันนี้ทหารพิการประมาณ 5000 นายนั้นได้มอบให้หลี่เค่อไปแล้ว เจ๋อชงตูเว่ยจางสี่เคยเป็นผู้ตรวจการปู้เหลียงที่พระองค์ทรงเลือกไว้ เดิมทีความคิดคือให้เขารับผิดชอบการสืบสวนข่าวสารบางอย่าง แต่ในเมื่อหลี่เค่อต้องการ พระองค์ก็เลยย้ายจางสี่ไปให้โดยตรง

        พระองค์อยากจะทอดพระเนตรดูเหมือนกันว่า หลี่เค่อจัดการอย่างไร

        ทหารองครักษ์ข้างนอกก็นำรายงานเข้ามาอย่างรวดเร็ว

        หลี่ซื่อหมินโบกพระหัตถ์ เป็นสัญญาณให้ทหารองครักษ์ถอยลงไปแล้ว ก็ก้มพระพักตร์ลงทอดพระเนตรทันที เพียงแต่เมื่อเปิดออกแล้ว ยิ่งทอดพระเนตรสีพระพักตร์ของหลี่ซื่อหมินก็ยิ่งแปลกประหลาด พอทอดพระเนตรไปถึงตอนท้าย หลี่ซื่อหมินก็อดที่จะตบโต๊ะไม่ได้ “ดี!”

        ฉางหลินที่อยู่ไม่ไกลนักรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง? สู่หวางเตี้ยนเซี่ยทำให้ฝ่าบาททรงร้องดีรึ? ให้ตายสิ ครั้งแรกเลยนะ! หรือว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยจะทรงค้นพบสิริมงคลอะไรเข้า?

        หลังจากทอดพระเนตรจบหนึ่งรอบ หลี่ซื่อหมินก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็กลับไปเปิดดูตั้งแต่ต้นอีกครั้งเป็นรอบที่สอง

        ครั้งนี้หลี่ซื่อหมินทรงทอดพระเนตรช้าลง

        จนกระทั่งทอดพระเนตรจบรอบที่สอง พระองค์ถึงได้ถอนหายใจยาว ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทรงยื่นฎีกาในพระหัตถ์มาโดยตรง “ฉางหลิน มาดูสิ”

        ฉางหลินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงโค้งตัวคารวะถึงได้ใช้สองมือรับฎีกาที่หลี่ซื่อหมินทรงยื่นมา

        เมื่อเขาเห็นเนื้อหาข้างในชัดเจนแล้ว สีหน้าของฉางหลินทั้งคนก็พลันเปลี่ยนเป็นน่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง หลากหลายสีสัน นั่นช่างแปลกประหลาดเสียจริง

        นี่… เป็นคำพูดของสู่หวางเตี้ยนเซี่ยรึ? ปัญหา… ไม่ใช่สู่หวางเตี้ยนเซี่ยพูด จางสี่ก็พูดคำพูดแบบนี้ออกมาไม่ได้เช่นกัน เขายิ่งเป็นคนหยาบกระด้าง อ่านหนังสือก็ไม่เคยอ่านไม่กี่วัน

        “ดูจบแล้วรึ?” หลังจากที่ฉางหลินดูจบ หลี่ซื่อหมินก็อดที่จะตรัสถามไม่ได้

        “ทูลฝ่าบาท ดูจบแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ฉางหลินรีบกล่าว

        “นี่ก็คือโอรสของข้าหลี่ซื่อหมิน!” น้ำเสียงของหลี่ซื่อหมินมีความภาคภูมิใจอยู่บ้าง “สร้างจิตใจให้ฟ้าดิน สร้างชะตาให้ปวงประชา สืบต่อวิชาที่ขาดหายไปของปราชญ์ในอดีต และนำพาสันติสุขมาสู่หมื่นชั่วอายุคน!”

        “สู่หวางเตี้ยนเซี่ย ในพระอุระของพระองค์นั้นมีทั้งฟ้าและดินพ่ะย่ะค่ะ” ฉางหลินรีบตบม้าหนึ่งที