บทที่ 68 ในอุระมีหุบเหวลึก

        สี่ประโยคนี้ ยิ่งอ่านก็ยิ่งเข้าใจถึงความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ในนั้น ในตอนนี้หลี่ซื่อหมินก็ทรงตื่นเต้นอยู่บ้าง ถึงแม้คำพูดเหล่านี้หากแพร่ออกไป คาดว่าขุนนางเหล่านั้นคงจะเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ ใส่ความให้หลี่เค่อว่ามีเจตนาคิดก่อกบฏ

        แต่พูดตามตรง ในพระทัยของหลี่ซื่อหมินก็ทรงนับถืออยู่บ้าง เจ้าเด็กนี่ ดูเหมือนจะไม่ส่งเสียงอะไร แต่กลับมีฝีมืออยู่บ้าง! แค่คำพูดนี้ก็สามารถรวบรวมใจคนได้แล้ว หลี่ซื่อหมินทรงรู้สึกว่าพระองค์เองก็ทำไม่ได้

        “จริงสิ ฎีกาฉบับนั้น นำมาให้ข้า เจ้าอยู่ข้างๆ ให้คำแนะนำหน่อย” หลี่ซื่อหมินทรงนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็ตรัสขึ้นอีกครั้ง

        เมื่อนำฎีกากลับมาอีกครั้ง วางไว้หน้าโต๊ะ ฉางหลินก็ยืนอยู่ข้างกายพระองค์ หลี่ซื่อหมินทรงกลับมาอ่านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พระองค์ทรงอ่านครึ่งแรก

        “การวิเคราะห์ชนชั้นนี้ เจ้าคิดว่าเป็นอย่างไร?” หลังจากทรงทอดพระเนตรส่วนหน้าอย่างละเอียดสองสามรอบ หลี่ซื่อหมินก็อดที่จะตรัสถามอีกครั้งไม่ได้

        ฉางหลินยืนอยู่ข้างๆ อ่านไปพร้อมกับหลี่ซื่อหมิน คำถามของหลี่ซื่อหมิน ฉางหลินลองคิดดูอย่างละเอียด ยิ่งคิดก็ยิ่งตกใจ

        “สู่หวางเตี้ยนเซี่ย ชี้ตรงจุดกลางประเด็นพ่ะย่ะค่ะ” ฉางหลินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงให้การประเมิน แม่นยำ แม่นยำเกินไปแล้ว!

        “คำพูดนี้ชี้ตรงไปยังแก่นแท้ของเรื่องราว เรียกได้ว่าเปิดเปลือยความวุ่นวายของสังคม มองเห็นโครงสร้างบุคลากร โครงสร้างชนชั้นของทั้งประเทศได้อย่างชัดเจน” หลี่ซื่อหมินทรงให้การประเมิน “แต่ข้ามีความรู้สึกว่า เจ้าเด็กนี่ ยังพูดไม่หมดสิ้น”

        ฉางหลิน: “…” ฝ่าบาทของข้าเจ้าข้า แค่นี้พระองค์ยังจะบอกว่ายังพูดไม่หมดสิ้นอีกรึพ่ะย่ะค่ะ? คำพูดนี้หากแพร่ออกไป พระองค์ทรงเชื่อหรือไม่ว่าไม่รู้ว่าตระกูลขุนนางเก่าแก่กี่ตระกูล ขุนนางกี่คนจะต้องทูลถอดถอนสู่หวางเตี้ยนเซี่ย หากถอดถอนไม่สำเร็จพวกเขาแอบลงมือสังหารก็มีความเป็นไปได้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะสู่หวางเตี้ยนเซี่ยไม่ใช่รัชทายาท หากเป็นรัชทายาทล่ะก็ เขาได้ล่วงเกินทุกคนไปแล้ว!

        คำพูดนี้หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นพูด คาดว่าพระองค์คงจะต้องตัดสินโทษอีกฝ่ายว่าไม่เคารพเบื้องสูงแล้ว

        ถึงแม้ในนี้จะได้กันราชวงศ์ออกไปแล้ว แต่ฉางหลินกลับมีความรู้สึกอยู่เสมอว่า นั่นเป็นเพราะหลี่เค่อเองก็เป็นองค์ชาย หากเขาไม่ใช่องค์ชาย คาดว่าเรื่องนี้คงจะรุนแรงยิ่งกว่านี้

        “พูดตามตรง ตัวอักษรเหล่านี้ถึงแม้จะธรรมดา แต่สำหรับเจิ้นแล้ว ราวกับได้รับการเจิมศีรษะ! ทำให้เจิ้นมองเห็นอะไรหลายอย่างชัดเจนขึ้นในทันที และความหมายในคำพูดของเจ้าเด็กนี่ เกรงว่าก็คือการแยกแยะให้ชัดเจนว่าเขาต้องการจะร่วมมือกับใคร จัดการกับใคร” หลี่ซื่อหมินทรงทอดพระเนตรได้อย่างชัดเจน

        ในเมื่อหลี่เค่อต้องการจะรวบรวมใจของทหารเหล่านี้ นั่นก็หมายความว่าเขากับทหารเหล่านี้ยืนอยู่ข้างเดียวกัน เช่นนั้นการวิเคราะห์ชนชั้นเหล่านี้ก็ย่อมไม่ใช่เพื่อให้คนดูเฉยๆ

        “แล้วก็ความฝันเหล่านี้ของเขา เจ้าคิดว่าจะสามารถเป็นจริงได้หรือไม่?” หลี่ซื่อหมินหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตรัสถามขึ้นอีกครั้ง

        “ฝ่าบาททรงมุ่งมั่นตั้งใจปกครองบ้านเมือง ย่อมสามารถทำได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ” ฉางหลินกล่าวอย่างจริงจัง

        “เฮ้อ เจ้าก็อย่ามาปลอบใจข้าเลย ตั้งแต่ภัยพิบัติในปีเจินกวนที่สามและสี่ จนถึงปีเจินกวนที่เก้าในปีนี้ ดูเหมือนว่าใต้หล้าจะสงบสุขแล้ว ภัยพิบัติก็ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ในความเป็นจริงแล้วใต้หล้าก็ยังคงมีชาวบ้านมากมายที่ยังกินไม่อิ่มท้อง” หลี่ซื่อหมินทรงพระสรวลอย่างขื่นๆ ถึงแม้พระองค์จะเป็นฮ่องเต้ พระองค์ไม่กล้าพูดว่ารู้เรื่องราวทั่วหล้า แต่หลายเรื่องก็ยังคงทรงทราบดี

        ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ต่างก็ประโคมข่าวว่าตอนนี้คือยุคทองแห่งเจินกวน แต่ชาวบ้านของต้าถังทุกคนกินอิ่มท้องแล้วรึ? ยัง!

        “ฝ่าบาท การปกครองแคว้นใหญ่เปรียบดั่งการปรุงปลาเล็ก ตำแหน่งของพระองค์แตกต่างจากผู้อื่น เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ สู่หวางเตี้ยนเซี่ยเป็นเพียงเพราะยังเยาว์วัยคึกคะนอง ความฝันใครๆ ก็มี แต่การจะทำให้เป็นจริงได้นั้นต้องใช้ความพยายามอย่างใหญ่หลวง” ฉางหลินกล่าวทันที

        “เฮ้อ!” หลี่ซื่อหมินทรงถอนหายใจ แล้วก็กลับมาทอดพระเนตรฎีกาบนโต๊ะอีกครั้ง “เจ้าเด็กหลี่เค่อนี่ ดูเหมือนว่าข้ายังไม่เข้าใจเขาดีพอ สามารถพูดสิ่งเหล่านี้ออกมาได้ แสดงว่าหนังสือที่เขาอ่านมาไม่เลว เพียงแต่นิสัยบ้าระห่ำเกินไป บดบังข้อดีเหล่านี้ของเขาไปเท่านั้นเอง แต่โชคดีที่เจ้าเด็กนี่ในใจก็พอจะรู้ความอยู่บ้าง”

        “คำพูดนี้ของเขาหากไปพูดจาเหลวไหลข้างนอก ด้วยนิสัยแบบนั้นของเขา ไม่ช้าก็เร็วคงจะถูกคนเล่นงานจนตาย”

        ฉางหลินอ้าปากค้าง สีหน้าของเขาค่อนข้างจะแปลกประหลาดอยู่บ้าง คำพูดนี้ของฝ่าบาทพูดได้ไม่ผิด แต่ฉางหลินกลับมีความรู้สึกแปลกๆ อยู่เสมอ เพราะคนนอกย่อมมองเห็นได้ชัดเจน ฉางหลินลองคิดดูอย่างละเอียด สู่หวางเตี้ยนเซี่ย… เคยเสียเปรียบบ้างรึ? ดูเหมือนว่านอกจากจะโดนตีที่นี่กับฝ่าบาทแล้ว สู่หวางเตี้ยนเซี่ยก็ไม่เคยเสียเปรียบเลยนะ!

        และ ถึงแม้สู่หวางเตี้ยนเซี่ยจะโดนซ้อมที่นี่กับฝ่าบาท นั่นก็ได้บรรลุเป้าหมายของตนเองไปแล้ว เพียงแต่เป็นเพราะฝ่าบาททรงกริ้วจนทนไม่ไหว ถึงได้ลงมือซ้อมสู่หวางเตี้ยนเซี่ยเท่านั้นเอง ดังนั้น ท่านจะว่าสู่หวางเตี้ยนเซี่ยเสียเปรียบรึ?

        แต่คำพูดนี้ฉางหลินก็ไม่กล้าพูด

        “ฎีกาฉบับนี้เจ้าเก็บไว้ ห้ามมิให้ผู้ใดอ่านโดยเด็ดขาด” หลี่ซื่อหมินทรงยื่นฎีกาฉบับนี้ให้ฉางหลิน

        “พ่ะย่ะค่ะ!” ฉางหลินรีบยื่นมือรับมา

        หลังจากที่ฉางหลินไปเก็บฎีกาแล้ว หลี่ซื่อหมินก็ทอดพระเนตรไปข้างนอกไม่รู้ว่าทรงนึกถึงอะไรขึ้นมา ทรงพระสรวลแล้วส่ายพระพักตร์ “เจ้าเด็กเหม็นนี่ ข้าอยากดูสิว่าเจ้าจะวุ่นวายอะไรออกมาได้อีก จริงสิ จัดการหน่อย พรุ่งนี้ไปดูเขาที่นอกเมือง ไปอย่างเงียบๆ”

        ตอนนี้หลี่ซื่อหมินพลันอยากจะไปพบหลี่เค่ออย่างยิ่ง

        …

        ภายในคฤหาสน์สู่หวาง ฉางเล่อกำลังเดินเล่นอยู่ในสวน เดินมาถึงมุมหนึ่งข้างหน้า นางพลันได้ยินเสียงพูดคุยของนางกำนัลสองคน

        “ได้ยินมาหรือไม่? สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสบทความใหม่ออกมาอีกแล้ว ข้าต้องจดไว้”

        “บทความอะไร เจ้าลองว่ามาสิ”

        “เป็นช่างฝีมือที่สถานที่ก่อสร้างพูดมา สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสว่า สร้างจิตใจให้ฟ้าดิน สร้างชะตาให้ปวงประชา สืบต่อวิชาที่ขาดหายไปของปราชญ์ในอดีต และนำพาสันติสุขมาสู่หมื่นชั่วอายุคน!”

        “แล้วมีอีกไหม? มีอีกไหม! นี่พูดได้ดีเกินไปแล้ว ถึงแม้ข้าจะยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายเท่าไหร่ ข้าต้องหาเวลาไปขอความรู้จากอาจารย์ผู้สอนหนังสือ”

        “สู่หวางเตี้ยนเซี่ยยังตรัสอีกว่า ต้องทำให้คนธรรมดาอย่างพวกเรา ทุกคนกินอิ่มท้อง ทุกคนมีหนังสือให้อ่าน ทุกคนมีเสื้อผ้าอุ่นๆ มีบ้านให้อยู่!”

        “สู่หวางเตี้ยนเซี่ยยังตรัสอีกว่า พระองค์ทรงหวังว่าต้าถังวันหนึ่งจะสามารถทำได้ ไม่สมรสเชื่อมสัมพันธ์ ไม่จ่ายค่าปฏิกรรมสงคราม ไม่ยกดินแดน ไม่ส่งเครื่องราชบรรณาการ โอรสสวรรค์พิทักษ์ประตูชาติ กษัตริย์ยอมตายเพื่อแผ่นดิน”

        “ฮือๆๆ สู่หวางเตี้ยนเซี่ย! พระองค์ทรงดีต่อทาสอย่างพวกเราเกินไปแล้ว!”

        “อืม นี่คือสาเหตุที่ข้าต้องออกคำสั่งปกป้องสู่หวางเตี้ยนเซี่ย ข้าต้องรีบกลับไปจดไว้”

        “ข้าก็จะจดไว้เหมือนกัน! ในอนาคตจะส่งต่อให้ลูกหลานของข้า! สู่หวางเตี้ยนเซี่ยตรัสได้ดีเกินไปแล้ว!”

        “อืม ไปด้วยกัน” นางกำนัลสองคนรีบร้อนจากไป

        การประชาสัมพันธ์เป็นส่วนที่สำคัญอย่างยิ่ง จุดนี้ตอนที่หลี่เค่อเรียนอยู่ในองค์กรนั้นก็รู้แล้ว ดังนั้นเถียนเหมิงพวกเขาในขอบเขตอิทธิพลของหลี่เค่อ จึงมีระบบและแผนการประชาสัมพันธ์เป็นของตนเอง มีคนบางส่วนที่เชี่ยวชาญในการประชาสัมพันธ์เนื้อหาเหล่านี้ภายในขอบเขตอิทธิพลของหลี่เค่อเอง งานของพวกเขาก็คือสิ่งนี้

        ผู้มีความสามารถเหล่านี้ เถียนเหมิงได้ฝึกฝนมาไม่น้อย พวกเขาหลายครั้งก็จะทำหน้าที่เป็นวิทยากร บรรยายให้แก่คนที่มาใหม่

        นางกำนัลจากไปแล้ว และฉางเล่อที่ยืนอยู่ที่มุมกลับโง่งันไปแล้ว

        นางยืนตะลึงอยู่ที่เดิม พึมพำกับตนเอง ที่แท้นี่ก็คือความทะเยอทะยานของท่านรึพี่สาม?! เพียงแต่ว่าพี่สามท่านในอุระมีหุบเหวลึกแต่กลับไม่เคยบอกกล่าวแก่ผู้ใด

        ในขณะนี้องค์หญิงฉางเล่อหลี่ลี่จื้อกลับมีความคิดที่แปลกประหลาดขึ้นมา นางก้มหน้าลงมองดูมือเล็กๆ ที่บอบบางของตนเอง ในใจมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

        ตอนนี้นางไปเรียนรู้อย่างท่านอาของนาง องค์หญิงผิงหยางเจา ยังจะทันหรือไม่?

        เมื่อลองนึกถึงท่วงท่าที่สง่างามของท่านอาของนาง ถึงแม้นางตอนนั้นจะอายุเพียงสองขวบ ไม่มีความทรงจำแล้ว แต่นางก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับความสง่างามของท่านอามามากมาย นั่นไม่รู้ว่าเป็นเป้าหมายที่หญิงสาวในต้าถังกี่คนชื่นชม