บทที่ 69 กำเนิดตั๋วแลกเงิน

        หลี่เค่อย่อมไม่รู้ถึงความคิดของฉางเล่อ ตอนนี้หลังจากที่เขาจัดให้น้องสาวของตนเองเข้านอนแล้ว หลี่เค่อก็วิ่งไปยังสถานที่ที่วางแผงโซลาร์เซลล์อีกครั้ง อันที่จริงในคลังสินค้าในสมองนั้นมีเครื่องปั่นไฟดีเซลหรือเบนซินอยู่ แต่ของสิ่งนั้นต้องใช้น้ำมันเชื้อเพลิง

        ถึงแม้จะบอกว่าน้ำมันเชื้อเพลิงในคลังสินค้าก็มีสำรองอยู่ แต่เพราะว่าที่นี่เป็นเขตคลังสินค้าที่สำคัญ สถานที่สำรองน้ำมันเชื้อเพลิงอยู่ไกลมาก ที่สถานที่ที่ปลอดภัยอย่างยิ่งแห่งหนึ่งในเขตคลังสินค้ามีสถานีบริการน้ำมันภายในขนาดเล็กอยู่แห่งหนึ่ง

        และสถานที่แห่งนั้น หลี่เค่อก็ไม่รู้ว่าจะสามารถปลดล็อกได้หรือไม่ น้ำมันเชื้อเพลิงที่เก็บไว้ในอาคารมีเพียงแค่ในถังน้ำมันของเครื่องปั่นไฟเท่านั้นก็ใช้ได้ไม่นาน

        กลับกัน แผงโซลาร์เซลล์ของสิ่งนี้ไม่มีข้อจำกัดใดๆ ประกอบกับเครื่องสำรองไฟ UPS นี่ดีกว่าเครื่องปั่นไฟเยอะ

        เครื่องสำรองไฟสองชุดได้ชาร์จเต็มแล้ว หลี่เค่อนำเครื่องพิมพ์สำรองสามเครื่องที่ตนเองจัดเตรียมไว้แล้วออกมาทั้งหมด เครื่องพิมพ์สามเครื่องมีขนาดไม่ใหญ่นัก ล้วนแต่เป็นเครื่องพิมพ์เลเซอร์แบบที่ใช้ในสำนักงาน ในจำนวนนั้นมีหนึ่งเครื่องที่สามารถพิมพ์สีได้ อีกสองเครื่องสามารถพิมพ์ได้แค่ขาวดำ

        แต่เดิมทีหลี่เค่อก็ไม่ได้เตรียมจะพิมพ์สี

        เขาเปิดโน้ตบุ๊กรุ่นเก่านั้นก่อน จากนั้นก็เริ่มออกแบบโดยตรง อันที่จริงเดิมทีก็ไม่จำเป็นต้องออกแบบอะไรมาก ก็ตามขนาดประมาณธนบัตร 10 หยวนในยุคหลัง หลี่เค่อออกแบบมาสองสามชนิดราคา

        อย่างแรกเขาหาดอกไม้ดอกหนึ่งจากลวดลายในระบบมาเป็นพื้นหลัง พอดีกับที่เป็นดอกโบตั๋นที่คนต้าถังค่อนข้างจะชอบ จากนั้นก็เริ่มเขียนตัวอักษรลงไป

        ตั๋วแลกเงินเฉพาะสำหรับห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนแห่งจวนสู่หวางต้าถัง

        จากนั้นก็คือชนิดราคาคือ 1 ก้วน, 10 ก้วน, 100 ก้วนสามชนิดราคา ที่ใหญ่กว่านี้หลี่เค่อไม่ได้ตั้งไว้ ของชิ้นใหญ่ราคาแพงเหล่านั้น อันที่จริงคนที่สามารถซื้อได้ต่างก็ซื้อกันไปเกือบหมดแล้ว

        ไม่ใช่แค่เขียนอักษรฮั่น แต่ยังเขียนตัวเลขอารบิกด้วย ตัวเลขอารบิกในบรรดาพนักงานบัญชีทั้งหมดในจวนสู่หวางได้เรียนรู้กันหมดแล้ว รวมถึงระบบบัญชีคู่ก็กำลังดำเนินการอยู่

        ส่วนคนข้างนอกนั้น ไม่รู้จักก็ไม่เป็นไร พอเกี่ยวข้องกับเงินแล้วพวกเขาก็จะรู้จักเองในไม่ช้า อีกอย่าง ก็ยังมีอักษรฮั่นอยู่

        มุมซ้ายล่างก็เพิ่มประโยคว่า ฉีกขาดแก้ไขถือเป็นโมฆะ เข้าไปอีก มาอีกบรรทัดหนึ่งตัวอักษรเล็กๆ ตั๋วใบนี้จำกัดเฉพาะการบริโภคแลกเปลี่ยนในห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน

        อะไรที่ว่าพื้นที่เสียหายถึง 60% สามารถแลกคืนได้เต็มจำนวนอะไรนั่นหลี่เค่อก็ไม่ได้เตรียมไว้ ของสิ่งนี้ก็ไม่ใช่เงินตราใช่ไหมล่ะ?

        หลังจากออกแบบเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็ใช้กล้องที่มากับโน้ตบุ๊กถ่ายภาพตัวอักษรที่ประทับตราของเขาขึ้นไป หลังจากคัดลอกตัวอักษรใหม่อีกครั้งแล้ว ก็จัดวางลงไปบนนั้นด้วย

        ส่วนว่าจะสวยหรือไม่สวยนั้น หลี่เค่อไม่สนใจเลย

        หลังจากปรับขนาดของมันแล้ว กระดาษ A4 หนึ่งแผ่นพอดีกับที่จะสามารถวางลงไปได้อย่างเป็นระเบียบหกใบ หลี่เค่อถึงได้หยุดการปรับ

        จากนั้นก็นำกระดาษเฉพาะสำหรับทำเงินตราที่นำออกมาจากในคลังสินค้ามา ใช้มีดตัดกระดาษด้วยมือก่อนตัดให้เป็นขนาด A4 จากนั้นก็วางลงไปแล้วเริ่มพิมพ์ เมื่อแผ่นแรกพิมพ์ออกมาแล้ว หลี่เค่อก็หยิบขึ้นมาดู ไม่เลว! คุณภาพยอดเยี่ยม!

        คุณภาพของกระดาษไม่ต้องพูดถึง นี่มันป้องกันการปลอมแปลงในตัวอยู่แล้ว เพราะคนอื่นก็สร้างกระดาษคุณภาพระดับนี้ออกมาไม่ได้ อย่าว่าแต่ตอนนี้เลย ต่อให้เป็นยุคใหม่ในอีกพันกว่าปีข้างหน้า ประเทศทั่วโลกที่สามารถสร้างกระดาษเฉพาะสำหรับทำธนบัตรได้ก็มีเพียงไม่กี่ประเทศ

        เงินตราของประเทศส่วนใหญ่ล้วนแต่ว่าจ้างให้ผู้อื่นผลิต จีนก็ช่วยประเทศเล็กๆ หลายประเทศผลิตเงินตรามามากมาย เช่น ลาว ไทย เป็นต้น

        ตามหลักแล้วการพิมพ์สองด้านจะดีกว่า แต่หลี่เค่อขี้เกียจจะทำ นั่นประสิทธิภาพช้าเกินไป ด้านเดียวก็พอแล้ว ยุคนี้เดิมทีไม่มีใครสามารถปลอมแปลงได้ ดังนั้นด้านเดียวก็เพียงพอแล้ว

        ไม่ต้องพูดถึงกระดาษ แม้แต่ตัวอักษรที่พิมพ์ด้วยเลเซอร์เองก็เป็นสัญลักษณ์ป้องกันการปลอมแปลงชนิดหนึ่ง และลวดลายดอกโบตั๋นใต้ตัวอักษรก็สามารถทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ป้องกันการปลอมแปลงได้เช่นกัน

        ตั๋วแลกเงินที่พิมพ์ขาวดำออกมา ยืนยันว่าไม่มีปัญหาแล้ว หลี่เค่อก็เริ่มพิมพ์จำนวนมากโดยตรง

        จะว่าไปแล้ว นี่คาดว่าคงจะเป็นครั้งแรกที่หลี่เค่ออดนอนในต้าถัง ก่อนหน้านี้โดยพื้นฐานแล้วพอฟ้ามืดได้ไม่นานก็เข้านอนโดยตรงแล้ว

        จนกระทั่งทำเสร็จเกือบจะถึงยามจื่อ หลี่เค่อถึงได้ปิดของเหล่านี้ทั้งหมด ในห้องนี้ จำนวน “ตั๋วแลกเงิน” ที่พิมพ์ออกมามีมากเหลือเกิน

        นี่มัน “เงิน” ทั้งนั้น!

        เมื่อรีบกลับมาที่คฤหาสน์ของตนเอง วุ่นวายมาทั้งคืน หลี่เค่อก็เหนื่อยจริงๆ ที่สำคัญคือนั่งดูพิมพ์นั่นมันน่าเบื่อเกินไปแล้ว โน้ตบุ๊กเครื่องเก่านั่นช้าจะตายอยู่แล้ว สามารถเชื่อมต่อกับเครื่องพิมพ์ให้พิมพ์ได้ก็ไม่เลวแล้ว อย่างอื่นทำอะไรไม่ได้เลย

        วันรุ่งขึ้นหลี่เค่อตื่นสายอย่างหาได้ยาก ตอนที่เขาตื่นขึ้นมา ฉางเล่อพวกนางก็กินข้าวเช้าเสร็จกันหมดแล้ว

        หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จแล้ว หลี่เค่อก็ให้เถียนเหมิงพาคนไปยังห้องนั้น

        ตั๋วแลกเงินที่พิมพ์ออกมาเมื่อวานนี้หลี่เค่อได้แยกเก็บไว้แล้ว

        “ให้คนตัดตั๋วแลกเงินเหล่านี้ออกมาทีละใบ” หลี่เค่อชี้ไปที่ตั๋วแลกเงินแล้วกล่าว เครื่องตัดกระดาษด้วยมือสองสามเครื่องหลี่เค่อก็ได้ขนออกมาแล้ว

        “ขอรับ!” เถียนเหมิงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง เขาไม่รู้ว่าเตี้ยนเซี่ยไปเอาของเหล่านี้มาจากที่ไหน แต่ก็ไม่เป็นไรแล้ว ของวิเศษของเตี้ยนเซี่ยมีมากเกินไปแล้ว อย่างเช่นเตี้ยนเซี่ยที่ทรงแข็งแกร่งมีพลกำลัง มีพระปรีชาสามารถยิ่งใหญ่ มีความองอาจผึ่งผาย มีความสามารถในการปกครองบ้านเมือง หล่อเหลาราวกับต้นไม้หยก ต้องลม มีมาดสง่างาม หล่อเหลาเอาการ องอาจผึ่งผย อ่อนโยนสุภาพ อ้อ นี่ไม่ถูกขีดทิ้ง บุรุษที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ย่อมต้องมีคนแปลกหน้าผู้มีความสามารถมากมายติดตามเตี้ยนเซี่ย การมีของวิเศษเช่นนี้เป็นเรื่องปกติ

        “จริงสิ หลังจากตัดเสร็จแล้ว ก็ให้สรุปยอดด้วย” หลี่เค่อกำชับอีกครั้ง

        “ขอรับ!”

        น่าเสียดายที่ งานพิมพ์นี้คนอื่นก็ไม่สามารถทำแทนตนเองได้ มิเช่นนั้นแล้ว หลี่เค่อก็จะยิ่งสบายขึ้น แต่หลี่เค่อครุ่นคิดว่าตนเองควรจะหา-สายไฟจากในคลังสำรองมาหน่อย ลากสายไฟมาที่ห้องหนังสือของตนเอง ถึงตอนนั้นก็ทำงานในคฤหาสน์โดยตรง นานๆ ทีก็ดูสักหน่อยก็พอแล้ว

        ที่ไม่ให้คนอื่นทำแทนนั้น ไม่ใช่ว่าหลี่เค่อไม่ไว้ใจคนเหล่านี้ คนเหล่านี้จะไม่เปิดเผยความลับใดๆ ของหลี่เค่อ คาดว่าหลี่เค่อในใจของพวกเขาคงจะไม่แตกต่างจากเทพเจ้าแล้ว ที่สำคัญคือ ของสิ่งนี้หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นมา พวกเขาไม่เข้าใจ ก็ง่ายที่จะเสียหาย หลี่เค่อที่ใช้ได้ก็มีแค่สามเครื่องนี้เท่านั้น

        ดังนั้นเขาลงมือทำเองจะดีกว่า

        การตัดนั้นค่อนข้างง่าย เพราะเครื่องตัดกระดาษแบบใช้แรงงานคนนั้น ครั้งหนึ่งสามารถตัดกระดาษขาวได้หลายสิบหลายร้อยแผ่น ขอเพียงแค่เล็งให้ตรงก็พอแล้ว ส่วนขอบของตั๋วแลกเงินถูกตัดไปบ้างก็ไม่มีอะไร ของสิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดขนาดนั้น

        ประมาณเกือบจะถึงตอนเที่ยง เถียนเหมิงก็กลับมาแล้ว

        “กราบทูลเตี้ยนเซี่ย ตั๋วแลกเงินทั้งหมดได้ตัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว และข้าได้สรุปยอดแล้วขอรับ ชนิดราคา 100 ก้วนมีทั้งหมด 2238 ใบ ชนิดราคา 10 ก้วนมีทั้งหมด 2568 ใบ ชนิดราคา 1 ก้วนมีทั้งหมด 4572 ใบ” เถียนเหมิงรายงาน

        เมื่อวานหลี่เค่อพิมพ์เดิมทีก็ไม่ได้นับ แต่ตอนนี้พอเถียนเหมิงสรุปยอด หลี่เค่อก็คำนวณในใจคร่าวๆ กระดาษหนึ่งแผ่นคือ 6 ใบ นั่นหมายความว่าเมื่อวานเขาพิมพ์ไปประมาณ 1563 แผ่น

        เฮ้อ เพิ่งจะพิมพ์ไปแค่นี้เอง ต้องรู้ไว้ว่ากระดาษเงินตราที่วางอยู่ในคลังสินค้านั้นล้วนแต่เป็นกระดาษขนาดใหญ่ที่ใช้ในเครื่องพิมพ์ขนาดใหญ่ ที่ตนเองตัดมาก็เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของ A4 เท่านั้น

        และกระดาษเหล่านี้ เทียบเท่ากับเงินประมาณ 250,000 ก้วน! ชีวิตของการพิมพ์เงินช่างเรียบง่ายไร้สีสันเช่นนี้! เฮ้อ น่าเบื่อ! น่าเบื่อเกินไปแล้ว! ถึงแม้ตอนนี้มันจะยังใช้เป็นเงินไม่ได้ แต่สักวันหนึ่งมันจะสามารถใช้เป็นเงินได้!

        “เถียนเหมิง พรุ่งนี้เปิดตัวแผนสมาชิกนั่น กระตุ้นให้ทุกคนฝากเงินเข้าบัญชีสมาชิกของห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียน! ให้ตั๋วแลกเงินแบบนี้แก่พวกเขาโดยตรง!” หลี่เค่อยิ้มแหยๆ

        “ขอรับ!” เถียนเหมิงพยักหน้าขานรับทันที