บทที่ 70 นี่น่ะรึคือการกักบริเวณของเจ้า

       “แต่ว่าเตี้ยนเซี่ย หากอีกฝ่ายไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมระบบสมาชิกของเราจะทำอย่างไรขอรับ?” เถียนเหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

        “เจ้าโง่รึเปล่า อย่างแรก พรุ่งนี้ที่ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนให้ติดประกาศไปเลย บอกไปว่าเพราะเมื่อสองสามวันก่อน เพราะบุตรชายของกั๋วกงคนหนึ่งซื้อของแล้วไม่ได้พกเงินมาพอ ตอนที่พวกเราไปเก็บเงินที่จวน อีกฝ่ายกลับเปลี่ยนใจไม่ยอมรับ อยากจะคืนสินค้า บอกว่าสินค้าของพวกเราแพงเกินไป ดังนั้นต่อไปนี้การขายของ จะรับแต่เงินสดเท่านั้น”

        “และ ห้างสรรพสินค้าโหย่วเจียนจะไม่รับผ้าไหมเจี้ยนและของทดแทนอื่นๆ อีกต่อไป เพราะเทคโนโลยีการผลิตแพรพรรณของพวกเราเองนั้นสูงส่งมาก ผ้าไหมเจี้ยนเหล่านี้พวกเราดูถูก ดังนั้นพวกเราจึงรับแต่เหรียญทองแดง”

        “หลังจากติดประกาศแล้ว วันรุ่งขึ้นก็เริ่มแนะนำให้แขกเข้าร่วมระบบสมาชิกของเรา ใครก็ตามที่เข้าร่วมเป็นสมาชิกของเรา เวลาซื้อของจะได้รับส่วนลด 5% และยังมีบริการส่งของถึงบ้าน คืนและเปลี่ยนสินค้าฟรี การเข้าร่วมเป็นสมาชิก ต้องฝากเงินเริ่มต้นหนึ่งหมื่นก้วน” หลี่เค่อกลอกตาไปมา แผนพิสดารของเขานั้นมีมากเกินไปแล้ว

        การตลาดในยุคหลังเหล่านี้ คนในยุคนี้จะไปเคยเห็นได้อย่างไร

        หลี่เค่อถือโอกาสสอนบทเรียนให้เถียนเหมิง หลังจากที่เถียนเหมิงฟังบรรยายจบแล้ว สายตาที่เขามองหลี่เค่อก็เหมือนกับกำลังมองเง็กเซียนฮ่องเต้

        “เตี้ยนเซี่ย พระองค์ทรงเก่งกาจเกินไปแล้วขอรับ! ข้าคิดว่าหลายปีมานี้พระองค์ก็แค่ไม่ได้ทรงทำการค้า หากพระองค์ทรงทำการค้าแล้ว พ่อค้าทั่วหล้าคงจะต้องอดตายกันหมด” เถียนเหมิงตบม้า

        “เอาล่ะ ก็มีแต่เจ้าที่เข้าใจ รีบไปทำงานเถอะ! จริงสิ น้องสาวของข้าทำอะไรกันอยู่?” หลี่เค่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม

        “เตี้ยนเซี่ยทั้งหลายกำลังเล่นอยู่ในสวนขอรับ” เถียนเหมิงรีบกล่าว

        “วันนี้อารมณ์ดี! พาน้องสาวของข้าไปเที่ยวชมธรรมชาติในฤดูใบไม้ผลิ ข้าจำได้ว่าริมแม่น้ำเว่ยหญ้าเขียวแล้วใช่ไหม” หลี่เค่อถาม

        “ใช่แล้วขอรับ!”

        “ไป! วันนี้ไปเดินเล่นชมธรรมชาติ ปิ้งย่าง!” หลี่เค่อโบกมือ

        “ข้าจะให้คนไปเตรียมการ!” เถียนเหมิงวิ่งไปอย่างรวดเร็ว

        ของอย่างปิ้งย่างนี้หลี่เค่อทำออกมานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้เพราะเครื่องปรุงไม่ครบ ดังนั้นรสชาติถึงแม้จะไม่เลว แต่ก็ไม่อร่อยเท่ากับยุคหลัง และตอนนี้หลี่เค่อก็ใจกว้างขึ้นแล้ว ท้ายที่สุดแล้วในห้องครัวที่จัดหาอาหารให้คนหลายพันคน ของสำรองอย่างเครื่องปรุงเหล่านี้ หากจัดหาให้แค่หลี่เค่อคนเดียว นั่นก็เพียงพอให้เขาสุรุ่ยสุร่ายไปได้อีกนาน

        เถียนเหมิงให้ห้องครัวหลังไปเตรียมการแล้ว และทางด้านหลี่เค่อนี้ย่อมต้องไปพบฉางเล่อพวกนางก่อน

        “พวกเจ้าทุกคนเตรียมตัว วันนี้พี่สามจะพาพวกเจ้าไปเดินเล่นชมธรรมชาติ” หลี่เค่อโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ แล้วกล่าว

        “โอ้! เยี่ยมไปเลย! จะได้ออกไปเที่ยวแล้ว!” จิ้นหยาง เฉิงหยาง เกาหยาง เด็กสาวเหล่านี้ดีใจที่สุด พวกนางในวัยนี้ก็เป็นวัยที่ชอบเล่นอยู่แล้ว ปกติก็ได้แต่อยู่ในวัง มาอยู่ที่นี่กับหลี่เค่อสองวัน พวกนางไม่รู้ว่าดีใจมากแค่ไหน ได้เห็นของที่ไม่เคยเห็นมากมายที่นี่ของพี่สาม และยังได้กินของอร่อยๆ ที่ไม่เคยกินมาก่อนอีกมากมาย!

        ตอนนี้พี่สามยังจะพาพวกนางไปเที่ยวชมธรรมชาติในฤดูใบไม้ผลิ จะไม่ดีใจได้อย่างไร?

        วันนี้อากาศดีมาก และอุณหภูมิก็กำลังพอดี หลี่เค่อคาดคะเนดูแล้ว คาดว่าคงจะประมาณสิบแปดสิบเก้าองศา ข้าวสาลีฤดูหนาวในนาโดยรอบได้กลับมาสวมใส่สีเขียวอีกครั้งแล้ว ต้องยอมรับว่า คนจีนต่อการทำนานั้นฝังลึกอยู่ในกระดูก เช่น ระบบหลายอย่างของต้าถังยุคหลังก็ยังคงใช้อยู่

        เช่น ระบบการปลูกหมุนเวียนของข้าวสาลีฤดูหนาว ในนาใกล้เคียงฉางอันโดยพื้นฐานแล้วล้วนแต่เป็นข้าวสาลีฤดูหนาว สามารถทำได้ปีละสองครั้ง รวมถึงมณฑลเหอหนานก็เช่นกัน และในช่วงเวลานี้ในนาเล็กๆ ของชาวนาบางคนก็เริ่มปลูกผักกาดขาวฤดูใบไม้ผลิแล้ว

        ดังนั้น ทิวทัศน์ภายนอกตอนนี้ยังคงสวยงามมาก บนที่ราบแม่น้ำเว่ยเกือบจะถูกปูด้วยพรมสีเขียวแล้ว ฤดูใบไม้ผลิได้เริ่มฟื้นคืนชีพแล้ว

        ระหว่างทางไปยังสถานที่เดินเล่นชมธรรมชาติในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง เด็กสาวส่วนใหญ่ยังคงดีใจมาก ถึงแม้พวกนางจะนั่งอยู่ในรถม้าค่อนข้างจะกระเด้งกระดอน แต่ก็มีองค์หญิงที่โตกว่าหน่อยสองสามองค์เลือกที่จะขี่ม้า เช่น ฉางเล่อ อวี้จาง และอื่นๆ และในขณะนี้ฉางเล่อขี่ม้าขนานไปกับหลี่เค่อ สีหน้าแปลกประหลาดมองดูหลี่เค่อ

        “ลี่จื้อ เป็นอะไรไปรึ?” หลี่เค่อรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง บนตัวข้ามีอะไรติดอยู่รึ?

        “ไม่มีอะไรเพคะ ก็แค่ พี่สามข้ามีคำถามหนึ่งอยากจะถามท่าน” ฉางเล่อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว

        “เจ้าว่ามาสิ” หลี่เค่อพยักหน้า

        “พี่สาม ท่านว่าข้าฝึกยุทธ์ได้หรือไม่เพคะ?” ฉางเล่อถามคำถามที่หลี่เค่อไม่เคยคาดคิดมาก่อน

        “ฝึกยุทธ์รึ?” หลี่เค่อถึงกับมึนงงไป ฉางเล่อที่ปกติอ่อนโยนดั่งสายน้ำ เหตุใดจู่ๆ ถึงได้ถามคำถามเช่นนี้

        “ใช่เพคะ ข้าอยากจะฝึกยุทธ์ พี่สามท่านคิดว่าได้หรือไม่เพคะ?” ฉางเล่อกระพริบตาโตแล้วถาม

        “ได้ก็คือได้ แต่ว่าการฝึกยุทธ์นั้นลำบากมาก แต่ถ้าเจ้าอดทนไม่ไหวก็ไม่เป็นไร ก็ถือว่าเป็นการเสริมสร้างร่างกาย เจ้าทุกวันเรียนอะไรเย็บปักถักร้อยอะไรนั่น เสียสายตาเกินไป ต่อไปนี้ก็ทำให้น้อยลงหน่อย อะไรชุดแต่งงานอะไรนั่นก็ให้ช่างปักไปปักสิ เจ้าดึงดันทำเอง เจ้าดูสิว่าองค์หญิงมีกี่คนที่ปักชุดแต่งงานเอง” หลี่เค่อยิ้ม กล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

        แน่นอนว่า สายตาของพี่สามย่อมแตกต่างไปเสมอ นี่คือโลกทัศน์ของพี่สามรึ? เขาไม่เคยคิดเลยว่าสตรีควรจะเรียนรู้ “คติสอนสตรี” สตรีควรจะอยู่ในห้องนอน สตรีควรจะดูแลสามีอบรมสั่งสอนบุตร

        สิ่งที่เขาคิดนั้นเป็นสิ่งที่คนอื่นไม่อาจจะคิดได้เสมอ

        “ข้าอยากจะลองดู” ฉางเล่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวอย่างจริงจัง

        “เอ่อ…” หลี่เค่อชะงักไป แล้วก็ค่อนข้างตะลึงไป

        “เป็นอะไรไปรึเพคะ? พี่สามคิดว่าข้าอดทนไม่ไหวรึ?” คิ้วของฉางเล่อเลิกขึ้น

        “ไม่ใช่ พี่สามกำลังคิดอยู่ว่า พี่สามจะต้องโดนตีสักกี่ทีถึงจะทำให้เสด็จพ่อหายกริ้วได้” หลี่เค่อกำลังครุ่นคิดหาทางออกของตนเองอย่างขมขื่น ราชาที่แท้จริงล้วนแต่คิดหาข้ออ้างไว้ล่วงหน้า!

        “พรืด…” ฉางเล่อทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมาโดยตรง สมแล้วที่เป็นพี่สาม การคิดปัญหานั้นไม่เคยเป็นไปตามกฎเกณฑ์เลย ฉางเล่ออดที่จะกระเง้ากระงอดไม่ได้ “พี่สาม เป็นข้าที่ฝึกยุทธ์ อาเยี่ยจะตีท่านทำไมกันเพคะ”

        “เพราะว่าเจ้ามาอยู่ที่นี่กับข้าแล้วถึงได้มีความคิดนี้ขึ้นมา ที่นั่นกับพ่อแล้ว ย่อมต้องคิดว่าเจ้าได้รับอิทธิพลจากข้า ดังนั้นข้าก็คงจะหนีไม่พ้นการโดนซ้อม” หลี่เค่อกล่าวด้วยใบหน้าที่เศร้าสร้อย

        “ฮ่าๆๆๆ เช่นนั้นน้องก็ต้องขอบคุณพี่สามท่านแล้ว” ฉางเล่อหาได้ยากที่จะหัวเราะลั่นออกมา ประสานมือคารวะหลี่เค่อ

        หลี่เค่อ: “…”

        “เจ้าไม่ควรจะสงสารพี่สามรึ?!” หลี่เค่อจงใจร้องโหยหวน “อวี้จาง ตงหยาง พวกเจ้าสองคนมาตัดสินให้พี่สามที”

        อวี้จางและตงหยางที่เลือกขี่ม้าเช่นกันเดิมทีก็ถูกเสียงหัวเราะลั่นของฉางเลอดึงดูดความสนใจไปแล้ว ท้ายที่สุดแล้วพี่หญิงฉางเล่อในสายตาของพวกนางนั้น อ่อนโยนน่ารักเสมอ ถึงแม้จะหัวเราะก็ยังหัวเราะไม่ออกเสียง ท่วงท่าสง่างามอ่อนโยน ท่าทางเช่นนี้ก็มีแต่ตอนเด็กเท่านั้น

        “พี่สาม พี่หญิงใหญ่เป็นอะไรไปรึเพคะ?” หญิงสาวทั้งสองรีบเข้ามาใกล้ทันที

        หลี่เค่อรีบเล่าคำพูดเมื่อครู่ของฉางเล่อให้ฟัง

        “หา? นี่ เช่นนั้นพี่สามท่านก็อดทนหน่อยนะเพคะ อย่างไรเสียพี่สามท่านก็หนังหนา” ตงหยางกล่าวพร้อมรอยยิ้มแหยๆ ทันที

        …

        ขณะที่หลี่เค่อกำลังหยอกล้อกับน้องสาวสองสามคนอยู่ คฤหาสน์สู่หวางนอกเมือง กองทหารม้ากองหนึ่งก็มาถึงที่นี่อย่างรวดเร็ว หลี่ซื่อหมินที่ลงจากม้าที่หน้าประตูก็ได้พบกับเถียนเหมิงที่ได้ยินเสียงรีบออกมาต้อนรับแล้ว

        เถียนเหมิงอีกเดี๋ยวก็ต้องเข้าเมือง ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะตามหลี่เค่อไปด้วย แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าฝ่าบาทจะเสด็จมา

        หลังจากคารวะแล้ว หลี่ซื่อหมินก็โบกพระหัตถ์ “ตามสบาย หลี่เค่อเล่า?”

        “เอ่อ… ทูลฝ่าบาท เตี้ยนเซี่ยพระองค์ทรงพาองค์หญิงทุกพระองค์ไปเที่ยวชมธรรมชาติในฤดูใบไม้ผลิแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เถียนเหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงเอ่ยปากอย่างระมัดระวัง

        หลี่ซื่อหมินที่เดิมทีทรงอารมณ์ดีอยู่ พอได้ยินเช่นนี้ โทสะก็พลันเริ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกแล้ว ดีล่ะเจ้าลูกทรพี ข้าให้เจ้ากักบริเวณ เจ้าก็กักบริเวณเช่นนี้สินะ?! ข้าทุกวันอยู่ในวังเหนื่อยแทบตายตรวจฎีกา จัดการแผ่นดินต้าถังให้พวกเจ้า ก็เพื่อให้เจ้ากินดื่มเที่ยวเล่นรึ?!

        “พาข้าไปหาเขา!” หลี่ซื่อหมินตรัสอย่างกริ้วๆ

        “พ่ะย่ะค่ะ…” เถียนเหมิงจะทำอย่างไรได้? เขาก็ร้อนใจมากเช่นกัน!

********************************

เดี๋ยววันนี้มีแถมให้อีก 10 ตอนนะคะ minibunny