บทที่ 71 ชีวิตเยี่ยงนี้ดีกว่าเซียนเสียอีก

        หลี่เค่อพวกนางเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางอย่างราบรื่น ทิวทัศน์ที่นี่ไม่เลวเลย เป็นพื้นที่รกร้างที่ไม่สามารถบุกเบิกเป็นที่นาได้ แต่กลับสามารถเติบโตเป็นวัชพืชและอื่นๆ ได้ วัชพืชที่เพิ่งจะแตกหน่อในฤดูใบไม้ผลิทำให้บริเวณโดยรอบเริ่มกลายเป็นสีเขียวขจี ต้นหลิวโดยรอบก็เริ่มแตกหน่อสีเขียว เริ่มแตกกิ่งก้านอย่างต่อเนื่อง

        หลังจากมาถึงที่นี่แล้ว ทหารองครักษ์บางคนก็เริ่มจัดเก็บข้าวของทันที เช่น นำโต๊ะไม้ เก้าอี้ไม้ที่สามารถประกอบได้มาประกอบเข้าด้วยกันแล้วจัดวางไว้ที่นี่ เตาเหล็กสองเตาที่ช่างเหล็กทำเสร็จแล้วก็ถูกยกลงมาจากรถม้า

        และจิ้นหยางพวกนางก็ย่อมต้องลงมาจากรถม้าเช่นกัน แม่น้ำเว่ยที่นี่ค่อนข้างจะราบเรียบ สามารถลงไปที่ริมแม่น้ำได้โดยตรง

        “พวกเจ้าสองสามคนคอยดูแลองค์หญิงน้อยสองสามองค์ พวกนางไปเล่นริมแม่น้ำได้ แต่ห้ามลงน้ำ!” หลี่เค่อสั่งการทหารองครักษ์ข้างๆ

        “ขอรับ!”

        เป็นจริงดังคาด พอลงจากรถม้าจิ้นหยางพวกนางก็โห่ร้องด้วยความดีใจ เริ่มวิ่งเล่นไปทั่ว เฉิงหยางกับเกาหยางพวกนางสองสามคนที่อายุยังน้อยก็เป็นเช่นนี้กันหมด ฉางเล่อพวกนางถึงแม้จะไม่ได้วิ่งเล่นไปทั่ว แต่เห็นได้ชัดว่า สภาพแวดล้อมโดยรอบนี้ก็ทำให้นางรู้สึกสดชื่นเบิกบานใจอยู่บ้าง

        ทิวทัศน์อาจจะไม่ได้สวยงามอะไรมากนัก แต่ทุ่งกว้างเช่นนี้กลับให้ความรู้สึกที่สวยงามอย่างยิ่ง

        “พี่สาม ที่นี่สวยงามเกินไปแล้วเพคะ!” องค์หญิงชิงเหอที่อยู่ไม่ไกลจากหลี่เค่อพลันกล่าวขึ้นมาอย่างกล้าหาญ

        หลี่เค่อรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง อันที่จริงชิงเหอไม่ค่อยจะพูดจาอะไรมากนัก นิสัยของนางเย็นชา หลี่เค่อเคยคิดว่านางเป็นโรคซึมเศร้า ต่อมาก็พบว่านางไม่น่าจะเป็นโรคซึมเศร้า อาจจะเป็นเพราะเรื่องบางอย่างในวังที่ส่งผลต่อบุคลิกของนาง

        สองวันนี้ที่พักอยู่ที่นี่ หลี่เค่อก็พบว่านิสัยของชิงเหอเปิดเผยขึ้นมาบ้างแล้ว ท้ายที่สุดแล้วนางก็เพิ่งจะเป็นแค่เด็กสาววัยแปดเก้าขวบเท่านั้น

        “อืม อันที่จริงที่นี่ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย ต้าถังของเราใหญ่โตเกินไป ทางทิศตะวันออกสุดคือชายฝั่งทะเลยาวนับหมื่นลี้ ทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลไม่มีที่สิ้นสุด ในทะเลยังมีปลาวาฬที่ใหญ่กว่าเรือเสียอีก! ทางทิศเหนือคือทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ทุ่งหญ้าสีเขียวมรกตราวกับพรมสีเขียว ส่วนทางทิศตะวันตกก็มีภูเขาหิมะที่สูงตระหง่าน อย่างเช่นแม่น้ำแยงซีและแม่น้ำเหลืองที่เราเห็นกัน ต้นกำเนิดก็คือหิมะบนภูเขาหิมะอันกว้างใหญ่ในซีอวี้ที่ละลายรวมตัวกัน แม่น้ำนับหมื่นสายสุดท้ายก็รวมตัวกันกลายเป็นแม่น้ำสายใหญ่” หลี่เค่อยิ้ม

        “แม่น้ำแยงซีรึเพคะ?” ชิงเหอรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “พี่สาม แม่น้ำแยงซีคือแม่น้ำสายไหนหรือเพคะ?”

        “โอ้ แม่น้ำแยงซีก็คือแม่น้ำเจียง!” หลี่เค่อยิ้มแล้วพยักหน้า “เพราะมันยาวเกินไป พี่สามก็เลยเรียกมันว่าแม่น้ำแยงซีและข้าคิดว่าในอนาคตอาจจะมีแม่น้ำสายใหญ่อีกมาก ดังนั้นมีชื่อเรียกแยกกันจะดีกว่า”

        “โอ้ ข้าเข้าใจแล้วเพคะ! พี่สามช่างมีความรู้เสียจริง!” ชิงเหอเบิกตาโตแล้วพยักหน้า

        ในต้าถัง ไม่มีคำเรียกขานว่าแม่น้ำแยงซี แม่น้ำเหลืองกลับมีแล้ว คำเรียกขานแม่น้ำเหลืองที่เก่าแก่ที่สุดมาจากราชวงศ์ฮั่น ในต้าถังถึงได้ค่อยๆ ได้รับการยอมรับจากผู้คน

        และคำเรียกขานของแม่น้ำแยงซีมีเพียงคำเดียวคือ เจียง! ตั้งแต่โบราณกาลมา หรือก็คือตั้งแต่สมัยโบราณมาจนถึงยุคต้าถังนี้ อักษรเจียงเป็นคำที่ใช้เรียกเฉพาะ ก็คือหมายถึงแม่น้ำแยงซี อันที่จริงตอนแรกเหอก็เป็นคำที่ใช้เรียกเฉพาะแม่น้ำเหลืองเช่นกัน ที่เหลือล้วนแต่เรียกว่าสุ่ย

        เช่น แม่น้ำเว่ย อันที่จริงคำเรียกขานอย่างเป็นทางการคือเว่ยสุ่ย

        แต่ตอนนี้แม่น้ำหลายสายก็เรียกเหอแล้ว และเจียงก็ยังคงเป็นคำที่ใช้เรียกเฉพาะ

        “พี่สาม พี่สาม ท่านบอกว่าในทะเลมีปลาที่ใหญ่กว่าเรืออีก เป็นเรื่องจริงหรือเพคะ?” จิ้นหยางที่อยู่ไม่ไกลนักก็ได้ยินเช่นกัน รีบวิ่งมาถามอย่างสงสัยทันที

        “แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง” หลี่เค่อยิ้มแล้วพยักหน้า “เจ้าไม่เคยได้ยินบทเซียวเหยาโหยวที่จวงจื่อเขียนไว้รึ ทางทิศเหนืออันมืดมิดมีปลา นามของมันคือคุน คุนนั้นใหญ่โต หม้อเดียวตุ๋นไม่พอ…”

        “พี่สาม…” ฉางเล่อที่อยู่ข้างๆ กระเง้ากระงอด “ท่านอย่าสอนมั่วๆ สิเพคะ”

        “แค่กๆ ปากพาไป” หลี่เค่อกระแอมสองที แล้วจึงกล่าวอย่างจริงจัง “อันที่จริงปลาชนิดนี้เรียกว่าปลาวาฬ”

        “พี่สาม อร่อยไหมเพคะ?” จิ้นหยางพลันดวงตาเป็นประกายแล้วถาม

        หลี่เค่อ: “…” คำถามนี้ของเจ้าทำข้าจนมุมแล้ว ข้ายังไม่เคยกินปลาวาฬจริงๆ

        “โธ่เอ๊ย ซื่อจื่อเจ้าโง่เกินไปแล้ว เจ้าลองคิดดูสิ ปลาใหญ่กว่าเรือ จะมีใครจับได้เล่า! นั่นก็ย่อมต้องไม่มีใครเคยกินสิเพคะ!” เกาหยางที่อยู่ข้างๆ รีบโวยวายขึ้นมาทันที

        “เช่นนั้นพวกเราก็สร้างเรือที่ใหญ่กว่าสิเพคะ! เรือที่ใหญ่กว่าวังของอาเยี่ย!” จิ้นหยางใช้สองมือทำท่าทางที่ใหญ่โตมโหฬาร

        เจ้าพูดได้มีเหตุผลมาก! แน่นอนว่าคำพูดของเด็กน้อยถึงจะเป็นสัจธรรม!

        “นั่น… นั่นก็จับไม่ได้! มันหนีได้!” เกาหยางกลอกตาไปมาแล้วกล่าว

        “เอาล่ะๆ พวกเจ้าสองคนอย่าเถียงกันเลย พวกเรามาเล่นว่าวกันเถอะ!” หลันหลิงดึงเด็กน้อยทั้งสองแล้วกล่าวอย่างยิ้มแย้ม

        ตอนที่พวกนางมาวันนี้ พี่สามได้เตรียมว่าวที่สวยงามไว้ให้พวกนางมากมาย เด็กน้อยสองสามคนต่อว่าวเหล่านี้ล้วนแต่สนใจอย่างยิ่ง

        เมื่อมองดูจิ้นหยางและเกาหยางพวกนางสองสามคนที่ถูกพาไปเล่นว่าว หลี่เค่อก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ฮู เด็กน้อยปัญหาเยอะเกินไปก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

        “เกาหยาง พวกเจ้านั่งกันก่อน พี่สามจะไปทำบาร์บีคิวให้พวกเจ้า” หลี่เค่อตรงไปที่นั่นกับทหารองครักษ์จัดการกับเตาปิ้งย่าง เตาปิ้งย่างนี้ก็ไม่ได้แตกต่างจากเตาปิ้งย่างในยุคใหม่มากนัก นี่ก็ไม่ได้มีเทคโนโลยีอะไรมากนัก ถ่านไม้ถึงแม้จะนำมาด้วย แต่ถ่านไม้จะจุดไฟค่อนข้างจะลำบากหน่อย โชคดีที่สมัยโบราณก็ไม่ได้มีข้อจำกัดเรื่องการก่อไฟอะไร

        สิ่งเหล่านี้มีทหารองครักษ์ไปจุดไฟทำถ่าน คาดว่าเกือบจะถึงตอนเที่ยงก็คงจะเรียบร้อย

        ถึงแม้จะเป็นอากาศที่ผ่านวันเช็งเม้งไปแล้ว ไม่ร้อน แต่แดดตอนเที่ยงก็ยังคงแรงมาก เพื่อป้องกันการถูกแดดเผา ทหารองครักษ์สองสามคนก็ได้กางผ้าไหมผืนใหญ่ออกมา ทำเป็นหลังคาบังแดด

        คนทางใต้หลายคนพอไปทางเหนือแล้ว เพราะไม่ร้อน ก็เลยไม่ได้ทำมาตรการป้องกันแดด คิดว่าไม่เป็นไร อันที่จริงในภาคเหนือ ถึงแม้ท่านจะรู้สึกเย็นสบายมาก หากเป็นวันฟ้าโปร่งแดดแรงมาก การป้องกันแดดก็ยังคงต้องทำ ง่ายที่จะถูกแดดเผา

        ทางนั้นลูกศิษย์ช่างไม้สองสามคนที่ตามมาก็ได้ประกอบเก้าอี้เอนที่ทำจากไม้ที่ถอดชิ้นส่วนได้ขึ้นมาแล้ว เก้าอี้เอนที่ทำจากไม้เหล่านี้ตอนที่ออกแบบก็คือโครงสร้างสลักเดือย ก็เพื่อความสะดวกในการพกพา หลี่เค่อเตรียมตัวจะออกไปท่องเที่ยวมานานแล้ว เก้าอี้เอนนี้ย่อมต้องเตรียมไว้ให้พร้อม

        นอกจากนี้แล้ว หยางอันหนิงและคนอื่นๆ ที่ออกมากับหลี่เค่อพวกเขาก็ได้นำกู่ฉิน กู่เจิง ผีผา ขลุ่ยยาวออกมาแล้ว สี่คนสี่เครื่องดนตรี

        ตั้งแต่ที่หลี่เค่อมอบการเรียบเรียงดนตรีให้พวกนางแล้ว พวกนางก็ค้นคว้าเรื่องนี้มาโดยตลอด ก็คือบทเพลงหนึ่งบทเพลงส่วนที่แตกต่างกันไปใช้เครื่องดนตรีที่แตกต่างกันแสดงออกมา เพื่อให้ได้ความรู้สึกที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ไม่ใช่การบรรเลงพร้อมกันอย่างเรียบง่าย

        สองสามวันนี้พวกนางได้ลองมาไม่น้อยแล้ว ก็พอจะมีผลสำเร็จอยู่บ้าง

        ทางนั้นพ่อครัวสองคนที่ตามมาก็ได้จุดกองไฟขึ้นมาแล้ว วางกาต้มน้ำไว้ข้างบนต้มน้ำ จากนั้นก็เริ่มชงชาให้ทุกคน

        นอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนอย่างสบายๆ แสงแดดส่องลงมาทำให้คนรู้สึกอบอุ่นจนอยากจะนอนหลับ บนโต๊ะไม้ข้างๆ มีถ้วยชาใสวางอยู่ กลิ่นหอมของชาลอยมาแตะจมูก และข้างๆ ยังมีเสียงฉินที่หยางอันหนิงพวกนางบรรเลงอยู่ เสียงหัวเราะคิกคักของจิ้นหยาง เกาหยางพวกนางที่กำลังเล่นสนุกดังเข้ามาในหูไม่ขาดสาย เสียงเกือกม้าของทหารองครักษ์ที่อยู่ไกลออกไปถึงแม้จะค่อนข้างวุ่นวาย แต่กลับเพิ่มบรรยากาศของชีวิตชีวาเข้าไปอีก

        ชีวิตแบบนี้ สุขสบายใจเกินไปแล้ว! หลี่เค่อหลับตาลง ในปากฮัมเพลงเบาๆ จิ๊จิ๊ ชีวิตแบบนี้ สบายเกินไปแล้ว

        “ฮ่าๆ ชีวิตแบบนี้ สบายใจจริง ต่อให้เอาตำแหน่งฮ่องเต้มาแลกก็ไม่ยอม!” หลี่เค่อนอนอยู่บนเก้าอี้ กล่าวเสียงดังอย่างเกียจคร้าน รอบๆ ล้วนแต่เป็นคนของตนเอง จะไปกลัวอะไร!