บทที่ 72 ให้ตายสิ!

        หลี่เค่อนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนอย่างสบายใจ เพียงแต่เขาไม่เห็นว่า หลี่ซื่อหมินได้เสด็จลงจากหลังม้าด้วยสีพระพักตร์ดำคล้ำแล้ว

        จะโทษว่าไม่มีใครเตือนเขาก็ไม่ได้ ที่สำคัญคือทิศทางที่พวกเขามานั้น พอดีต้องข้ามเนินเล็กๆ ลูกหนึ่ง ตอนที่หลี่ซื่อหมินเสด็จมานั้นทรงพาคนมาไม่มากนัก ทหารองครักษ์จำนวนมากต่างก็ถูกทิ้งไว้ไกลออกไปเพื่อทำการคุ้มกัน และก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามาใกล้

        และตอนที่หลี่ซื่อหมินเสด็จมาถึงเบื้องหน้า ก็ไม่ได้ทรงให้ม้าควบมา

        ตอนที่พระองค์ทรงข้ามเนินเล็กๆ มานั้น คนทางด้านนี้พอเห็นแล้วกำลังจะคารวะ ก็ถูกหลี่ซื่อหมินทรงห้ามไว้แล้ว

        เดิมทีระหว่างทางที่เสด็จมานั้น หลี่ซื่อหมินก็ไม่ได้ทรงกริ้วขนาดนั้นแล้ว ตอนที่พระองค์ทรงให้เจ้าเด็กนี่กักบริเวณที่คฤหาสน์สู่หวางนอกเมืองฉางอันนั้น ก็ไม่ได้ทรงหวังว่าเขาจะสามารถกักบริเวณอย่างเชื่อฟังได้

        ปัญหาคือคิดก็ส่วนคิด พอมาถึงที่เกิดเหตุแล้ว พระองค์ก็ทรงกริ้วจนทนไม่ไหว ที่สำคัญคือ ข้าเห็นว่าเมื่อวานเจ้าทำตัวไม่เลว วันนี้ก็เลยอยากจะมาดูเจ้าหน่อย ข้ามาดูเจ้าแล้ว เจ้ากลับกำลังสบายใจอยู่งั้นรึ? นี่จะทนได้รึ?

        “เตี้ยนเซี่ย ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วเจ้าค่ะ” หยางอันหนิงที่อยู่ข้างกายหลี่เค่อทนไม่ไหวเตือนขึ้นมาเบาๆ

        “เป็นไปไม่ได้! พ่อข้ายังคงปวดหัวกับราชกิจอะไรก็ไม่รู้อยู่ในวัง จะมีเวลามาที่นี่ของข้าได้อย่างไร” หลี่เค่อโบกมือ

        “อาเยี่ย!” ทางนั้นจิ้นหยางและเกาหยางที่กำลังเล่นสนุกอยู่ก็ได้ตะโกนร้องแล้วพุ่งเข้ามา

        “เฮะๆ เจ้าสองคนก็หลอกข้าด้วยสินะ” หลี่เค่อยิ้มแหยๆ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

        เสียงตะคอกกึกก้องของหลี่ซื่อหมินดังขึ้น “หลี่เค่อ!”

        “พรืด…” หลี่เค่อถูกน้ำลายของตนเองสำลักโดยตรง เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนอย่างทุลักทุเล แต่เก้าอี้เอนนี้ลุกขึ้นค่อนข้างจะลำบากหน่อย หลี่เค่อก็รีบร้อน เลยถูกขาของตนเองสะดุดเข้าโดยตรง ทั้งคนล้มลงกับพื้น

        “คิกๆ… พี่สามท่านโง่จัง!” ท่าทางที่ทุลักทุเลของหลี่เค่อทำให้จิ้นหยาง เกาหยางพวกนางที่อยู่ข้างๆ หัวเราะออกมาโดยตรง

        หลี่เค่อที่ลุกขึ้นจากพื้นก็ได้เห็นหลี่ซื่อหมินที่หน้าดำคล้ำโดยตรง แต่เสียงหัวเราะของจิ้นหยางและเกาหยางข้างๆ กลับเตือนสติหลี่เค่อขึ้นมาทันที

        ใช่แล้ว! ข้ามีน้องสาวมากมายขนาดนี้อยู่ที่นี่ ข้าจะกลัวอะไร?! เชอะ ก็แค่พ่อเฒ่าหลี่ซื่อหมิน จะไปมีอะไรน่ากลัว

        “โธ่ ท่านพ่อ ท่านมาแล้วรึพ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อมีสีหน้าผ่อนคลาย แล้วก็ทักทายหลี่ซื่อหมินอย่างสบายๆ

        หลี่ซื่อหมินหรี่พระเนตรลง เจ้าเด็กนี่ไม่ปกติแล้ว เมื่อครู่ยังทุลักทุเลอยู่เลย นี่จู่ๆ ก็กลับมาผยองขึ้นมารึ? ใครให้ความกล้าเขากัน?

        “หลี่เค่อ ข้าให้เจ้ากักบริเวณ เจ้าก็กักบริเวณเช่นนี้รึ?!” หลี่ซื่อหมินทำพระพักตร์เคร่งขรึม ตรัสเสียงเคร่ง

        “โธ่! ท่านพ่อ ขอประทานอภัย ลูกลืมไปแล้ว! ตอนนี้ลูกจะกลับเดี๋ยวนี้ ทุกคนเก็บข้าวของ กลับบ้าน กลับบ้าน!” หลี่เค่อกล่าวเสียงดัง

        “อาเยี่ย!” x3 จิ้นหยาง เกาหยาง เฉิงหยาง สามคนที่อายุยังน้อยที่สุดก็ตรงไปหาหลี่ซื่อหมินทันที

        “โอ๋! อาเยี่ยอยู่นี่แล้ว” บนพระพักตร์ของหลี่ซื่อหมินพลันปรากฏรอยยิ้มเต็มไปหมด โดยเฉพาะซื่อจื่อที่วิ่งเร็วที่สุด ขาเล็กๆ สั้น แต่กลับวิ่งตึกๆ หลี่ซื่อหมินรีบย่อตัวลง อุ้มซื่อจื่อขึ้นมาโดยตรง

        “อาเยี่ย! ท่านอย่ากักบริเวณพี่สามเลยนะเพคะ! พี่สามดีต่อพวกเรามาก!”

        “ใช่แล้วเพคะอาเยี่ย ข้ายังจะให้พี่สามเล่นกับข้าอยู่เลย!” เกาหยางตามมาติดๆ

        “อาเยี่ย อาเยี่ย ข้าชอบท่านมากเลยนะเพคะ ข้าก็ชอบพี่สามมากเหมือนกัน แต่ถ้าท่านกักบริเวณพี่สาม ท่าน… ท่านก็จะกลายเป็นคนไม่ดี!” เฉิงหยางตามมาอีกครั้ง

        “อาเยี่ย อาเยี่ย!” อันคังและซินซิงสองคนที่อายุมากกว่าเกาหยางและเฉิงหยางเพียงหนึ่งปีก็วิ่งมาเช่นกัน

        ทันใดนั้นหลี่ซื่อหมินก็ถูกเด็กสาวห้าคนล้อมไว้

        “อาเยี่ย ท่านเป็นคนไม่ดีไม่ได้นะเพคะ! ถ้าเป็นคนไม่ดีซื่อจื่อก็จะไม่ชอบท่านแล้ว!” จิ้นหยางวัยสองขวบกว่ากล้าหาญที่สุด ยื่นมือออกไปดึงเคราของหลี่ซื่อหมินโดยตรงแล้ว

        “โอ๊ยๆ ไม่แล้ว ไม่แล้ว อาเยี่ยไม่เป็นคนไม่ดี ไม่เป็นคนไม่ดี” ในพระโอษฐ์ของหลี่ซื่อหมินถึงแม้จะทรงร้อง “โอ๊ยๆ” แต่กลับทรงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

        ฮ่าๆๆๆ! เมื่อเห็นภาพนี้หลี่เค่อก็หัวเราะลั่นอยู่ในใจ เฒ่าหลี่ท่านก็มีวันนี้ด้วยรึ? ส่งน้องสาวมาให้ข้าใช่ไหม?! ท่านคิดว่าน้องสาวสิบสี่คนจะทำให้ข้าปวดหัวได้รึ?! ฮ่าๆๆๆ! เฒ่าหลี่ท่านคำนวณพลาดเกินไปแล้ว!

        ต่อไปนี้ข้าหลี่เค่อก็จะมีบอดี้การ์ดสิบสี่คน! เท้าสะเอว! สุดยอด!

        “ข้ารู้แล้วว่าอาเยี่ยดีที่สุด! เฮะๆ! จุ๊บ!” จิ้นหยางอย่าได้เห็นว่ายังเล็ก แต่กลับรู้ความที่สุด ชมหลี่ซื่อหมินหนึ่งประโยค แล้วก็ใช้สองมือโอบคอหลี่ซื่อหมินหอมแก้มพระองค์ไปฟอดหนึ่ง

        “จุ๊บ!” เกาหยาง เฉิงหยาง และอันคัง และซินซิงก็ตามมาทันที แต่ละคนหอมแก้มหลี่ซื่อหมินไปฟอดหนึ่ง

        เฒ่าหลี่คนนั้นช่างมีความสุขเสียจริง ทั้งองค์แทบจะยิ้มจนเอวคด หากไม่ใช่เพราะตอนนี้ร่างกายของพระองค์ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว คาดว่าเฒ่าหลี่คงจะอุ้มเด็กสาวห้าคนขึ้นมาได้พร้อมกัน

        ฮ่าๆๆ! หลี่เค่อสะใจเกินไปแล้ว เขายืนอยู่ที่นั่นยิ่งกระหยิ่มใจมากขึ้น สีหน้าก็ยิ่งเหิมเกริมมากขึ้น ฉางเล่อ อวี้จางพวกนางมองดูท่าทางเหมือนคนได้ทีขี่แพะไล่ของหลี่เค่อ ก็แทบจะหัวเราะออกมา อย่าว่าแต่องค์หญิงสองสามองค์เลย แม้แต่นางกำเหล่านั้น หยางอันหนิงพวกนางต่างก็ก้มหน้ากลั้นหัวเราะ

        ที่สำคัญคือสีหน้าของหลี่เค่อนั่น… น่าโดนตีเกินไปแล้ว พูดให้ฟังดูไม่ดีหน่อย ก็คือประเภทที่อาศัยอำนาจคนอื่น…

        สุดท้ายฉางเล่อทนไม่ไหวจริงๆ แอบเดินไปข้างหน้าสองก้าว แล้วก็ยกขาขึ้นเตะเบาๆ ที่ข้างเท้าของหลี่เค่อ รอจนหลี่เค่อหันกลับมา ฉางเล่อก็กระซิบเสียงเบา “พี่สาม…สำรวมหน่อย”

        “แค่กๆ…” หลี่เค่อกลับมาได้สติทันที ประมาทไปแล้ว! เกือบจะโดนเฒ่าหลี่เห็นเข้า โชคดี โชคดี! โชคดีที่ข้ามีองครักษ์น้อยสิบสี่คน การคุ้มครองนี้ช่างปลอดภัยเสียจริง รอบด้านทุกมุม

        เฒ่าหลี่ เฒ่าหลี่ ท่านโดนควบคุมแล้วสินะ เฮะๆ นี่แค่ห้าคนนะ ยังมีแก้วตาดวงใจของท่านอีกเก้าคนที่ยังไม่ทันได้ออกแรงเลย!

        “มาๆๆ พวกเจ้าสองสามคน รีบปล่อยอาเยี่ย มาให้อาเยี่ยนั่งพัก” เมื่อคิดถึงตรงนี้ สีหน้าของหลี่เค่อก็เปลี่ยนไปทันที รีบเดินไปข้างหน้าสองก้าว อุ้มเฉิงหยางที่อยู่ตรงหน้าเขาก่อน วางไว้ข้างๆ แล้วก็เดินเข้าไปข้างในอีกสองก้าว โค้งตัวลงประคองหลี่ซื่อหมินขึ้นมา

        เมื่อเงยเปลือกตาขึ้นทอดพระเนตรหลี่เค่อแวบหนึ่ง ก็ยังใช้ได้ รู้จักกาลเทศะ รู้จักรุกและถอย ตอนนี้ดูแล้ว ก็ไม่ได้ทรงกริ้วขนาดนั้นแล้ว

        หลี่ซื่อหมินทรงคิดในใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็ทรงคล้อยตามการกระทำของหลี่เค่อ ยื่นพระหัตถ์ออกไปอุ้มจิ้นหยางที่เล็กที่สุดขึ้นมา แล้วก็ทรงลุกขึ้นยืน ถึงได้ตรัสอย่างไม่สบอารมณ์ “เอาล่ะ เจ้าก็อย่าแสดงแล้ว กลับอะไรกลับ”

        “เฮะๆ ขอบพระทัยท่านพ่อ” หลี่เค่อกล่าวขอบคุณโดยตรง ยิ้มแหยๆ แล้วตามไป

        หลี่ซื่อหมินเสด็จไปยังบริเวณใกล้เคียงเก้าอี้เอนที่หลี่เค่อนั่งเมื่อครู่ ก็ประทับอุ้มจิ้นหยางนั่งลงไป

        “อาเยี่ยปล่อยข้าลง ข้าจะไปเล่นว่าว” จิ้นหยางเห็นหลี่ซื่อหมินทรงวางลงแล้ว และก็ไม่ให้หลี่เค่อกลับไปแล้ว ก็พลันไม่สนใจอ้อมกอดของหลี่ซื่อหมินอีกต่อไป กล่าวอย่างรวดเร็ว

        “เจ้าซื่อจื่อน้อยนี่ เร็วขนาดนี้ก็เบื่ออาเยี่ยแล้วใช่ไหม?” หลี่ซื่อหมินบีบจมูกเล็กๆ ของนางแล้วตรัส

        “จะเป็นไปได้อย่างไร อาเยี่ยในใจของข้าดีที่สุดตลอดไป!” จิ้นหยางทิ้งท้ายประโยคปลอบใจเฒ่าหลี่ไว้ แล้วก็หันหลังวิ่งไปเล่นว่าวอย่างเด็ดเดี่ยว

        หลี่ซื่อหมินเอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนไม้ โยกไปโยกมา เจ้าเด็กนี่ในเรื่องความเพลิดเพลินนี้ช่างจับจุดได้ดีจริงๆ นี่คงจะเป็นเขาประดิษฐ์ขึ้นมาอีกแล้ว

        “มา บรรเลงดนตรีต่อ ร่ายรำต่อ!” หลี่เค่อโบกมือโดยตรง กล่าวเสียงดัง ท่าทางนั้น เป็นมืออาชีพยิ่งกว่าฉางหลินเสียอีก ราวกับเป็นลูกสมุนโดยแท้