บทที่ 73 ทำให้ทุกคนตกตะลึงอย่างเงียบๆ

        ท่าทางของหลี่เค่อทำให้หยางอันหนิงพวกนางต่างก็เอามือปิดปากแอบหัวเราะสองที แล้วจึงกลับไปนั่งลงที่ตำแหน่งของตนเองอีกครั้ง จากนั้นเสียงดนตรีที่อ่อนโยนก็ดังขึ้นอีกครั้ง

        “ท่านพ่อ ท่านดื่มชา” หลี่เค่อวิ่งไปข้างๆ นำชาที่ชงเสร็จแล้วถ้วยหนึ่งมาถวาย

        “อืม” หลี่ซื่อหมินทรงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วจึงทรงรับถ้วยชาในมือของหลี่เค่อมา

        ฉางหลิน: “…” เตี้ยนเซี่ย ท่านแย่งงานของข้าไปแล้ว

        แต่ว่า เขาจะพูดอะไรได้อีกเล่า? ก็ได้แต่อยู่ข้างๆ อย่างเชื่อฟังสิ

        หลี่ซื่อหมินทรงยกถ้วยชาขึ้นดื่มหนึ่งอึก ใบชาที่ขมเล็กน้อยเข้าปากแล้วนุ่มนวลยาวนาน ในไม่ช้ากลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของใบชาก็หลงเหลืออยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน รสชาตินี้… หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรหลี่เค่ออย่างประหลาดใจ “นี่ก็คือชาคั่วที่เจ้าทำขึ้นมารึ?”

        “พ่ะย่ะค่ะ ท่านพ่อ นี่ถึงจะเป็นวิธีการดื่มชาที่ถูกต้อง ลูกคิดว่าวิธีการดื่มชาก่อนหน้านี้ของต้าถังเรานั้นหยาบกระด้างเกินไป และยังบดบังรสชาติดั้งเดิมของใบชาไปหมดแล้ว” หลี่เค่อรีบพยักหน้า

        วิธีการดื่มชาก่อนหน้านี้ของต้าถัง… พูดลำบาก ค่อนข้างจะคล้ายกับชานมของชนเผ่ามองโกลในยุคหลัง ก็คือโยนใบชาลงไปในน้ำต้ม จากนั้นก็เติมนม เติมเกลืออีก… อย่างไรเสียก็มีของสารพัดอย่างโยนลงไปในนั้น รสชาตินั้น ช่างเถอะ อย่างไรเสียหลี่เค่อก็เคยดื่มไปสองครั้งแล้วก็ไม่เคยดื่มอีกเลย

        “ไม่เลว ส่งเข้าวังไปสองสามจิน” หลี่ซื่อหมินทรงพยักหน้า

        หลี่เค่อ: “…” พ่อของข้า ถึงแม้ของสิ่งนี้จะไม่มีค่าอะไร แต่สองสามจิน… นั่นก็มากเกินไปแล้วกระมัง แต่เขาก็ไม่กล้าโต้แย้ง ช่างเถอะๆ เสียทรัพย์เพื่อเลี่ยงภัย เปลี่ยนมุมมองคิดดู หลังจากที่เฒ่าหลี่ดื่มแล้ว ย่อมต้องมีบางเวลาที่จะให้ขุนนางของเขาเหล่านั้นได้ลิ้มลอง เฒ่าหลี่ก็คือพรีเซนเตอร์ดีๆ นี่เอง

        พอคิดได้เช่นนี้…

        “ท่านพ่อ สองสามจินลูกคิดว่าไม่น่าจะพอ เช่นนี้แล้วกัน ลูกจะให้คนส่งชาหลากหลายชนิดไปให้พระองค์ ที่นี่ของลูกได้วิจัยและพัฒนาชาเขียว ชาขาว ชาแดง ชาหวง ชาอู่หลง และชาอื่นๆ ออกมาแล้ว ชาดำก็ไม่เลว แต่การผลิตชาดำค่อนข้างจะยุ่งยากซับซ้อน ยิ่งปีเก่ายิ่งดี ปีหน้าก็จะมีที่ดีกว่าแล้ว ลูกจะให้พระองค์ได้ลิ้มลองทั้งหมด แต่ละชนิดก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง” หลี่เค่อกล่าวอย่างใจกว้าง

        “โย่ว? วันนี้ใจกว้างขนาดนี้เลยรึ?” หลี่ซื่อหมินเงยพระพักตร์ขึ้นทอดพระเนตรหลี่เค่อแวบหนึ่ง

        “ดูท่านพูดเข้าสิ พระองค์คือท่านพ่อของลูก ลูกกตัญญูต่อพ่อ เป็นสัจธรรม!” หลี่เค่อกล่าวอย่างสบายๆ

        “อืม” หลี่ซื่อหมินทรงจิบชาหนึ่งอึก รสชาติดีจริงๆ อร่อยกว่าชาเมื่อก่อนเยอะ

        “เก้าอี้ตัวนี้ก็เป็นเจ้าประดิษฐ์ขึ้นมารึ?” หลี่ซื่อหมินทอดพระเนตรเขาเรียบๆ แล้วตรัสถาม

        “พ่ะย่ะค่ะ เป็นอย่างไรบ้าง? ไม่เลวกระมัง?” หลี่เค่อยิ้มกริ่มแล้วลากเก้าอี้เอนอีกตัวหนึ่งมาจากข้างๆ วางขนานกับหลี่ซื่อหมินโดยตรง แล้วก็เอนตัวลงนอนตามไปด้วย สองคนก็นอนหันหน้าไปทางริมฝั่งแม่น้ำเว่ย มองดูทิวทัศน์ไกลออกไป

        ไกลออกไป องค์หญิงที่อายุค่อนข้างมากสองสามองค์รวมตัวกันอยู่

        “พี่หญิงฉางเล่อ พี่สามเก่งกาจเกินไปแล้ว ไม่กลัวอาเยี่ยซ้อมเลย” องค์หญิงหลินชวนกระซิบเสียงเบา

        “นี่เจ้าก็ไม่เข้าใจแล้วสิ พี่สามอะไรก็กลัว คาดว่าคงจะมีแต่ไม่กลัวโดนตี พอไม่กลัวโดนตีแล้ว จะไปมีอะไรน่ากลัวอีก” องค์หญิงปาหลิงเบ้ปาก

        “พี่หญิงปาหลิงพูดถูก ตอนเด็กข้าเคยเห็นพี่สามโดนตีครั้งหนึ่ง ตอนนั้นพี่สามร้องเสียงดังน่าสงสารมาก ตอนนั้นข้าตกใจแทบแย่ ใครจะไปรู้ว่าพอพี่สามก้นหายดีแล้ว ก็ไปก่อเรื่องอีก แล้วก็โดนอาเยี่ยตีอีก” องค์หญิงผู่อันพูดถึงเรื่องนี้ก็ยังใจหายไม่หาย

        ในใจของฉางเล่อแอบหัวเราะ น่าสงสารรึ? พวกเจ้าไม่เข้าใจพี่สามเกินไปแล้ว พี่สามยิ่งร้องเสียงดังน่าสงสาร นั่นแหละคือยิ่งไม่เจ็บ ตอนที่โดนตีหนักที่สุด พี่สามแม้แต่เสียงก็ไม่ออกมา

        ฉางเล่ออดที่จะนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่หลี่เค่อขัดขวางการแต่งงานของนางไม่ได้ ตอนนั้นฉางเล่อก็อยู่ที่นั่นด้วย ตอนนั้นเสื้อผ้าข้างนอกของหลี่เค่อถูกเลือดซึมจนย้อมเป็นสีแดงไปแล้ว แต่นางยืนงงคือไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยสักแอะ ตอนนั้นนางร้องไห้จนน่าสงสารไปหมดแล้ว

        “เฮะๆ อันที่จริงพี่สามก็ยังคงเก่งกาจอยู่ดี เมื่อครู่ข้าก็เตรียมจะขึ้นไปออดอ้อนแล้ว” องค์หญิงตงหยางยิ้มแหยๆ สองทีแล้วกล่าว

        “เอาล่ะ พวกเราอีกเดี๋ยวค่อยดูสถานการณ์แล้วค่อยทำแล้วกัน ไม่รู้อาเยี่ยวันนี้ทำไมถึงจู่ๆ ก็วิ่งมาอีกแล้ว” ฉางเล่อก็กระซิบเสียงเบาเช่นกัน

        “อื้มๆๆ” สองสามคนต่างก็พยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง ที่นี่ของพี่สามสนุกขนาดนี้ จะปล่อยให้พี่สามถูกกักบริเวณได้อย่างไร

        …

        “เมื่อวานเจ้าคิดอย่างไร?” หลี่ซื่อหมินทรงจิบชาสองอึก เอนกายอยู่บนเก้าอี้เอนโยกไปมา ทอดพระเนตรดูทุ่งนาสีเขียวที่ไกลออกไปแล้วตรัสถาม

        “คิดอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? คำพูดเหล่านั้นรึ?” หลี่เค่อแกล้งถาม

        “ใช่” หลี่ซื่อหมินทรงพยักหน้า

        “ไม่ได้คิดอะไรพ่ะย่ะค่ะ ความฝันก็เป็นได้แค่ความฝัน” หลี่เค่อกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เรื่องบางอย่าง ยุคหลังในอีกพันกว่าปีข้างหน้าก็ยังไม่เป็นจริง นั่นคือความพยายามของคนเท่าไหร่กัน? เขาหลี่เค่อมีความสามารถอะไร

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        หลี่เค่อมีประโยคเดียวก็สามารถทำให้พระองค์ทรงกริ้วได้แล้ว เสียแรงที่ข้าเมื่อวานดูคำพูดของเจ้า ยังดูจนเลือดร้อนพลุ่งพล่าน ผลคือเจ้ากลับมาบอกข้าว่า ความฝันก็เป็นได้แค่ความฝันรึ?

        ข้าตลอดทางคิดคำพูดมานับไม่ถ้วน เตรียมจะมาพูดเกลี้ยกล่อมเจ้าสักหน่อย ผลคือเจ้ากลับมาบอกข้าว่า ความฝันก็เป็นได้แค่ความฝัน?!

        แต่หลี่ซื่อหมินก็ทรงอดทนไว้ ที่สำคัญคือพระองค์ผู้เป็นฮ่องเต้จะไปยุยงให้หลี่เค่อไปทำเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?

        “แล้วเจ้าทำไมถึงคิดเช่นนี้?” หลี่ซื่อหมินตรัสถามอีกครั้ง

        “ก่อนหน้านี้ตอนที่ตรวจตราบริเวณรอบๆ ฉางอัน ที่ด่านถงกวนทางนั้นมองไกลไปยังฉางอัน สามารถเห็นชาวบ้านที่กำลังทำงานอยู่ จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกขึ้นมา” หลี่เค่อถอนหายใจ

        “โอ้? ว่ามาสิ” หลี่ซื่อหมินทรงประหลาดใจอยู่บ้าง ทรงสนพระทัยขึ้นมา

        “ยอดเขาดั่งชุมนุม คลื่นลมดั่งพิโรธ ถนนด่านถงกวนระหว่างภูเขาและแม่น้ำ มองไปยังเมืองหลวงทิศตะวันตก จิตใจลังเล สถานที่แห่งความเศร้า ผ่านที่ที่ฉินและฮั่นเคยอยู่ วังหมื่นหลังล้วนกลายเป็นดิน รุ่งเรือง ราษฎรทุกข์เข็ญ ล่มสลาย ราษฎรทุกข์เข็ญ” เสียงของหลี่เค่อไม่ดังนัก อารมณ์ไม่สูง แต่คำพูดที่เขาพูดออกมา ในหูของทุกคนโดยรอบ กลับราวกับมีเสียงค้อนหนัก

        หลี่เค่อไม่ได้เพื่อจะมาอวดอะไรต่อหน้าหลี่ซื่อหมิน แต่เป็นเพราะมาอยู่ที่ต้าถังหลายปี เขาถึงได้สัมผัสได้อย่างแท้จริงถึงความรู้สึกของจางหย่างเฮ่าในตอนนั้นที่เขียนบทเพลงระลึกอดีตที่ด่านถงกวนนี้ขึ้นมา สัมผัสได้อย่างแท้จริง!

        นั่นคือสิ่งที่ในยุคหลังอีกพันกว่าปีเดิมทีไม่สามารถสัมผัสได้

        เฉกเช่นคำพูดที่โหดร้ายทารุณอย่างหาที่เปรียบมิได้ที่ถูกเขียนไว้ในประวัติศาสตร์เพียงไม่กี่คำ

        เช่น ใน “จดหมายเหตุราชวงศ์จิ้น” ที่ฝางเสวียนหลิงและคนอื่นๆ เพิ่งจะแก้ไขเสร็จไม่นานมีประโยคหนึ่งว่า เมืองฉางอันว่างเปล่าสิ้นเชิง ต่างก็กระจัดกระจายไป สองสามปีมานี้ ในเขตกวนจงไม่มีคนเดินอีกต่อไป

        นั่นคือเมืองฉางอันนะ!

        หากไม่มาอยู่ในยุคนี้ปกติก็ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความโหดร้ายทารุณเช่นนั้น และประโยคนี้จะตาม “จดหมายเหตุราชวงศ์จิ้น” แพร่หลายไปสู่ยุคหลัง คนในอีกพันกว่าปีข้างหน้าเมื่อได้อ่านประโยคนี้ จะมีความรู้สึกอย่างไรได้?

        ย่อมห่างไกลจากความตะลึงงันที่หลี่เค่อได้เห็นด้วยตาตนเอง นี่ยังเป็นสิ่งที่เขาได้เห็น ยุคทองแห่งเจินกวน! เช่นนั้นเวลาที่ไม่ใช่ยุคทองเล่า ชาวบ้านจะเอาตัวรอดได้อย่างไร?

        ประโยค “รุ่งเรือง ราษฎรทุกข์เข็ญ ล่มสลาย ราษฎรทุกข์เข็ญ” ทำให้หลี่ซื่อหมินตะลึงไป ฉางหลินตะลึงไป หยางอันหนิง หลิ่วชิงฉานสี่นางตะลึงไป ฉางเล่อและองค์หญิงอื่นๆ ที่อยู่ไม่ไกลนักก็ตะลึงไปเช่นกัน

        หลี่ซื่อหมินทรงนิ่งเงียบไป แปดคำนี้คือการเสียดสีที่ใหญ่ที่สุดต่อผู้ปกครอง

        แต่ทว่า หลี่ซื่อหมินกลับไม่สามารถโต้แย้งได้ เพราะพระองค์ทรงทราบดีมาโดยตลอดว่า ต้าถังยังมีชาวบ้านอีกมากมายที่แม้แต่ข้าวยังกินไม่ อิ่ม หรือจะพูดว่า พวกเขาไม่เคยได้กินอิ่มเลย

        “เฮะๆ ท่านพ่อ ในขณะนี้ลูกดูมีกลิ่นอายของปราชญ์แห่งวงการวรรณกรรม ผู้เปี่ยมด้วยความเมตตาต่อโลกหล้ามากใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” หลี่เค่อพลันหัวเราะแหยๆ ออกมา ยิ้มให้หลี่ซื่อหมินแล้วกล่าว

        หลี่ซื่อหมิน: “…”

        พระองค์เพิ่งจะคิดจะตรัสอะไร หลี่เค่อก็ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้เอนแล้ว วิ่งไปยังจิ้นหยางที่อยู่ไกลออกไปโดยตรง ในปากยังคงเลียนเสียงหมาป่า “อู้ว… ซื่อจื่อ หมาป่าสีเทาตัวใหญ่มาจับเจ้าแล้ว”

        “คิกๆ… พี่สามท่านแกล้งทำเป็นไม่เหมือนเลย!” เสียงหัวเราะของจิ้นหยางดังมาในไม่ช้า