บทที่ 681: เหล่าตระกูลใหญ่ ความหยิ่งผยองของพวกท่านไปไหนแล้ว

ลองคิดดูสิ หลี่เค่อก็รู้สึกว่าชีวิตในอนาคตช่างสวยงามเหลือเกิน หลี่เฉิงเฉียนกับเขาอายุเท่ากัน กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ รอจนท่านพี่ใหญ่สละราชบัลลังก์ ตอนนั้นตนเองก็แก่พอๆ กันแล้ว พอดีเลย เป็นเจ้าสำราญไปทั้งชีวิต สมบูรณ์แบบ!

เฮ้อ ตนเองที่เป็นทายาทราชวงศ์รุ่นที่สองนี้ช่างลำบากเสียจริง อยากจะเล่นก็ไม่มีอะไรให้เล่น ยังต้องมาสร้างระบบขึ้นมาเองอีก

มิฉะนั้นแล้ว ชีวิตนี้จะไปเล่นอะไร? จะไปเอาแต่ต่อกรกับผู้หญิงได้อย่างไร?

ต่อให้จะต่อกรกับผู้หญิง นั่นมันก็น่าเบื่อหน่ายจำเจมิใช่รึ?

ไม่ประดิษฐ์ละครเวที จะไปหารือกับนักแสดงชุดเขียว นางเอก ว่าพวกนางปากคอเราะร้ายหรือไม่ พูดจาสง่างามหรือไม่ได้อย่างไร?