บทที่ 816: นี่คือต้าถัง!

อันต๋าหนีไปแล้ว ส่วนจวีเหวินไท่หนีเร็วยิ่งกว่า ตั้งแต่ตอนที่ชาวทูเจี๋ยเผชิญกับการโจมตีระลอกแรกที่ราวกับวันสิ้นโลกนั้น จวีเหวินไท่ก็หนีไปอย่างไม่ลังเล เขายอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า กลัวจนแทบขาดใจ

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ทหารราบจะสามารถต้านทานการบุกจู่โจมของทหารม้าได้โดยตรง ที่สำคัญคือทหารม้าไม่มีโอกาสแม้แต่จะเข้าใกล้! ฝนธนูหน้าไม้ที่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทุกๆ สองสามลมหายใจก็มาอีกระลอกหนึ่งนั้นได้กลายเป็นฝันร้ายของจวีเหวินไท่

เขาก็ทิ้งกองทัพของตนเองหนีไปเช่นกัน โชคดีที่ตอนที่หนีไปเขาก็ได้ออกคำสั่งให้กองทัพทั้งหมดถอยทัพ นี่ก็คือเหตุผลว่าเหตุใดตอนที่ชาวทูเจี๋ยถอยทัพจึงถูกทหารราบที่วุ่นวาย เสบียงยุทโธปกรณ์ และสิ่งของต่างๆ นานาขวางกั้นเส้นทางถอยทัพ

แต่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างต่อจากนั้นต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เขาจิตใจพังทลายยิ่งกว่าเดิม ต้าถังส่งทหารม้าห้าร้อยนายออกมา ชาวทูเจี๋ยก็ไม่รบแล้วหนีไปเลย

ปัญหาคือทหารม้าห้าร้อยนายนั้นก็ไล่ตามมาแล้ว ตามความคิดของจวีเหวินไท่ ทหารราบหลายพันนายที่เขาทิ้งไว้น่าจะเพียงพอที่จะถ่วงเวลาทหารม้าเหล่านี้ไว้ได้ แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ ทหารม้าเหล่านั้นเดิมทีไม่มีความคิดที่จะรบกับทหารราบเหล่านั้นโดยตรงเลย