บทที่ 817: ประวัติศาสตร์มักมีความเฉื่อยเสมอ

เมื่อมองดูทหารม้าต้าถังที่หนาแน่นและยอดเยี่ยมอย่างหาที่เปรียบมิได้เหล่านั้น อันต๋าทั้งคนก็ชาไปหมดแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอีกฝ่ายทั้งหมดล้วนแต่เป็นทหารม้าเกราะหนัก นี่หมายความว่าพวกเขาไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

จวีเหวินไท่ที่ขี่อยู่บนม้าศึกริมฝีปากสั่นเทาอยู่บ้าง เขารู้สึกว่ามือทั้งสองข้างสั่นเทาจนจับบังเหียนม้าแทบจะไม่อยู่แล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลายปีมานี้ที่เขาได้มุ่งเป้าไปที่ต้าถังอย่างต่อเนื่อง หรือแม้กระทั่งทำให้หลี่ซื่อหมินต้องส่งทูตมาตำหนิเขามากกว่าหนึ่งครั้ง

เทียนเค่อข่านผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรเคยถูกคนทำให้อับอายขายหน้าเช่นนี้เมื่อไหร่กัน? เอาใจเขามาใส่ใจเรา หากเป็นตนเองที่ถูกคนทำให้อับอายขายหน้าเช่นนี้ จากนั้นตนเองจับกุมคนผู้นั้นได้แล้ว...

จวีเหวินไท่รู้สึกว่ามือและริมฝีปากชาไปหมดแล้ว เขาพยายามที่จะขยับริมฝีปากที่สั่นเทาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ชั่วขณะหนึ่งกลับพูดไม่ออก เขารู้สึกว่าริมฝีปากก็ชาไปหมดแล้ว แสงแดดในตอนเที่ยงช่างร้อนแรงถึงเพียงนี้ เหงื่อเม็ดโตบนหน้าผากกำลังไหลรินลงมาอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าเขากลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง หนาวสั่นจนตัวสั่นเทา

ดวงตาของเขาพร่ามัวไปบ้าง ทหารม้าของศัตรูที่อยู่ไกลออกไปดูเหมือนจะเคลื่อนไหวแล้ว พวกเขาจะลงมือแล้วรึ? ในสมองของจวีเหวินไท่ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา เบื้องหน้าของเขาก็พลันมีดาวทองปรากฏขึ้นมาจำนวนหนึ่ง ต่อจากนั้นทั้งคนก็เบื้องหน้ามืดดำไปหมด จากนั้นก็หน้าทิ่มลงไปจากหลังม้าโดยตรง